Οι βασικές κατευθύνσεις των πρώτων 100 ημερών μετά την ανατροπή του καθεστώτος κατοχής

Τού Δημήτρη Καζάκη

Θα πρέπει να είναι καθαρό ότι εντός των σημερινών πλαισίων κοινοβουλευτισμού δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική λύση υπέρ του λαού. Ούτε να προχωρήσουμε σε ριζική αλλαγή πορείας. Ο λόγος είναι απλός: οι κυβερνώντες έχουν περάσει στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας όλες τις βασικές δεσμεύσεις προς του δανειστές και την ευρωζώνη με αποτέλεσμα να είναι άκρως ευάλωτη η χώρα σε πιέσεις, εκβιασμούς, ακόμη και επεμβάσεις άνωθεν και έξωθεν.

Μόνο με την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος δεσμεύσεων και συμφωνιών μπορεί να ξεκινήσει η αλλαγή πορείας. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από την πλειοψηφία του λαού εξαναγκάζοντας σε παραίτηση την κυβέρνηση και σε διάλυση το κοινοβούλιο με σκοπό να υπάρξει μια έκτακτη, προσωρινή κυβέρνηση που μπορούμε να την ονομάσουμε Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας που θα έχει σαν βασική αποστολή να διακόψει τη συνέχεια του κράτους και να ανοίξει τον δρόμο για την διαδοχή του κράτους από μια νέα πολιτική και πολιτειακή μορφή του κυρίαρχου λαού. Πράγμα που μπορεί να γίνει με όρους δημοκρατίας μόνο με έναν τρόπο: την σύγκληση Συντακτική Εθνοσυνέλευσης και την ψήφιση νέου Συντάγματος, νέου θεμελιώδους νόμου που θα επανακαθορίζει από μηδενικής βάσης όλες τις σχέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό του ελληνικού λαού.

Η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας θα αναδειχθεί από τα κάτω, δηλαδή από εκείνες τις συλλογικότητες που θα ηγηθούν της ανατροπής και θα εκφράζουν μαχητικά την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Η Επιτροπή αυτή θα αναλάβει να διοικεί στο μεσοδιάστημα μέχρι την ολοκλήρωση των εργασιών της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με Συντακτικές Πράξεις. Την σύνταξη και την υλοποίηση των Συντακτικών Πράξεων θα αναλάβουν οι γενικές συνελεύσεις και οι συλλογικότητες του λαού σε κάθε τομέα ευθύνης και κοινωνικής δράσης.

Με τον τρόπο αυτό θα πρέπει από την πρώτη στιγμή ο λαός απευθείας θα μάθει να αποφασίζει και να διευθετεί τις υποθέσεις του στην υγεία, στην παιδεία, στην οικονομία, κοκ. Έτσι θα δοθεί η δυνατότητα να ανασυγκροτηθεί από μηδενικής βάσης ολόκληρη η δημόσια διοίκηση και να απαλλαγεί από τον βραχνά της πολιτικής και κομματικής υποδούλωσης, καθώς επίσης και του φιλοτομαρισμού που κυριαρχεί. Ενώ ταυτόχρονα η τοπική αυτοδιοίκηση θα επανιδρυθεί από τις πρώτες κιόλας ημέρες ως κοινότητα αυτοδιοικούμενων πολιτών στη βάση της δικής τους ελεύθερης συλλογικής θέλησης.

Μια από τις πρώτες Συντακτικές Πράξεις της Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας θα είναι η κατάρτιση κατηγορητηρίου και η συγκρότηση ενός μικτού ορκωτού δικαστηρίου με ευρεία συμμετοχή πολιτών όπου θα λογοδοτήσουν όλοι οι πολιτικοί, δικαστικοί, δημόσιοι λειτουργοί, δημοσιογράφοι και άλλοι που διέπραξαν εσχάτη προδοσία εναντίον του ελληνικού λαού και της χώρας. Στο σκαμνί οφείλει να καθίσει όχι μόνο η συμπολίτευση, αλλά και η αντιπολίτευση που όλο αυτό το διάστημα με την παρουσία της στην Βουλή νομιμοποιεί τις απανωτές εκτροπές και τις βάναυσες παραβιάσεις ακόμη και των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων του λαού.

Επίσης αυτή η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας θα ανακοινώσει την αποδέσμευση από το ευρώ και την ΟΝΕ το ταχύτερο δυνατό και την συντεταγμένη επιστροφή σε Εθνικό νόμισμα. Ταυτόχρονα θα ανακοινώσει ότι σταματά όλες τις πληρωμές των δανειστών της χώρας. Με βάση την Συνθήκη της Βιέννης του 1969, που το 1980 μετατράπηκε σε σύμβαση του ΟΗΕ, αλλά και με βάση τις βασικές προβλέψεις του διεθνούς δικαίου, θα ανακοινώσει ότι όλες οι συμφωνίες και οι συμβάσεις που υπεγράφησαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου θεωρούνται ότι δεν διαθέτουν οιανδήποτε νομική ισχύ καθώς επιβλήθηκαν στην χώρα με ανοιχτές απειλές για άσκηση βίας, δηλαδή με εκβιασμό. Κι επομένως θεωρούνται ως μηδέποτε γενόμενες.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που θα καθίσουν στο σκαμνί οι Έλληνες πολιτικοί που αποδέχτηκαν τον εκβιασμό και έτσι διέπραξαν εσχάτη προδοσία. Όπως επίσης και ο λόγος που θα κινηθεί το ελληνικό κράτος εναντίον των κυβερνώντων και των αξιωματούχων της ευρωζώνης που επέβαλαν με εκβιασμούς και πιέσεις την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού διαμέσου των επιβαλλόμενων πολιτικών, ως εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας κατά τα προβλεπόμενα του διεθνούς ποινικού δικαίου.

Για εμάς το δίλημμα είναι καθαρό: Είτε συμβιβάζεσαι με την υπάρχουσα κατάσταση και απλά διεκδικείς τρόπους να την διαχειριστείς καλύτερα, είτε την ανατρέπεις. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Όσο περιμένουμε τον από μηχανής Θεό να μας γλυτώσει με κάποιο θαύμα, τόσο θα βιώνουμε την πιο απόλυτη καταστροφή. Ρεαλιστική πρόταση είναι εκείνη που δεν αφήνει εκτεθειμένο τον λαό και την χώρα στις σημερινές απειλές. Δεν επιτρέπει να βυθίζονται άλλο στην απελπισία και την απόγνωση. Αν ο λαός το πάρει απόφαση η ανάκαμψη θα γίνει πολύ γρήγορα και με εντυπωσιακά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα από τα πρώτα κιόλας εικοσιτετράωρα. Τι πρέπει να γίνει;

Πρώτο: Να σταματήσουμε να εξαρτιόμαστε από τις δόσεις των δανείων της ευρωζώνης που δίνονται με ρήτρα την καταστροφή και το ξεπούλημα της χώρας. Η άρνηση πληρωμής θα πρέπει να συνοδευτεί με αποκήρυξη του χρέους ως παράνομου και καταχρηστικού με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Αν δεν ξεμπερδέψουμε ολοκληρωτικά από το χρέος δεν μπορούμε να μιλάμε για οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για άλλη πολιτική, εκτός από ασκήσεις επί χάρτου. Το χρέος της Ελλάδας προς το ευρωσύστημα είναι τουλάχιστον 240 δις ευρώ από τα 340 δις ευρώ συνολικού δημόσιου χρέους. Πρόκειται για τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης. Τι ακριβώς κάνουμε μ’ αυτά;

Ή διαπραγματευόμαστε για να περικόψουμε κάποιο μέρος, αλλά αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα προκειμένου να πάρει τα δάνεια αυτά, ή μονομερώς καταγγέλλουμε ως απεχθείς τις συμβάσεις και τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα και επομένως διαγράφουμε μονομερώς το προϊόν αυτών των δανείων. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί η τακτική της επαναδιαπραγμάτευσης στην περίπτωση αυτή; Πώς θα μπορούσε να επαναδιαπραγματευθεί κανείς με τον μηχανισμό που τον δανείζει, όταν ο ίδιος αυτός μηχανισμός έχει αποκλείσει εκ προοιμίου την διαπραγμάτευση για έστω μερική περικοπή των χρεών; Θα πούμε εδώ για όσους δεν ξέρουν ότι ο ΕΜΣ που θα αναλάβει οσονούπω τον δανεισμό και τα χρέη προς το ευρωσύστημα της Ελλάδας, προβλέπει τα εξής στο άρθρο 32, παρ. 8 της Συνθήκης ίδρυσής του: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.» Κατανοητό; Πώς λοιπόν μιλάνε για ρυθμίσεις, τροποποιήσεις και μορατόρια με τους δανειστές οι οπαδοί της επαναδιαπραγμάτευσης; Ξέρουν για τι μιλάνε, ή απλά κοροϊδεύουν τον απληροφόρητο κόσμο;

Αν μάλιστα ισχύει αυτό που είπε ο Στουρνάρας μόλις πρόσφατα ότι η Ελλάδα έχει δανειστεί έως σήμερα 550 δις ευρώ και επομένως τα χρωστά στο ευρωσύστημα, τότε τι μπορούμε να κάνουμε; Προφανώς ο Στουρνάρας αναφέρεται όχι μόνο στα 240 δις ευρώ των επίσημων δανείων από το μηχανισμό στήριξης, αλλά και στα 310 που το κράτος έχει εγγυηθεί, ή έχει αναλάβει για την ενίσχυση των εγχώριων τραπεζών από το ευρωσύστημα. Πώς ξεφορτωνόμαστε αυτό το δυσθεώρητο όγκο νέου χρέους;

Μόνο με έναν τρόπο: μονομερή διαγραφή μετά από καταγγελία του, έξοδο από το ευρωσύστημα, χρεοκοπία των εγχώριων τραπεζών υπό δημόσιο έλεγχο και εκκαθάριση τους.

Γι’ αυτό και διαγραφή χρέους χωρίς να τεθεί η χώρα υπό καθεστώς χρεοκοπίας – όπως είναι σήμερα – μπορεί να γίνει μόνο φεύγοντας από την ευρωζώνη. Να δηλώσουμε δηλαδή την αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ και την ευρωζώνη με σκοπό την εισαγωγή εθνικού κρατικού νομίσματος προκειμένου να έχουμε την δυνατότητα και την ελευθερία να ανατάξουμε την οικονομία μας με βάση τα δικά μας μέτρα και σταθμά, με βάση τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και όχι της ευρωπαϊκής τραπεζοκρατίας. Από κει και πέρα, θα χρειαστούμε 6-8 μήνες για να εισαχθεί το νέο εθνικό κρατικό νόμισμα. Αυτό το μεσοδιάστημα μας πρέπει να πάρουμε ορισμένα πολύ άμεσα μέτρα:

1. Την εθνικοποίηση της Τραπέζης της Ελλάδος και των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών που έχουν τραβήξει την περισσότερη ρευστότητα από το ευρωσύστημα. Γιατί αυτό; Για να αφήσουμε το τραπεζικό σύστημα να χρεοκοπήσει με ασφάλεια για τις καταθέσεις και την οικονομία της χώρας. Με την χρεοκοπία του θα δοθεί η δυνατότητα να ανοικοδομηθεί από μηδενική βάση χωρίς τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει προς το εξωτερικό, αλλά και με την διαγραφή των οφειλών που έχουν προς αυτό τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι.

2. Αποκατάσταση των ζημιών σε εισοδήματα που υπέστησαν μισθωτοί και συνταξιούχοι από την απαρχή των μνημονίων με την επιστροφή μισθών και συντάξεων στο επίπεδο προ της 5ης Μαΐου 2010. Αυτό θα γίνει με την χρήση του ηλεκτρονικού λογιστικού χρήματος των υπό δημόσιο έλεγχο τραπεζών με παράλληλη ενίσχυση με επιδοτούμενα δάνεια λειτουργικού κεφαλαίου για τους μικρομεσαίους και επαγγελματίες.

3. Την επιβολή ελέγχου στην κίνηση του κεφαλαίου. Με αυτόν τρόπο θα σταματήσει η αιμορραγία που τυραννά την ελληνική οικονομία και της στερεί τεράστιους χρηματικούς πόρους από το εσωτερικό της. Με τις τράπεζες εθνικοποιημένες θα σταματήσει και το πλυντήριο μαύρου χρήματος για το οποίο φημίζεται διεθνώς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ο έλεγχος της κίνησης κεφαλαίου γίνεται εύκολα από την στιγμή που ελέγχει κανείς το τραπεζικό σύστημα και έχει να κάνει με την επιλεκτική φορολόγηση των κεφαλαίων που οδεύουν προς το εξωτερικό, ή έρχονται από το εξωτερικό. Αφορολόγητα κέρδη, μερίσματα, τόκοι και επενδύσεις σε τίτλους στο εξωτερικό τέλος. Επίσης όσα κεφάλαια έρχονται από εξωτερικό να κερδοσκοπήσουν με αγορές ακινήτων και περιουσίας θα τους επιβάλλεται υψηλή αποτρεπτική φορολογία, ενώ όσα κεφάλαια κατευθύνονται σε επενδύσεις στην πραγματική οικονομία με όρους νέων θέσεων σταθερής απασχόλησης, ανελαστικών αμοιβών, νέας τεχνολογίας, προστιθέμενης αξίας στην παραγωγή, κοκ, τότε η μεταχείρισή τους πρέπει να είναι ευνοϊκή.

4. Ρητή απαγόρευση όλων των απολύσεων, όπως και η προσφυγή σε καθεστώς πτώχευσης στον ιδιωτικό τομέα. Αν πρόκειται για μικρή επιχείρηση, ελεύθερο επαγγελματία, ή ατομικό παραγωγό, το κράτος θα φροντίσει να μην κλείσει, να μην πτωχεύσει με απευθείας ενίσχυση μέσω εγγυήσεων, ή επιδοτούμενων δανείων. Αν πρόκειται για μεγάλη επιχείρηση και κυρίως για πολυεθνική, τότε θα δίνεται η δυνατότητα να την διαχειριστούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με υποστήριξη του κράτους. Ταυτόχρονα θα επιβληθούν ανελαστικά εργασιακά δικαιώματα έτσι ώστε να αναχαιτιστεί η ανεργία, ιδίως των νέων.

5. Άμεση παρέμβαση στο εξωτερικό ισοζύγιο της χώρας για προϊόντα και υπηρεσίες. Μέχρι να ομαλοποιηθεί η κατάσταση της οικονομίας και να πάρει μπρος η παραγωγική μηχανή με υποκατάσταση εισαγωγών με εσωτερική παραγωγή, το κράτος θα εξασφαλίσει τον δραστικό περιορισμό όσων εισαγωγών δεν είναι απολύτως αναγκαίες για την εύρυθμη λειτουργία της οικονομίας και τις ανάγκες της κοινωνίας. Θα επιβάλλει επίσης ένα επιλεκτικό ανταγωνιστικό προστατευτισμό που θα βασίζεται στην απαγόρευση οποιασδήποτε εισαγωγής πριν εξαντληθεί η εσωτερική παραγωγή, ενώ κατόπιν το προϊόν που θα εισάγεται θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ίδιας ποιότητας και παραγωγικής αξίας με το αντίστοιχο προϊόν εσωτερικής παραγωγής. Μόνο έτσι μπορείς να έχεις ανταγωνισμό με ισότιμους όρους.

6. Το βασικό μας μέλημα κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου είναι να διατηρήσουμε την κυκλοφορία του χαρτονομίσματος εντός της ελληνικής οικονομίας, η οποία σύμφωνα με τα τωρινά δεδομένα ανέρχεται σε 26 δις ευρώ. Για τον λόγο αυτό θα τεθεί εν ισχύ ένα καθεστώς ελέγχου της κίνησης κεφαλαίου που θα απαγορεύει την εξαγωγή χαρτονομίσματος και θα φορολογεί με πολύ υψηλό ποσοστό τις κινήσεις κεφαλαίου προς το εξωτερικό, ειδικά τις τοποθετήσεις σε μετοχές και χρεόγραφα του εξωτερικού. Ταυτόχρονα θα επιτρέψουμε την εισροή μετρητού από το εξωτερικό υπό καθεστώς ελέγχου της τοποθέτησής του, δηλαδή ελέγχου του που πάει και πώς τοποθετείται στην ελληνική οικονομία προκειμένου να προληφθεί οποιαδήποτε μορφή κερδοσκοπίας. Οι καταθέσεις στις εγχώριες τράπεζες δεν θα δεσμευτούν, ούτε θα τεθεί πλαφόν στην κίνησή τους, αλλά θα απαγορευτεί μέχρι την έκδοση εθνικού κρατικού νομίσματος η ανάληψη μετρητού. Η ελεύθερη κίνηση των καταθετικών λογαριασμών θα μπορεί να γίνει με χρεωστικές κάρτες συναλλαγής (σαν τις κάρτες ΑΤΜ), τις οποίες θα είναι υποχρεωμένοι όλοι να τις δέχονται για την διευκόλυνση των συναλλαγών στην οικονομία χωρίς την χρήση φυσικού χρήματος. Το μέτρο αυτό επιβάλλεται από την ανάγκη να αποσυρθεί ένα σημαντικό ποσό μετρητού, χαρτονομισμάτων του ευρώ, γύρω στα 10 δις ευρώ, προκειμένου να μετατραπούν σε συναλλαγματικό απόθεμα της εθνικοποιημένης Τράπεζας της Ελλάδας. Με το συναλλαγματικό αυτό απόθεμα θα μπορέσουμε να καλύψουμε το εξωτερικό έλλειμμα εμπορευμάτων και υπηρεσιών.

Θα πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη μας ότι οι τράπεζες δεν θα έχουν ούτε τον χαρακτήρα, ούτε την μορφή την σημερινή. Θα έχουν τεθεί υπό δημόσιο έλεγχο και εκκαθάριση προκειμένου να ανακαλύψουμε που πήγαν τα εκατοντάδες δις ευρώ των ενεργητικών τους, ποιος επωφελήθηκε απ’ αυτά και ποιος πρέπει να καθίσει στο σκαμνί για απιστία και ληστρική συμπεριφορά. Με τον τρόπο αυτό θα μας δοθεί η δυνατότητα να ανοικοδομήσουμε το τραπεζικό σύστημα υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, με απόλυτη διαφάνεια συναλλαγών, από μηδενικής βάσης σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες μιας ανάπτυξης προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Έτσι θα μας δοθεί από την πρώτη στιγμή να ξεμπερδέψουμε με τα ιδιωτικά χρέη, σβήνοντας πρώτα και κύρια εκείνα που τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι αδυνατούν να εξυπηρετήσουν, αλλά και να προετοιμάσουμε την ομαλή μετάβαση στο εθνικό κρατικό νόμισμα όταν θα είμαστε έτοιμοι. Η μετάβαση αυτή θα γίνει με τους ίδιους όρους που έγινε και η μετάβαση από δραχμή σε ευρώ.

Φυσικά το κλειδί για όλα αυτά είναι η γρήγορη επανεκκίνηση της ελληνικής παραγωγής και των επενδύσεων. Αυτό μπορεί να γίνει, αφενός, με τη διάθεση ανοιχτών πιστώσεων για όσους ασχολούνται ή θέλουν να επενδύσουν στην παραγωγή με κριτήριο την προστιθέμενη αξία και τις θέσεις σταθερής απασχόλησης που παράγουν και, αφετέρου, ένα εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων στις παραγωγικές υποδομές της ελληνικής οικονομίας απαλλαγμένο από ημέτερους και μεγαλοκαρχαρίες. Όλα αυτά θα δώσουν μια απότομη ανοδική ώθηση στην οικονομία, τέτοια που όταν το εθνικό νόμισμα τελικά εισαχθεί να σταθεροποιηθεί και να αποκτήσει ισοτιμία χωρίς μεγάλες αναταράξεις.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

ΟΙ 25 ΔΕΣΜΕΣ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ 100 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ Η ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να ληφθούν τις πρώτες 100 ημέρες μιας νέας διακυβέρνησης από τον ίδιο τον λαό με την μορφή της Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι μέσα στις πρώτες 100 ημέρες όλα αυτά τα μέτρα θα έχουν ολοκληρωθεί. Πρόκειται ουσιαστικά για 25 δέσμες μέτρων που πρέπει να τεθούν άμεσα σε εφαρμογή από τις πρώτες 100 ημέρες, ώστε να αρχίσει η ανάκαμψη της οικονομίας και η ανοικοδόμηση της χώρας προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αν δεν τεθούν σε εφαρμογή αυτές οι 25 δέσμες μέτρων από τις πρώτες 100 ημέρες της πολιτικής μεταβολής, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάκαμψη, ούτε για ριζική αλλαγή πορείας. Όσο καθυστερεί η εφαρμογή τους τόσο θα βαθαίνει η ύφεση, τόσο θα καταρρέει η οικονομία και τόσο η χώρα θα είναι ανοιχτή σε πιέσεις από το εξωτερικό και το εσωτερικό.

Ποιες είναι αυτές οι 25 δέσμες μέτρων που οφείλουμε να εφαρμόσουμε από τις πρώτες ημέρες;

1. Εκπόνηση και εφαρμογή ενός σχεδίου ταχύρρυθμης παραγωγικής ανασυγκρότησης με βασικό μοχλό τον δημόσιο τομέα και ένα ενισχυμένο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, προσανατολισμένο κατά προτεραιότητα στην ανάπτυξη της παραγωγής, την αύξηση της παραγωγικής προστιθέμενης αξίας και της σταθερής απασχόλησης απαλλαγμένο από τα ασφυκτικά δεσμά των μεγάλων έργων ‘κοινοτικής’ επιλογής’ αλλά και των κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών κυκλωμάτων.

2. Επαναφορά όλων των μισθών, συντάξεων και απολαβών στο επίπεδο της 5ης Μαΐου 2010 έτσι ώστε να αναπληρωθούν οι μεγάλες απώλειες από τη μακρόχρονη λιτότητα και να αναζωογονηθεί αποτελεσματικά η εσωτερική αγορά. Η οικονομία δεν πάσχει από έλλειψη δανείων αλλά πεθαίνει λόγω εξαφάνισης της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού.

3. Νομοθετική κατοχύρωση των κατώτερων αποδοχών που θα καλύπτουν τις ετήσιες πραγματικές βασικές ανάγκες της εργατοϋπαλληλικής οικογένειας και των κατώτερων συντάξεων στο 80% αυτών των αποδοχών.

4. Θεσμοθέτηση γνήσιας Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής στη βάση ενός αυθεντικού τιμάριθμου, που να μετρά το αληθινό κόστος ζωής για το εργαζόμενο νοικοκυριό.

5. Κατάργηση όλων των μορφών ‘ευλύγιστης’, ‘προσωρινής’ και ‘μερικής απασχόλησης’, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα και κατοχύρωση ανελαστικών στη βάση της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης.

6. Εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων στην εργασία και στην κοινωνική ασφάλιση για όλους τους εργαζόμενους χωρίς κανενός είδους προαπαιτήσεις, διαχωρισμούς και εξαιρέσεις.

7. Μετατροπή του ΟΑΕΔ σε ταμείο ασφάλισης κατά της ανεργίας με τον επαναπροσανατολισμό του συνόλου των πόρων του στην πραγματική στήριξη των ανέργων, με το επίδομα ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού για ολόκληρη την περίοδο της ανεργίας και την πλήρη κατοχύρωση κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των ανέργων.

8. Κατάργηση όλων των αντι-ασφαλιστικών νόμων, ρυθμίσεων και διατάξεων, επιστροφή των χρεών του κράτους και των ιδιωτών στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης, πλήρη απεξάρτηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης από την κυβέρνηση, κατοχύρωση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του και ουσιαστική αύξηση της συμβολής εργοδοτών και κράτους.

9. Κατοχύρωση ενός πραγματικά δημοσίου αυτοδιαχειριζόμενου και με κοινωνικό έλεγχο συστήματος υγείας και κοινωνικής πρόνοιας που δεν θα αποτελεί προθάλαμο για την ιδιωτική υγεία, ούτε θα το νέμονται ιδιώτες προμηθευτές, πολυεθνικές και ποικίλα κυκλώματα.

10. Εξασφάλιση μιας ενιαίας δημόσιας δωρεάν παιδείας στη βάσει του υποχρεωτικού δημόσιου δωδεκαετούς σχολείου και της δημόσιας ανώτατης παιδείας στη βάσει των σύγχρονων απαιτήσεων για μόρφωση, έρευνα, ακαδημαϊκή και κοινωνική ζωή.

11. Κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών και φοροκινήτρων προς τις μεγάλες επιχειρήσεις και επιβολή συσσωρευτικής φορολογίας στα επιχειρηματικά κέρδη, στις χρηματιστικές συναλλαγές όλων των ειδών και στις πολύ μεγάλες περιουσίες κινητών και ακίνητων αξιών, όχι μόνο των φυσικών αλλά και των νομικών προσώπων.

12. Δραστική μείωση στο μισό της άμεσης φορολογίας των πολύ μικρών επιχειρήσεων και αξιοποίηση του συνόλου των αναπτυξιακών, επενδυτικών και άλλων επιδοτήσεων του κράτους για την άμεση στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων στο πλαίσιο του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας.

13. Αναπροσαρμογή του ΦΠΑ με κριτήριο την ελάφρυνση του λαϊκού τζίρου και την επιβάρυνση της πολυτελούς ή παρασιτικής κατανάλωσης. Πλήρης διαγραφή όλων των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο και την εφορία τόσο των νοικοκυριών, όσο και των επιχειρήσεων που προέκυψαν από νόμους, διατάξεις και πολιτικές που επιβλήθηκαν μετά την επιβολή του πρώτου μνημονίου.

14. Ριζική αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος με την αντιστροφή της σχέσης άμεσων - έμμεσων φόρων και με σκοπό να πάψει να λειτουργεί ως μηχανισμός αφαίμαξης του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, της μικρής επιχείρησης και του ατομικού παραγωγού. Ειδική φορολογική μέριμνα πρέπει να υπάρξει ώστε να δοθούν κίνητρα για εθελοντικές συνενώσεις ατομικών παραγωγών και καταναλωτών, κοινοπραξίες και συνεταιρισμούς.

15. Ριζική αναμόρφωση όλων των δαπανών διακυβέρνησης του κράτους με πρώτη και κύρια τη δραστική περικοπή των φανερών και μη δαπανών που συνδέονται με την κυβέρνηση, με υπουργούς, συμβούλους, βουλευτές και κόμματα, την αναθεώρηση ολόκληρης της πολιτικής κρατικών προμηθειών, την κατάργηση του σκόπιμου διοικητικού υδροκεφαλισμού, των υπεργολαβιών και εκχωρήσεων, την αναδρομική διεκδίκηση ολόκληρης της περιουσίας του δημοσίου, κινητής και ακίνητης, που δόθηκε χαριστικά, καταπατήθηκε ή ξεπουλήθηκε κατά καιρούς από τις κυβερνήσεις, την κατάργηση των μυστικών κονδυλίων και όλων των «ειδικών λογαριασμών», την κατάργηση όλων των αποκαλούμενων «ανεξάρτητων αρχών», την άμεση καταγγελία όλων των λεόντειων, χαριστικών και αποικιοκρατικών συμβάσεων και συμφωνιών του δημοσίου με «ημέτερους» και επιχειρηματικά συμφέροντα, την κατάργηση της χρηματοδότησης των ΜΚΟ και άλλων «εθελοντικών» ή ιδιωτικών οργανώσεων, την εκ βάθρων αναθεώρηση του συνόλου των στρατιωτικών δαπανών στη βάση των πραγματικών αναγκών για την εθνική άμυνα.

16. Εθνικοποίηση όλων των παλιών ΔΕΚΟ και την απεξάρτησή τους από τα ιδιωτικά συμφέροντα που τις νέμονται με σκοπό τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου και των σχέσεών τους τόσο ως προς την κυβέρνηση όσο και ως προς την αγορά, τον εξορθολογισμό τους προς όφελος της εργαζόμενης κοινωνίας, την επιβολή εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, την παροχή υπηρεσιών κοινής ωφέλειας που δεν θα αποτελούν δυσβάσταχτο βάρος για το λαϊκό νοικοκυριό καθώς και την προστασία βασικών κοινωνικών και δημόσιων αγαθών από την κερδοσκοπία και τα ιδιωτικά μονοπώλια.

17. Εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας, όπως και των μεγάλων τραπεζών με σκοπό τον δραστικό περιορισμό της χρηματοπιστωτικής επιβάρυνσης της οικονομίας, των αναπροσανατολισμό τραπεζικού συστήματος από την τοκογλυφία και την κερδοσκοπία με «τοξικά» και μη προϊόντα στην πιστωτική στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας σε συνδυασμό με την κατάργηση των στεγανών και των απορρήτων του τραπεζικού συστήματος, καθώς και την κατοχύρωση της πλήρους διαφάνειας του κοινωνικού ελέγχου στις τραπεζικές λειτουργίες.

18. Αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών και των μικρών επιχειρήσεων με τη διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών όσων νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων αδυνατούν να τα εξυπηρετήσουν, με την άμεση θέσπιση αναπτυξιακών και κοινωνικών κριτηρίων για την τραπεζική χρηματοδότηση, την κατάργηση όλων των επιπλέον χρεώσεων που συνοδεύουν τις χορηγήσεις και την επιβολή ανώτερων επιπέδων επιτοκίων χρηματοδότησης τα οποία θα καθορίζονται με βάση το επιτόκιο της διατραπεζικής αγοράς αλλά και τις αντοχές της εθνικής οικονομίας.

19. Χτύπημα των μονοπωλίων, ολιγοπωλίων και καρτέλ στην αγορά, μέσα από τη δυναμική ανάπτυξη του παραγωγικού ρόλου του κράτους, την απαγόρευση λειτουργίας παράκτιων εταιριών, την κατάργηση των εμπορικών και άλλων απορρήτων, την ονομαστικοποίηση των μετοχών, επιβολή εργατικού και κοινωνικού ελέγχου στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις -ιδίως δε στις πολυεθνικές-, την προνομιακή ενίσχυση του συνεταιρισμού, της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, όπως και των άμεσων παραγωγών.

20. Άμεση στήριξη του εισοδήματος των αγροτών σε συνδυασμό με την στήριξη της παραγωγής τους που σημαίνει επιβολή καθεστώτος ανταγωνιστικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής με βάσει κριτήρια ποιότητας και παραγωγικότητας, άμεση διαγραφή όλων των χρεών για τους υπερχρεωμένους παραγωγούς, χτύπημα της δικτατορίας των χονδρεμπόρων και των κάθε λογής μεσαζόντων, έτσι ώστε ο αγρότης να εξασφαλίζει ικανοποιητικές τιμές παραγωγού και ο καταναλωτής χαμηλές τιμές αγοράς.

21. Αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων της παγκόσμιας οικονομίας και των διεθνών σχέσεων με όλους τους λαούς και όλα τα κράτη στη βάση της πλήρους ελευθερίας των συναλλαγών και του αμοιβαίου οφέλους, ενάντια στη μονοπώληση της τεχνολογίας και της αγοράς από τις πολυεθνικές, ενάντια στα δεσμά και τους περιορισμούς που θέτουν οι διεθνείς οργανισμοί και οι «οικονομικές ολοκληρώσεις» των ισχυρών και των αγορών.

22. Κατοχύρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος για τις εθνικές και τοπικές εκλογές με κατάργηση κάθε αντιδημοκρατικού νόμου, ρύθμισης και μέτρου που νοθεύει την αυθεντική και ισότιμη συμμετοχή και έκφραση του λαού. Μαζί με την κατάργηση κάθε είδους κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων, των ΜΚΟ και ιδιωτικών ιδρυμάτων.

23. Δημοσιοποίηση και δημόσια αποκήρυξη όλων των μυστικών ή άλλων συμφωνιών, δεσμεύσεων και συνθηκών που έχουν αποδεχθεί κατά καιρούς οι κυβερνήσεις, τόσο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, όσο και μονομερώς με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, οι οποίες βλάπτουν τα άμεσα συμφέροντα του λαού και της χώρας, υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της και θέτουν υπό αμφισβήτηση την εθνική της ακεραιότητα.

24. Άμεση επιστροφή όλων των στρατιωτικών αποστολών που έχουν σταλεί στο εξωτερικό και υιοθέτηση όλων των αναγκαίων μέτρων που δεν θα επιτρέπουν σε καμία ξένη δύναμη να χρησιμοποιεί την επικράτεια της χώρας για τους δικούς της πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς.

25. Προκήρυξη εκλογών για Συντακτική Εθνοσυνέλευση με ευρύ μέτρο εκπροσώπησης του ίδιου του λαού και με μοναδικό σκοπό τη σύνταξη και ψήφιση νέου αληθινά δημοκρατικού Συντάγματος.
Με την ψήφιση του νέου Συντάγματος η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας διαλύεται μαζί με την Συντακτική Εθνοσυνέλευση και προκηρύσσονται εκλογές για την τακτική διακυβέρνηση της νέας δημοκρατικής πολιτείας των Ελλήνων πολιτών.

Δημοσιεύτηκε σε δυο συνέχειες στο Χωνί, 26/5 και 2/6/2013.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΚΑΛΟ ΟΣΟ ΚΑΙ Ε Π Ε Ι Γ Ο Ν !!!

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

 

Δ. Καζάκης: Πολιτική Εισήγηση του Γ.Γ. της Π.Γ. του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου στο 2ο Τακτικό Συνέδριο του ΕΠΑΜ

Αγαπητές φίλες και φίλοι, Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Τρία χρόνια υπό καθεστώς μνημονίων και αποικιοκρατικής κατοχής. Τρία χρόνια άγριας επίθεσης στον ελληνικό λαό. Τρία χρόνια όπου οι χειρότερες προβλέψεις και τα χειρότερα σενάρια επιβεβαιώνονται κάθε μέρα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Τρία χρόνια γενικής κατάρρευσης και παρακμής σ’ όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και της οικονομίας. Δεν είμαστε σε μια περίοδο όπου είναι λίγο ως πολύ ομαλή η εξέλιξη του πολιτικού παιχνιδιού, αλλά και η κατάσταση της κοινωνίας. Και δεν είμαστε σε μία, ας την πούμε έτσι, ανώμαλη περίοδο μόνο για την Ελλάδα.

Είμαστε γενικότερα σε μια παγκόσμια ανακατάταξη η οποία έχει δραματικές πλευρές και διαστάσεις. Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αν δεν κατανοήσει σε τι φάση βρισκόμαστε παγκόσμια, δηλαδή πώς αλλάζει η παγκόσμια αρχιτεκτονική του συστήματος των αγορών.

Έχει μεγάλη σημασία να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να κυριαρχείται από τις αγορές κεφαλαίου. Εκτιμάται ότι τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν το 2012 στα....
225 τρις δολάρια, δηλαδή πάνω από το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται οι κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων, καθώς και οι διάφορες μορφές χρέους, όπως κρατικά ομόλογα, τραπεζικά ομόλογα, επιχειρηματικά ομόλογα και δάνεια. Οι αγορές κεφαλαίου σήμερα εξαρτώνται πολύ περισσότερο από το χρέος. Το 2007, χρονιά όπου οι κεφαλαιαγορές σημείωσαν ιστορικό ρεκόρ, το συνολικό χρέος ανερχόταν στο 69%, ενώ το 2012 όπου το συνολικό ύψος των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ξεπέρασε το 2007, το χρέος ανήλθε στο 78% του συνόλου της κεφαλαιαγοράς.

Με άλλα λόγια η παγκόσμια οικονομία σήμερα εξαρτάται πολύ περισσότερο από την κίνηση του χρέους σε σχέση με την κατάσταση λίγο πριν το κραχ του 2008. Την ίδια στιγμή οι Παγκόσμιες Άμεσες Επενδύσεις παραμένουν 25% χαμηλότερα από το μέγιστο επίπεδο που σημείωσαν λίγο πριν το κραχ του 2008. Ενώ οι εταιρικές μετοχές που κινούνται στα διεθνή χρηματιστήρια έχουν συρρικνωθεί κατά 20% από την εποχή του κραχ το 2008.

Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η βαθιά ανισορροπία ανάμεσα στην πραγματική οικονομία και στην πλασματική, σ’ εκείνη δηλαδή των αγορών χρέους και κάθε λογής τίτλων, η οποία βρίσκεται στη βάση της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης και του παγκόσμιου κραχ που εκδηλώθηκε το φθινόπωρο του 2008, συνεχίζει να βαθαίνει με απρόβλεπτες συνέπειες. Κι όχι μόνο αυτό. Σήμερα η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται περισσότερο από τον όγκο του χρέους, κρατικού και ιδιωτικού, απ’ ότι την περίοδο λίγο πριν το κραχ του 2008. Οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου σήμερα και τα διεθνή επιτελεία τους ζουν με τον τρόμο μιας ξαφνικής παγκόσμιας ρευστοποίησης τίτλων που θα πυροδοτήσει ένα νέο μεγάλο, ακόμη μεγαλύτερο κραχ απ’ αυτό του 2008. Για να αποφύγουν κάτι τέτοιο θα πρέπει να τροφοδοτούν τις κεφαλαιαγορές με νέες ευκαιρίες κέρδους, με νέες ευκαιρίες κερδοσκοπικών τοποθετήσεων σε τίτλους χρέους και παραγώγων. Για να γίνει κάτι τέτοιο σε συνθήκες όπου η επέκταση της πραγματικής οικονομίας με όρους επενδύσεων και κατανάλωσης αδυνατεί να παρακολουθήσει την επέκταση των κεφαλαιαγορών και του πλασματικού χρήματος, θα πρέπει να επιβληθεί ένα νέο παγκόσμιο καθεστώς ακόμη πιο ανοιχτό για τους κερδοσκόπους, ακόμη πιο καταστροφικό για την εργαζόμενη κοινωνία.

Έτσι έχουμε τη μετάβαση σε μια νέα παγκόσμια οικονομία. Δεν είναι η παγκόσμια οικονομία της παγκοσμιοποίησης. Βαδίζει ταχύτατα σε μια κατάσταση, όπως την έχουν ονομάσει τα δικά τους επιτελεία, πλανητικής οικονομίας. Τι είναι αυτή η πλανητική οικονομία; Είναι η δυνατότητα να ρευστοποιηθούν όλες οι χώρες, όλα τα κράτη, το σύνολο των λαών, στην δίνη της παγκόσμιας οικονομίας και κυρίως προς όφελος των μεγάλων διεθνών κεφαλαιαγορών.

Αν η παγκοσμιοποίηση ήταν ο πολιορκητικός κριός για να ανοίξουν τα εθνικά σύνορα στην ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου, να καταλυθούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα εθνικά πλαίσια ρύθμισης κι ελέγχου, να ανοίξουν οι αγορές και να επιβληθεί το δόγμα της εξωστρεφούς ανάπτυξης, η πλανητική οικονομία είναι η κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής συγκρότησης στην οικονομία, στην κοινωνία και στην πολιτική. Πρόκειται για την κατοχύρωση του ρόλου του ιδιώτη στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ζωή. Καταργείται η έννοια της κοινωνίας, όχι μόνο σε ένα επίπεδο κράτους ή μιας περιφέρειας που είχαμε μέχρι τώρα, αλλά σε πλανητικό επίπεδο. Δεν υπάρχουν κοινωνίες, δεν υπάρχουν κράτη, δεν υπάρχουν λαοί. Υπάρχουν ιδιώτες που η νομική τους προσωπικότητα είναι ταυτόσημη, είτε πρόκειται για θεσμικό επενδυτή που παίζει με ομόλογα και παράγωγα στη διεθνή αγορά, είτε για επιχειρηματία, είτε για ένα άτομο που απλά, το μόνο που έχει να δώσει στην αγορά είναι η εργατική του δύναμη.

Όλοι αυτοί οι ιδιώτες λειτουργούν με όρους συμβατικούς στην αγορά και λειτουργούν ως πολίτες του κόσμου. Το μόνο που τους χαρακτηρίζει είναι η δυνατότητα ιδιωτικών συμβάσεων. Ο ιδιώτης ως επιχειρηματίας της εργατικής του δύναμης δεν κάνει τίποτε άλλο παρά μια σύμβαση με αυτόν που θα απασχολήσει την εργατική του δύναμη. Το ίδιο συμβαίνει με τον δανειστή προς τον οφειλέτη, με τον θεσμικό επενδυτή προς τον αγοραστή ή τον μπρόκερ των ομολόγων και των παραγώγων. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται η παγκόσμια οικονομία, η οποία αντιλαμβάνεται την κοινωνία σαν ένα σύνολο ιδιωτών σε παγκόσμιο επίπεδο που επιδιώκουν το ιδιωτικό τους όφελος. Είτε σαν νομάδες του πλούτου, είτε σαν νομάδες της φτώχειας.

Η ίδια η έννοια του εμπράγματου δικαίου όπως έχει γεννηθεί παραδοσιακά, που έχει να κάνει με πραγματικές σχέσεις ιδιοκτησίας, κατοχής, νομής και κυριότητας, ξεπερνιέται πλέον. Η ίδια η ιδιοκτησία αποκτάει άυλο χαρακτήρα, γίνεται κινητή αξία και αυτή εκφράζεται δια μέσου των τίτλων, είτε αυτοί είναι πιστωτικοί τίτλοι, είτε τίτλοι στην αγορά, είτε πλασματικό κεφάλαιο, είτε χρήμα. Όλα ρευστοποιούνται. Και όχι μόνο το παραδοσιακό κεφάλαιο, αλλά το σύνολο του πλούτου που παραδοσιακά παράγει η κοινωνία: τα εισοδήματα, τα μέσα παραγωγής, τα καταναλωτικά μέσα, ο τρόπος που μπορεί να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος. Τα πάντα μετατρέπονται σε κεφάλαιο και με την μορφή κινητών αξιών οι οποίες μπορούν να αλλάξουν χέρια μέσα στην αγορά. Αυτή είναι η πλανητική οικονομία.

Ποιος ρυθμίζει αυτή την πλανητική οικονομία; Οι υπερεθνικοί μηχανισμοί και οργανισμοί σε συνδυασμό με τους πιο ισχυρούς κρατικούς κατασταλτικούς παράγοντες. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει μια δραστική μεταβολή στην ίδια την έννοια της κυριαρχίας. Η κυριαρχία αφορούσε ανέκαθεν στο ποιος διαθέτει την υπέρτατη κοινωνική ισχύ, ποιος διαθέτει το δικαίωμα της οργανωμένης επιβολής της θέλησής του πάνω σε μια ορισμένη χωρική έκταση, δηλαδή πάνω σ’ έναν τόπο και σε ορισμένο μόνιμο πληθυσμό. Ιστορικά τα έθνη, δηλαδή οι λαοί στην ιστορική τους συνέχεια, διεκδίκησαν με αγώνες και αίμα το δικαίωμα της άσκησης κυριαρχίας στον τόπο τους, σ’ αυτόν που αποκαλούν πατρίδα. Το γεγονός αυτό χαρακτήρισε όλους τους κοινωνικούς αγώνες για την δημοκρατία και την ελευθερία. Χάρις στην διεκδίκηση από τον λαό της κυριαρχίας στην πατρίδα του απέναντι σε ντόπιους και ξένους τυράννους, οι ίδιες οι έννοιες της δημοκρατίας και της ελευθερίας έπαψαν να είναι αφηρημένες ιδέες πολλαπλώς μεθερμηνευόμενες. Πήραν σάρκα και οστά, απέκτησαν ιθαγένεια και συγκεκριμένο συλλογικό υποκείμενο, τον λαό.

Η μάχη των αγορών ενάντια στην εθνική και λαική κυριαρχία πήρε πολλές μορφές ιστορικά. Από την παλιά αποικιοκρατία, έως την νεοαποικιοκρατία των χρεών και της πολλαπλής εξάρτησης. Σήμερα όμως χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Δεν καταλύεται, ούτε περιορίζεται. Απλά χάνεται. Η κυριαρχία που χάνεται στο εθνικό επίπεδο δεν περνά σε κάποια νέα οντότητα. Παραδίδεται σε οντότητες δίχως πρόσωπο, γίνεται κοινώς απρόσωπη: το ΝΑΤΟ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον ΟΗΕ και τελικά στην ΕΕ, η οποία με την ευρωζώνη βρίσκεται στην πρωτοπορία ενός κόσμου που αλλάζει, στοχεύοντας σ’ ένα μέλλον με πρίγκιπες και πριγκιπάτα δίχως κυριαρχία.

Η νέα οντότητα είναι απρόσωπη και εκείνοι που έχουν τα ηνία στα χέρια τους δεν φαίνονται, ούτε εκλέγονται. Οι παλιοί φεντεραλιστές, δηλαδή οι οπαδοί της ομοσπονδίας, πίστευαν ότι αφαιρώντας από τα έθνη κράτη την κυριαρχία τους, την μεταφέρουν σ’ ένα υψηλότερο επίπεδο. Η αλήθεια είναι ότι η μεταφορά της κυριαρχίας σε απρόσωπες οντότητες θα την κάνει να εξαερωθεί, να εξαφανιστεί. Στα πλαίσιά της δεν θα υπάρχουν πλέον εξατομικευμένες, ταυτοποιημένες κυριαρχίες. Στη θέση τους υπάρχουν ένα πλήθος από αρχές σε διάφορα επίπεδα, καθεμιά από τις οποίες βρίσκεται επικεφαλής διαφορετικών οργανωμένων συμφερόντων. Πρόκειται για επίπεδα που περιλαμβάνουν απροσδιόριστα πεδία εξουσίας που μοιράζονται με άλλες αρχές.

Η ίδια η έννοια λαός καταργείται και χωρίς εθνική κυριαρχία που ασκείται σε συγκεκριμένο χώρο και τόπο, τότε χάνεται κάθε έννοια συλλογικό και κοινωνικού δικαιώματος. Οι λαοί μετατρέπονται σε πληθυσμιακές ομάδες που αντιπροσωπεύονται από οργανωμένα συμφέροντα, κοινώς λόμπι, για την απόσπαση παραχωρήσεων και πολιτικών από τις υπερεθνικές αρχές και οντότητες που ασκούν πλέον την απρόσωπη κυριαρχία. Πρόκειται για το ιδανικό πολιτικό εποικοδόμημα στην πλανητική οικονομία που ετοιμάζουν.

Αυτή την διαδικασία βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη. Επίσημη επωνυμία της Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία εθνικών κρατών. Φυσικά τα εθνικά κράτη μέσα σε μια Ομοσπονδία δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο σαν φαντάσματα. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος που η Ευρώπη δημιουργήθηκε: μέσα από τη δημιουργία κοινοτικών οργανισμών δίχως να δίνεται η εντύπωση στους λαούς ότι υποτάσσονται σε μια ανώτερη εξουσία απ’ εκείνη των εθνικών κοινοβουλίων και κυβερνήσεων. Έτσι γεννήθηκαν τα Ευρωπαϊκά όργανα ως υπερεθνικοί θεσμοί. Ήταν ένα είδος αθέατης ατομικής βόμβας ενάντια στην εθνική κυριαρχία των λαών.

Με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία καταλύεται η εθνική κυριαρχία και αντικαθίσταται με τον νεολογισμό που ανακοίνωσε ο κ. Μπαρόζο, δηλαδή την «συλλογική κυριαρχία». Με άλλα λόγια, όλα όσα ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, είτε είναι η γη, ο αέρας, εμπράγματες και μη εμπράγματες αξίες, βρίσκονται υπό συλλογική ευρωπαϊκή κατοχή, δηλαδή ανήκει σε όλους τους Ευρωπαίους. Και ότι βρίσκεται σε συλλογική κατοχή έρχεται τελικά στην κατοχή του πιο ισχυρού. Αυτού δηλαδή που έχει και τα περισσότερα μέσα για να επιβληθεί στα πράγματα.

Γι’ αυτό άλλωστε καταργείται η ίδια η έννοια της  εθνικής κυριαρχίας που εμπεριέχει κανόνες δικαίου που προσπαθούν να εξισορροπήσουν την τυπική ισότητα και την τυπική ισονομία με την πραγματική ανισότητα. Ο φτωχός με τον πλούσιο μπορεί να έχουν τυπική ισότητα και ισονομία, δεν έχουν όμως πραγματική ισότητα και ισονομία. Τα εθνικά συστήματα δικαίου απηχούσαν πάντα τους συσχετισμούς ανάμεσα στον φτωχό και τον πλούσιο, τον αδύναμο και τον ισχυρό, ανάλογα με τους κοινωνικούς αγώνες που έχουν δοθεί για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Με την διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, η ίδια η έννοια της εξισορρόπησης δια μέσου των κανόνων δικαίου, που δεν έφτανε ποτέ, αλλά υπήρχε έστω και τυπικά, καταργείται. Δεν μπορείς να έχεις κοινωνική προστασία ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο προστασίας. Η ίδια η έννοια της δημοκρατίας εξαφανίζεται. Μάλιστα σε λίγο – μάλλον μετά τις ευρωεκλογές του 2014 – δεν θα επιτρέπεται να υπάρχουν εθνικά κόμματα, δηλαδή πολιτικές δυνάμεις που δεν θα ανήκουν οργανικά σε κάποιο ευρωπαϊκό κόμμα Δεν θα μπορούν να κατεβάσουν ούτε καν υποψηφίους στην χώρα τους, αν δεν ανήκουν σ’ ένα ευρωπαϊκό κομματικό με υποψηφίους και σε άλλες χώρες. Με τον τρόπο αυτό ο Μπαρόζο είπε ότι θα αντιμετωπιστούν οι εθνικιστές και οι λαϊκιστές.

Βλέπετε τον κ. Μπαρόζο δεν τον ενοχλεί η δεξιά ή η αριστερά, ούτε η ακροδεξιά, ούτε η ακροαριστερά, αρκεί να είναι Ευρωπαϊκή, δηλαδή να είναι πιστή στην καθεστωτική ευρωπαϊκή ιδεολογία κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας. Κι αυτό γιατί σαν παλιός αποικιοκράτης γνωρίζει πολύ καλά ότι η δημοκρατία, ακόμη και η  επανάσταση, αν δεν γεννηθούν σε εθνικό έδαφος με φορέα την πάλη του λαού για την δική του αυτοτέλεια και αυτονομία, δεν είναι παρά κούφια λόγια που κάλλιστα μπορούν να δικαιολογήσουν ακόμη και την χειρότερη μορφή απολυταρχίας. Όπως  πχ. στην Ενωμένη Ευρώπη που οικοδομούσαν τα Ες-Ες την εποχή της ναζιστικής κατοχής όπου κάποιοι είδαν να ωριμάζουν οι προϋποθέσεις της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Πρέπει με κάθε τρόπο να συντριβεί ο πατριωτισμός των λαών για να επικρατήσει η πιο βάναυση απολυταρχία που έχει γνωρίσει η Ευρώπη από την εποχή των ναζί.

Αυτή είναι η πορεία που έχουν προδιαγράψει. Βεβαίως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει ομαλά. Πέρα από την εκρηκτική ύλη που συσσωρεύεται με αυξανόμενους ρυθμούς στην παγκόσμια οικονομία, ακόμη και η ευρωζώνη κατρακυλάει στην ύφεση με σχεδόν μηδενικούς ή και αρνητικούς ρυθμούς ακόμη και για την Γερμανία. Το γεγονός αυτό θα πυροδοτήσει ανταγωνισμούς, οικονομικούς πολέμους και κανιβαλισμούς, ακόμη και κραχ. Δεν θα υπάρξει ρήγμα στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική που δεν θα παράγει μεγάλες σεισμικές δονήσεις το επόμενο διάστημα. Σε κλίμακα που από πολλές απόψεις θα είναι πρωτόγνωρη. Με βάση τα δεδομένα, έχουμε δύο γενικά αντίρροπες τάσεις, που γεννιούνται από τις εξελίξεις.

Η πρώτη τάση είναι, όσο προχωρούν οι διαδικασίες στον οδοστρωτήρα των αγορών με στόχο την πλανητική λεγόμενη οικονομία, τόσο πιο ανεξέλεγκτος, αδυσώπητος και αδίστακτος να γίνεται ο ανταγωνισμός στις κορυφές του συστήματος, για την παγκόσμια κυριαρχία, την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, τους τρόπους δηλαδή μεριδίων αγοράς. Και μάλιστα, όσο πιο αδίστακτος και αδυσώπητος θα γίνεται ο ανταγωνισμός, τόσο θα αυξάνεται η πιθανότητα γενικευμένων πολεμικών συγκρούσεων, σε διεθνές επίπεδο, ακόμα και στην καρδιά της Ευρώπης.

Βεβαίως, οι πολεμικές συγκρούσεις δεν είναι απαραίτητο να έχουν τον χαρακτήρα των παγκόσμιων αναμετρήσεων που γνωρίσαμε ιστορικά, καθώς, τον συγκεκριμένο χαρακτήρα τον πήραν επειδή το κράτος εξακολουθούσε να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Σήμερα δεν είναι το κράτος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, αλλά οι διεθνείς δυνάμεις της αγοράς, όπως έχουμε ακούσει πολλάκις να μας λένε. Άρα, οι πόλεμοι γίνονται με νέους όρους, με όρους εμφυλίων σπαραγμών, θρησκευτικών αναμετρήσεων, διαλυμένων κοινωνιών, όπως το βλέπουμε παγκόσμια.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί ήδη έχει ξεκινήσει η πολεμική αναμέτρηση σε διεθνές επίπεδο. Μόνο που δεν γίνεται απευθείας αναμέτρηση ανάμεσα στους πόλους ισχύος, γίνεται με πιόνια. Είναι η πρώτη, ή μάλλον η δεύτερη μεγαλύτερη κλιμάκωση πολεμικών αναφλέξεων που έχουμε στον πλανήτη μετά τη μετασοβιετική εποχή, μετά την μεταπολεμική περίοδο, στην ουσία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η δεύτερη τάση είναι ότι όλο και περισσότερο θα αναγεννιέται κάτω από αυτές τις εξελίξεις το εθνικό ζήτημα για τους λαούς, όλους τους λαούς, οι οποίοι θα μετατρέπονται σε δουλοπάροικους των διεθνών αγορών. Και αν αυτό το εθνικό ζήτημα για τους λαούς δεν διεκδικηθεί στη βάση της δημοκρατίας με όρους κοινωνικής επανάστασης, είναι σίγουρο ότι θα γεννήσει εθνικούς και θρησκευτικούς πολέμους ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το εθνικό ζήτημα θα αναγεννηθεί στην Ευρώπη έστω κι αν αναγεννηθεί με όρους 17ου αιώνα, με όρους δηλαδή Τριακονταετούς πολέμου. Η πορεία ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκή Ομοσπονδίας θα συνδυαστεί αναγκαστικά με εμφύλιες συρράξεις, με αποσχηστικά κινήματα, με μετακινήσεις πληθυσμών, με διάλυση κρατών, με πολεμικές εκρήξεις, αλλά και με μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις.

Και εδώ βεβαίως παίζει κορυφαίο ρόλο το πώς τα λαϊκά κινήματα θα αντιδράσουν αναδεικνύοντας το εθνικό ζήτημα στο έδαφος της δημοκρατίας, διεκδικώντας πάλι το κράτος τους με τον τρόπο που το διεκδικούσαν πάντα οι λαοί την πατρίδα τους από κάθε εσωτερική κι εξωτερική επιβουλή. Αλλιώς η συντριβή των λαών θα οδηγήσει στην έξαρση θρησκευτικών κινημάτων και εθνοτικών ταραχών ακόμη και στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αγαπητοί φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές.

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα, μετά από τρία σχεδόν χρόνια επιβολής μνημονίων και δανειακών συμβάσεων έχουν φέρει σε τέτοια κατάσταση τον λαό και την χώρα, όπου η ύφεση να έχει μετατραπεί σε χρόνια κατάρρευση και γενικευμένη παρακμή.

Το καθεστώς κατοχής έχει αλλάξει τη συνταγματική τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα.  Δεν έχει απομείνει κανένα θεσμικό στήριγμα στον ελληνικό λαό. Τι απομένει;  Μένει η συνταγματική αναθεώρηση που προετοιμάζουν. Να περάσουν δηλαδή αυτές τις αλλαγές και να τις αποτυπώσουν σε  συνταγματικές διατάξεις, έτσι να κατοχυρώσουν με κάθε δυνατό τρόπο τα δικαιώματα των δανειστών και των ξένων στην εθνική επικράτεια.

Ποια είναι η αντικειμενική κατάσταση σήμερα; Έχουμε μια πρωτοφανή, τρομερή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης της πλειοψηφίας των ελληνικών νοικοκυριών. Μια επιδείνωση που όλοι γνωρίζουν ότι θα γίνει πολύ χειρότερη το αμέσως επόμενο διάστημα. Η κατάσταση αυτή οδηγεί τα περισσότερα νοικοκυριά στην απελπισία και την απόγνωση, στη μιζέρια και στην κατάθλιψη. Είναι αδύνατον πλέον να τα βγάλουν πέρα στον αγώνα της επιβίωσης. Ακόμη και τα μέχρι πρότινος καλύτερα αμειβόμενα στρώματα των εργαζομένων και των ελευθεροεπαγγελματιών αντιμετωπίζουν πια στη μεγάλη τους πλειοψηφία το πλήρες αδιέξοδο. Ενώ τα παραδοσιακά μεσαία στρώματα αντιμετωπίζουν την απόλυτη καταστροφή.

Όλα αυτά τα ξέρουμε καλά. Δεν έχει κανείς παρά να μετρήσει την προσωπική του εμπειρία και θα πειστεί για το πού βρισκόμαστε. Τι πρέπει να κάνουμε; Κάποιοι νομίζουν ότι η απελπισία, η απόγνωση, η αδυναμία πλέον επιβίωσης πολύ πλατιών στρωμάτων του λαού είναι το εύφλεκτο υλικό που γεννά τις κοινωνικές εξεγέρσεις. Πιστεύουν δηλαδή ότι όσο επιδεινώνεται η κατάσταση του λαού, τόσο περισσότερο σπρώχνεται ο ίδιος ο λαός στην εξέγερση. Δεν είναι αλήθεια. Οι αληθινές κοινωνικές εξεγέρσεις γεννιούνται μόνο όταν υπάρχει, δυναμώνει και λειτουργεί ως καταλύτης ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα με ισχυρή πολιτική παρουσία και με ρίζες στην ίδια την κοινωνία. Αλλιώς οι συνθήκες που βιώνει σήμερα ο λαός μπορεί ίσως να γεννήσουν βίαια ξεσπάσματα οργής, απόγνωσης και απελπισίας, αλλά συνολικά οδηγούν στο κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο πολύ πλατιά στρώματα και μάζες. Τα οδηγούν σε κατάσταση «κουρελοπρολεταριάτου», τόσο σε επίπεδο διαβίωσης, όσο και σε επίπεδο συνείδησης. Κυρίως σε επίπεδο συνείδησης. Κι απ’ αυτό το υλικό της κοινωνικής αθλιότητας είναι φτιαγμένο μόνο το Αυγό του Φιδιού.

Τι άλλο έχουμε ως πραγματικό δεδομένο; Επί δεκαετίες το κυρίαρχο σύστημα έχει ενσταλάξει στη συνείδηση της κοινωνίας την πεποίθηση, ότι μόνος του ο καθένας μπορεί να την βγάλει καθαρή, κοινώς να τα βολέψει, αξιοποιώντας οποιαδήποτε ευκαιρία του δοθεί. Τα πολύ πλατιά λαϊκά στρώματα βίωσαν την πλήρη απαξίωση των παραδοσιακών μορφών συλλογικής έκφρασης, εκπροσώπησης και οργάνωσής τους είτε στο επίπεδο της κοινωνίας, είτε στο επίπεδο της πολιτικής. Ο απλός κόσμος διδάχτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια μόνο να υποχωρεί και να χάνει. Οι ηγεσίες του τον πρόδιδαν σε κάθε του βήμα και τον έμαθαν να δέχεται μόνο ήττες, γιατί έτσι ή αλλιώς «δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο». Έτσι, ο απλός κόσμος έμαθε να βασίζεται μόνο στις δικές του εξατομικευμένες δυνάμεις, να μην εμπιστεύεται κανέναν και καμιά οργάνωση. Προσπαθούσε να επιβιώσει όχι με όπλο τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του ως πολίτης, ως εργαζόμενος και ως Έλληνας, πράγμα που μόνο συλλογικά και οργανωμένα μπορούσε να διεκδικήσει, αλλά με τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονταν για να αρπαχτεί από κάπου, ή για να εκμεταλλευτεί καταστάσεις.

Έτσι, τα πλατύτερα στρώματα του λαού βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν την χειρότερη κρίση και απειλή στην ιστορία της χώρας, χωρίς ούτε καν την στοιχειώδη εμπειρία συλλογικής δράσης και οργάνωσης. Κλήθηκαν από τα πράγματα, να δώσουν την πιο σημαντική μάχη της ζωής τους χωρίς κανένα εχέγγυο συλλογικότητας. Έπρεπε, να ανακαλύψουν στην πράξη και από το μηδέν αυτά που σε άλλες εποχές και για άλλες ιστορικές γενιές ήταν λίγο ή πολύ αυτονόητα. Τους τρόπους δηλαδή που πλατιά κοινωνικά στρώματα οργανώνονται αφ’ εαυτού τους και συγκροτούνται σε λαό προκειμένου να αναμετρηθεί με την απειλή που αντιμετωπίζει. Και προκειμένου να γίνει κάτι τέτοιο θα έπρεπε να απαλλαγούν από την νοσηρή επιρροή των μορφών οργάνωσης, κυρίως των υφιστάμενων κομματικών μηχανισμών, που ενώ έχουν απαξιωθεί παντελώς στη συνείδηση της κοινωνία, εξακολουθούν να την στοιχειώνουν και να την κρατούν αλυσοδεμένη.

Τι χρειάζεται σήμερα για να κινητοποιηθεί ο λαός και να συγκροτηθεί σε ένα κοινωνικό υποκείμενο ικανό να ανατρέψει το υφιστάμενο καθεστώς; Τρία κυρίως πράγματα:

Πρώτο: Να γνωρίζει με σαφήνεια τον κοινό εχθρό και την απειλή που αντιμετωπίζει. Ποιος είναι ο κοινός εχθρός που απέναντί του πρέπει να ενωθεί ο λαός; Άλλοι λένε τα μνημόνια και άλλοι ο καπιταλισμός. Η αλήθεια είναι ότι ο εχθρός που απειλεί να αφανίσει αυτόν τον τόπο είναι ένα ιδιότυπο καθεστώς κατοχής και αποικιακού ολοκληρωτισμού που επιβλήθηκε στην χώρα και στον λαό της από την τρόικα, το ευρώ και το ευρωσύστημα μαζί με το πολιτικό προσωπικό της χώρας και την ντόπια οικονομική ολιγαρχία. Πώς μπορεί να απαντήσει ο λαός σ’ αυτή την απειλή; Μόνο μ’ έναν τρόπο: διεκδικώντας την εθνική του αυτοδιάθεση με σκοπό την κατάκτηση της δημοκρατίας από τον ίδιο. Αυτό το νόημα έχει το αίτημα για την μονομερή διαγραφή του χρέους, αλλά και της εξόδου από το ευρώ με την εισαγωγή εθνικού κρατικού νομίσματος.

Δεύτερο: Χρειάζεται η δική του οργανωμένη πρωτοβουλία, δηλαδή τη δική του οργάνωση. Κι αυτή η οργάνωση θα πρέπει να ενώνει τον λαό πάνω και πέρα από ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές. Με διαιρεμένο τον λαό δεν μπορεί να υπάρξει κίνημα αντίστασης και ανατροπής. Σε ποια βάση μπορεί να ενωθεί ο λαός; Πρώτα και κύρια πάνω στην ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας του. Υπάρχει ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας; Όσο ποτέ άλλοτε. Η πατρίδα σήμερα και μαζί της ο λαός κινδυνεύει πολύ περισσότερο ακόμη κι από την εποχή της ναζιστικής κατοχής και του πολέμου. Από τον πόλεμο μπορεί να διασωθεί ένας λαός ακόμη και χωρίς κίνημα αντίστασης. Από τον σημερινό οδοστρωτήρα των αγορών και των υπερεθνικών οργανισμών που ισοπεδώνουν έθνη, κράτη και λαούς δεν μπορεί να σωθεί κανένας λαός αν δεν αντιτάξει σθεναρή αντίσταση, αν δεν διεκδικήσει για τον εαυτό του την χώρα του, αν δεν γίνει αφέντης στον τόπο του και δεν κερδίσει την πατρίδα του. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από τον ίδιο συγκροτημένο σ’ ένα ενιαίο παλλαϊκό και πατριωτικό Μέτωπο αναγέννησης της Ελλάδας μακριά από τους εμφυλιοπολεμικούς διαχωρισμούς δεξιάς και αριστεράς.

Τρίτο: Χρειάζεται πίστη στη νίκη. Χρειάζεται ο λαός μας να πιστέψει ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ο μεγαλύτερος εχθρός σήμερα δεν είναι οι αυταπάτες, ή οι φρούδες ελπίδες που πλασάρουν τα κόμματα του ευρώ και της κατοχής. Σ’ αυτά απαντά η κοινωνική εμπειρία. Ο μεγαλύτερος εχθρός σήμερα είναι η παραίτηση, η μοιρολατρία, η κατάθεση των όπλων, η παράδοση άνευ όρων στην εικονική πραγματικότητα της κυρίαρχης κοινοβουλευτικής πολιτικής που ποτέ δεν εξέφρασε τον λαό και σήμερα πνέει τα λοίσθια καθώς βυθίζεται στην κοινωνική ανυποληψία. Για να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του ο λαός, να πιστέψει ότι μπορεί να νικήσει, απαιτείται πλατιά μαζική οργάνωση του ίδιου του λαού. Κι όχι μόνο. Απαιτείται μια τεράστια προσπάθεια αναγέννησης της εθνικής και κοινωνικής του συνείδησης. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική, αλλά χρειάζεται και την αποφασιστική συμβολή της τέχνης, της κουλτούρας, του πολιτισμού ευρύτερα. Ένα αυθεντικά παλλαϊκό Μέτωπο σήμερα δεν είναι ή οφείλει να μην είναι απλά και μόνο ο φορέας των πιο ζωτικών και άμεσων αιτημάτων του λαού. Οφείλει να είναι και φορέας μιας νέας κουλτούρας, ενός νέου πολιτισμού που αναδεικνύει με σύγχρονους όρους τις αρετές και τα προτερήματα του λαού μας, που επιτρέπει στον λαό μας να αποκτήσει συναίσθηση του ρόλου και της ιστορίας του. Αν δεν συμβεί αυτό, ο λαός μας δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, δεν θα μπορέσει να βρει τις ψυχικές αντοχές για την μάχη που έχει να δώσει. Δεν θα μπορέσει καν να βρει τον εαυτό του.

Για να μπορέσει λοιπόν ο λαός να ξεσηκωθεί χρειάζεται να έχει ξεκάθαρο τι πρέπει να υπερασπιστεί απέναντι σε ποιον. Χρειάζεται η δική του πρωτοβουλιακή και αυτόνομη μαζική οργάνωση. Χρειάζεται πίστη στη νίκη. Πώς μπορούν να επιτευχθούν όλα αυτά; Μόνο με την κατάκτηση της ενότητας μέσα στις τάξεις του ίδιου του λαού πάνω στη βάση του κεντρικού καθήκοντος σήμερα: της υπεράσπισης της πατρίδας.

Πολλοί ρωτούν: πώς μπορεί να κατακτηθεί αυτή η πατριωτική ενότητα του λαού; Η απάντηση που δίνει κανείς εξαρτάται από δυο πολύ βασικές παραμέτρους:

Πρώτο, από το κατά πόσο θεωρεί τον λαό μας ικανό για αυτόβουλη οργανωμένη δράση. Με άλλα λόγια, κατά πόσο θεωρεί ότι ο λαός μας είναι σε θέση να εκφραστεί ο ίδιος πρωτογενώς, χωρίς την ανάγκη για διαμεσολάβηση από πολιτικά κόμματα και δυνάμεις. Το ΕΠΑΜ συγκροτήθηκε στη βάση της πεποίθησης ότι ο λαός μπορεί να εκφραστεί πρωτογενώς, ο ίδιος, χωρίς να έχει ανάγκη από πατερούληδες της δεξιάς ή της αριστεράς, ή αυτοχρισμένους κομματικούς εκπροσώπους. Το ΕΠΑΜ ιδρύθηκε με στόχο όχι να εκφράσει τον λαό, αλλά να λειτουργήσει καταλυτικά ώστε ο λαός ο ίδιος, πρωτογενώς και αυτοπροσώπως μέσα από την δική του αυτόνομη οργάνωση να διεκδικήσει την πατρίδα του. Στη βάση αυτή στηρίζει την αντίληψη για την δημοκρατία για την οποία παλεύει ως Μέτωπο. Επομένως την ενότητα του λαού την εξαρτά από την οργάνωση του ίδιου του λαού κι όχι από την ενότητα κομμάτων ή δυνάμεων που μιλάνε εξ ονόματος του λαού.

Δεύτερο, από το κατά πόσο θεωρεί κανείς ότι πράγματι το κορυφαίο ζήτημα ενότητας του ίδιου του λαού σήμερα είναι η υπεράσπιση της πατρίδας του από τον αποικιοκρατικό ολοκληρωτισμό του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και των ανοιχτών αγορών. Δεν μπορούμε σήμερα να συντελείται η μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού, μια αληθινή γενοκτονία του ελληνικού έθνους και το πρωτοφανές ξεπούλημα της πατρίδας με όρους που μόνο οι Χιτλερικοί είχαν τολμήσει να κάνουν, αλλά δεν τα κατάφεραν κι εμείς να θεωρούμε ακόμη προοδευτικές τις δυνάμεις εκείνες που αρνούνται να μιλήσουν έστω για όλα αυτά. Δυνάμεις που τάσσονται ενάντια στο συγκεκριμένο πατριωτικό καθήκον σήμερα, είναι δυνάμεις αντιδραστικές, δυνάμεις ξενόδουλες, δυνάμεις δωσιλογισμού όσο και ότι προοδευτικά ή αριστερά πρόσημα κι αν διαθέτουν.

Πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητα του λαού στη βάση των σημερινών πατριωτικών καθηκόντων; Πρώτα και κύρια με την συνεργασία και την κοινή δράση σε επίπεδο κινημάτων. Στο επίπεδο αυτό το ΕΠΑΜ είναι ανοιχτό σε όλους χωρίς κανενός είδους προϋπόθεση. Δεν συμμετέχει όμως σε κανένα σχήμα, ή μόρφωμα που αυτοαναγορεύεται με το έτσι θέλω σε εκφραστή του λαού, ακόμη κι αν έχει ορθές θέσεις στα χαρτιά, είτε εκφράζει το γνωστό κόμμα που δεν θέλει άλλα κόμματα. Το ΕΠΑΜ πιστεύει στην ενότητα της βάσης, στην ενότητα που οικοδομείται από τα κάτω με ανοιχτά σχήματα και πρωτοβουλίες όπου είναι αποδεκτοί όλοι χωρίς πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Πιστεύει στην ενότητα πάνω στο πρόβλημα όπου ο λαός πρέπει να οργανωθεί για να το αντιμετωπίσει άμεσα και όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά. Μια ενότητα που προάγει την απευθείας συμμετοχή του λαού μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις όπου οι ίδιες αποφασίζουν και αναδεικνύουν εκπροσώπους, είτε πρόκειται για συνδικάτα, είτε για οποιαδήποτε άλλη πρωτοβουλία. Το ΕΠΑΜ αρνείται να συμμετάσχει σε προκάτ σχήματα, ή πρωτοβουλίες βιτρίνα συνεύρεσης πολιτικών οργανώσεων ερήμην του κόσμου.

Όσο πιο ανοιχτοί είμαστε στην ενότητα από τα κάτω, τόσο πιο προσεκτικοί και επιλεκτικοί πρέπει να είμαστε στην ενότητα ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις. Υπάρχουν δυο σχολές σ’ αυτό το ζήτημα: Η σχολή του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, που την απασχολεί μόνο ή κυρίως η ενότητα σχημάτων που θα φέρουν καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Και η σχολή της δημοκρατίας που ενδιαφέρεται να ενώσει τον λαό ως συλλογικό υποκείμενο άσκησης της κυριαρχίας στην χώρα του.

Η μεν πρώτη σχολή ξοδεύεται σε κάθε είδους πολιτικό τέχνασμα που διευκολύνει την δημιουργία πολιτικών παρατάξεων, ή πόλων με σκοπό το αντίκρισμα σε ψήφους. Αυτού του είδους η ενότητα είναι καταδικασμένη να αναγεννά όλο και πιο έντονα τις φαγωμάρες σε κάθε στροφή της συγκυρίας προκειμένου να αναδιανεμηθούν οι «σφαίρες επιρροής» και να ξαναμοιραστεί η τράπουλα ανάμεσα σε κάθε ιδιαίτερη γκρούπα, συνιστώσα, ή σχήμα. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τον λαό και προπαντός την ανεξαρτησία της δικής του πρωτοβουλιακής δράσης. Γι’ αυτό και η ενότητα – πάντα προσωρινή και στιγματισμένη με ποικίλες σκοπιμότητες – αφορά αυτούς που διαμεσολαβούν για τον λαό κι όχι τον ίδιο τον λαό πρωτογενώς. Το κλειδί αυτής της λογικής βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν πιστεύουν στην ανεξάρτητη και αυτόβουλη δράση του ίδιου του λαού. Και δεν πρόκειται ποτέ να την επιτρέψουν. Γι’ αυτόν τον άμοιρο λαουτζίκο θα πρέπει πάντα να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι με τα κατάλληλα ιδεολογικά και πολιτικά εφόδια. Ο λαός οφείλει απλά να είναι ουραγός της εκάστοτε αυτοδιορισμένης πρωτοπορίας, ή πολιτικής ηγεσίας, καθότι είναι ανίκανος να σκεφτεί και να δράσει από μόνος του.

Η δεύτερη σχολή ψάχνει την ενότητα του λαού με πρώτη πράξη την ανοιχτή διάσπαση, την διαίρεση, τον διαχωρισμό. Για να υπάρξει αληθινή ενότητα του λαού και να οικοδομηθεί στην πράξη μέσα στην κοινωνία θα πρέπει πρώτα να ξεκόψουμε οριστικά και αμετάκλητα με όλες εκείνες τις θεωρίες και τις πρακτικές που διαιρούν τον λαό. Όχι μόνο να ξεκόψουμε απ’ αυτές, αλλά πρέπει και να τις πολεμήσουμε μέχρι αφανισμού τους. Λες και πολεμάμε ένα άλλο είδος, έναν παρασιτικό μύκητα που έχει την ιδιότητα να κλωνοποιείται μέσα στο υγιές σώμα της κοινωνίας και να το μετατρέπει σε τέρας. Μόνο αν ξεφορτωθούμε αυτόν τον παρασιτικό μύκητα θα μπορέσει ο λαός να ενωθεί, να οργανωθεί πλατιά και να συγκροτηθεί ως συλλογικό υποκείμενο για την κατάκτηση της εξουσίας από αυτόν τον ίδιο ώστε να οικοδομήσει την δική του αυθεντική δημοκρατία.

Επομένως κανένα αυθεντικό Μέτωπο του λαού δεν μπορεί να ανδρωθεί, να κερδίσει τις πιο πλατιές μάζες, αν πρώτα δεν χρεοκοπήσουν μέχρι εξαφανίσεως όλες εκείνες οι θεωρίες και οι πρακτικές διαίρεσης του λαού. Αν πρώτα δεν εξοντώσουμε κυριολεκτικά τον παρασιτικό μύκητα του κομματικού συστήματος. Και μιλάμε πρώτα και κύρια για τους κομματικούς μηχανισμούς και για όσους επιδόξους θέλουν να τους μιμηθούν διαμέσου κάποιας παραλλαγής του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Αυτό είναι το πρώτο και βασικό καθήκον μιας οργάνωσης που φιλοδοξεί να μετεξελιχθεί σε αυθεντικό Μέτωπο όλου του λαού.

Τι είναι όμως εκείνο που διαιρεί τον λαό; Αυτό που ήταν πάντα. Η πίστη σε πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Επομένως, τι πρέπει να γίνει για να μπορέσει να υπάρξει ενότητα του λαού; Να υπερβούμε τα πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι καταργούμε την πίστη σ’ αυτά, αλλά δεν θέτουμε ως προϋπόθεση του Μετώπου την πίστη σε κάποια από αυτά. Το Μέτωπο για να είναι αυθεντικά λαϊκό, για να μπορέσει να ενώσει όλο τον λαό, οφείλει να είναι στην πράξη και στην λειτουργία του αληθινά ανεξίθρησκο τόσο σε επίπεδο πολιτικών δογμάτων, όσο και θρησκευτικών. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία αληθινό Μέτωπο του λαού στην Ελλάδα και διεθνώς όπου να μην κυριαρχούσε η πολιτική και θρησκευτική ανεξιθρησκία. Διαφορετικά το Μέτωπο μετατρέπεται σε μια ακόμη δογματική αίρεση, παράγοντας διαίρεσης μέσα στον λαό.

Συνεπώς, μπορεί να υπάρξει αριστερό Μέτωπο που να ενώνει τον λαό; Ούτε κατά διάνοια. Όποιο νόημα, ριζοσπαστικό, λαϊκό, ταξικό, ή αντικαπιταλιστικό κι αν επιχειρήσει να δώσει κανείς στην έννοια αριστερά. Δεν υπήρξε ποτέ ένα τέτοιο Μέτωπο που να ενώνει τον λαό και δεν πρόκειται να υπάρξει σήμερα. Πολύ περισσότερο σήμερα που η αριστερά έχει χάσει, ή τείνει να χάσει ολοκληρωτικά όλους τους παραδοσιακούς οργανωτικούς και πολιτικούς δεσμούς που διέθετε με τον εργαζόμενο λαό. Η ιδεολογία της σε όλες τις εκδοχές της και η δράση της μέσα στην κοινωνία έχει απαξιωθεί σε βαθμό πρωτοφανή. Ενώ είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ταυτισμένη – και δικαίως – με την απαξίωση των παραδοσιακών συνδικάτων, που έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους να χάσουν σε τρομακτικό βαθμό την εμπιστοσύνη τους στην οργανωμένη συνδικαλιστική δράση.

Άλλωστε η ενότητα της αριστεράς, ή το μέτωπο της αριστεράς, αφορά την ενότητα μιας πολιτικής παράταξης κι όχι την ενότητα του λαού. Η ίδια η ύπαρξη της αριστεράς προϋποθέτει την ύπαρξη και μιας δεξιάς. Η ενότητα της αριστεράς οδηγεί αναγκαστικά και στην ενότητα της δεξιάς. Όχι μόνο σε επίπεδο σχηματισμών, αλλά και μέσα στον ίδιο τον λαό. Έτσι συντρίφτηκε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που είχε ενώσει τον λαό μετά στην ναζιστική κατοχή. Ο εχθρός μετά την απελευθέρωση κατάφερε να το ταυτίσει με την αριστερά – με την αποδοχή μάλιστα της ηγεσίας του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος – και να το αποδυναμώσει τόσο ώστε να οδηγήσει τον λαό στον εμφύλιο σπαραγμό.

Σήμερα η αριστερά αντιπροσωπεύει την διάσπαση του λαού για έναν ακόμη λόγο. Γιατί στο σύνολό της έχει εγκαταλείψει προπολλού τα πατριωτικά καθήκοντα και την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας ως κορυφαία αιτήματα που εξασφαλίζουν την ενότητα του λαού. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες όπου η διάλυση του οργανωμένου εργατικού κινήματος έχει συνδυαστεί με την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και τον κατακερματισμό του λαού όχι σε συγκροτημένες τάξεις, αλλά σε κοινωνικοεπαγγελματικές κατηγορίες και στρώματα που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση για την ίδια την επιβίωσή τους μέσα στην αγορά. Η εσωτερική κοινωνική και ταξική αποσάθρωση του λαού έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήμερα όπου ένα μεγάλο κομμάτι του έχει χάσει κάθε αίσθηση κοινού συμφέροντος και εθνικού δεσμού. Είναι ζήτημα αν διαθέτει πια εθνική ταυτότητα κι επομένως αδυνατεί να αποκτήσει οποιαδήποτε κοινωνική συνείδηση του ρόλου του στην πρόοδο της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται για τα στρώματα των απόρων και των ανέργων, ειδικά των μακροχρόνια ανέργων, που αναπτύσσουν συνείδηση απαξίωσης των πάντων και ζουν μόνο για ένα ξεροκόμματο. Για μια δουλειά, ακόμη και του ποδαριού, είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, συνείδηση, αξιοπρέπεια, πατρίδα. Αυτά τα στρώματα που θεριεύουν καθώς βαθαίνει η κρίση, δεν μπορούν να κερδηθούν παρά μόνο από ένα ρωμαλέο παλλαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής που θα τα παρασύρει με την ορμή του, ή θα στρατολογηθούν αναγκαστικά από τις πιο μαύρες δυνάμεις. Την δική τους πολιτική αδιαφορία για την πατρίδα, το συλλογικό καλό, την δημοκρατία έχουν υιοθετήσει πολλοί στην σημερινή αριστερά ως «ταξική» προσέγγιση. Κι έτσι αυτή η «ταξική» αριστερά αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο, το alterego, των πιο σκοταδιστικών δυνάμεων σήμερα. Το τσάκισμα του φασισμού σήμερα στην συνείδηση της κοινωνίας και του λαού περνά αναγκαστικά μέσα από το τσάκισμα κι αυτής της «ταξικής» αριστεράς. Διαφορετικά δεν μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της ενότητας του λαού στη βάση της διεκδίκησης της δημοκρατίας και της πατρίδας του.

Τι ωθεί στην δημιουργία όλων αυτών των σχημάτων, κομμάτων και δυνάμεων που ξεπετάγονται κάθε μέρα; Υπάρχουν σήμερα δυνάμεις από όλα αυτά τα ποικίλα σχήματα που γεννιούνται με ταχύτητα φωτός που πηγάζουν από την ανάγκη να ενωθεί ο ίδιος ο λαός; Και μόνο μια απλή ματιά θα πείσει ακόμη και τον πιο δύσπιστο ότι όλα αυτά τα σχήματα, αλλά κι όσα πρόκειται να προκύψουν, αποτελούν θραύσματα ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που καταρρέει. Πρόκειται, αφενός, για φθαρμένες καταστάσεις και ερείπια άλλων εποχών που επιχειρούν να επιβιώσουν πολιτικά σε συνθήκες πρωτοφανούς αστάθειας και διάλυσης των παλιών πόλων του πάλαι ποτέ πανίσχυρου δικομματισμού. Κι αφετέρου από τα υπολείμματα μιας αριστεράς που δεν μπόρεσε ποτέ να ενώσει τον λαό, ή τους εργαζόμενους κι ούτε μπορεί σήμερα. Στερείται του τρόπου και της θέλησης να το κάνει.

Καθοριστικό στοιχείο της σημερινής πολιτικής κατάστασης είναι η ολοκληρωτική απαξίωση από την κοινωνία και τον λαό του πολιτικού συστήματος, των ιδεολογιών και των πολιτικών συστημάτων του με βάση τα οποία επιβίωνε μέχρι τώρα. Σήμερα ο λαός έχει χειραφετηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα κόμματα που ψήφιζε ή ακολουθούσε μέχρι και πρόσφατα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν τα ψηφίζει ακόμη. Τα στρώματα εκείνα του λαού που θεωρούν σήμερα ως «δικό τους» κάποιο από τα επίσημα κόμματα της δεξιάς ή της αριστεράς έχουν συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Το ποσοστό αυτού του λαού δεν ξεπερνά το 20-30% το πολύ. Σε λίγο θα είναι αμελητέα ποσότητα. Φροντίζει η οξύτητα της κρίσης. Ενώ όλος ο υπόλοιπος λαός έχει αναπτύξει ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά ενάντια στους επίσημους κομματικούς μηχανισμούς δεξιάς και αριστεράς που θεωρεί – και δικαίως – ότι τον πρόδωσαν και τον έσυραν στη σημερινή κατάσταση.

Το γεγονός ότι ψηφίζει όποιον αναγκάζεται να ψηφίσει κάτω από το σημερινό καθεστώς ωμών εκβιασμών, αφόρητης πίεσης και εξαπάτησης με όμηρο τον ίδιο και τις τόσο πιεστικές ανάγκες του, όπως και μέσα από την συστηματική καλλιέργεια της ήττας, του φόβου και της παράδοσης άνευ όρων, δεν αναιρεί το γεγονός που αναφέραμε παραπάνω. Όταν λοιπόν δεν ελέγχουν τα κόμματα και τα σχήματα που υπάρχουν σήμερα τον απλό κόσμο στην μεγάλη πλειοψηφία του. Ούτε κι ο κόσμος νιώθει υποχρεωμένος σ’ αυτά, τότε γιατί θα πρέπει να παίξει κανείς μαζί τους; Γιατί θα πρέπει να βάλει ως προτεραιότητα την ενότητα κάποιων σχημάτων και κομμάτων, που έτσι ή αλλιώς δεν έχουν αντίκρισμα ή εκτόπισμα μέσα στην κοινωνία, έναντι του λαού απευθείας;

Μπορούμε σήμερα μέσα από την συνένωση κάποιων σχημάτων και κομμάτων να διευκολύνουμε την ενότητα του λαού; Ούτε κατά διάνοια. Πολύ περισσότερο όταν κανένα υπαρκτό σχήμα ή θεωρία δεν προτάσσει σήμερα την αυτοτελή ενότητα του λαού μακριά από πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα που τον διαιρούν και στην βάση των βασικών καθηκόντων που απορρέουν από την υπεράσπιση της πατρίδας του σήμερα. Κανένα άλλο πολιτικό ή οικονομικό αίτημα δεν μπορεί να ενώσει σήμερα τον λαό όσο το πατριωτικό του καθήκον. Αν θέλει βέβαια να σωθεί και να μην μετατραπεί σε μετανάστη μέσα στην ίδια του την χώρα.

Υπάρχει θέμα υπεράσπισης της πατρίδας σήμερα; Όσο ποτέ άλλοτε! Σε τι συνίσταται σήμερα η υπεράσπιση της πατρίδας από την σκοπιά του λαού; Στην μονομερή διαγραφή του χρέους, στην έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ με σκοπό την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με σκοπό την θεμελίωση της δημοκρατίας στη βάση της ολόπλευρης λαϊκής κυριαρχίας. Μπορεί να υπάρξει άλλος στόχος πιο επίκαιρος και ενωτικός για όλο τον λαό; Ούτε κατά διάνοια.

Σε μια τέτοια εντελώς πρωτότυπη κατάσταση, όπου ο λαός είναι παντελώς ανοργάνωτος τόσο σαν εργαζόμενος, όσο και σαν πολίτης. Με την κοινωνική συνείδησή του, ακόμη και σε επίπεδο εθνικής ταυτότητας, να καταρρέει, αλλά χειραφετημένος από τα κόμματα και τις ιδεολογίες που παραδοσιακά τον διαιρούσαν σε δεξιό και αριστερό, πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητά του; Καταρχάς κανένα κόμμα, ή συμμαχία κομμάτων δεν μπορεί να εκφράσει σήμερα την ενότητα ενός λαού που δεν εμπιστεύεται και καλά κάνει κανέναν κομματικό μηχανισμό ή ιδεολογία. Το κόμμα με μαζική απήχηση και κοινωνική βάση δεν είναι προϊόν του κοινοβουλευτισμού, αλλά εμφανίζεται σε ειδικές ιστορικές συνθήκες όταν πρόκειται να εκφράσει συγκροτημένα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα στα πλαίσια ενός λαού. Και το κόμμα αυτό μπορεί να τα εκφράσει μόνο όταν αυτά τα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα βρίσκονται τουλάχιστον σε διαδικασία συγκρότησης μέσα στην κοινωνία, μέσα στον ίδιο τον λαό.

Σήμερα, έχουμε ακριβώς το ανάποδο. Έχουμε μια διαδικασία αποσυσπείρωσης και αποσάθρωσης ταξικών και κοινωνικών συμφερόντων μέσα σε μια κοινωνία όπου ο ίδιος ο λαός αδυνατεί να συγκροτηθεί ως κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο απέναντι στο καθεστώς που τον τυραννά. Επομένως αυτό που προηγείται είναι πρώτα η συγκρότηση ενός Μετώπου με παλλαϊκά χαρακτηριστικά το οποίο οφείλει να δώσει την μάχη της συγκρότησης και της ενότητας του λαού, της από τα κάτω οργάνωσής του μέσα από την αυτόνομη συγκρότηση τόσο των οργανώσεων του Μετώπου, όσου και άλλων συλλογικοτήτων που εξασφαλίζουν αυτούσια και πρωτοβουλιακά τον ίδιο τον λαό, αλλά και τσακίζοντας όλες τις θεωρίες και πρακτικές που θέτουν κομματικά όρια και περιορισμούς μέσα στον ίδιο τον λαό. Χωρίς να τσακιστούν αυτές οι θεωρίες και οι πρακτικές δεν μπορεί να προχωρήσει το Μέτωπο. Δεν μπορεί καν να υπάρξει παρά μόνο σαν καρικατούρα κοινοβουλευτικών συνδυασμών, σε μια εποχή όπου το κοινοβούλιο λειτουργεί όχι μηχανισμός μαζικής εκποίησης των κοινωνικών και εθνικών δικαιωμάτων του λαού.

Υπάρχει τέτοια κοινωνικοπολιτική οργάνωση που κάνει αυτήν ακριβώς την δουλειά; Μόνο το ΕΠΑΜ. Κι από την συνέπειά του στον δρόμο που έχει χαράξει θα εξαρτηθεί τελικά η δημιουργία ενός αληθινού Μετώπου όλου του λαού ικανού να ανατρέψει το καθεστώς και να κερδίσει την χώρα του.

Τότε ποια πρέπει να είναι η πολιτική συνεργασιών του Μετώπου; Εμείς θέσαμε εξαρχής τις βασικότερες προϋποθέσεις μια πιθανής συνεργασίας. Ή τουλάχιστον για να καθίσουμε να συζητήσουμε συνεργασία με τον οποιοδήποτε. Κι αυτές είναι τρεις:

(α) Να βρίσκεται στους δρόμους, δηλαδή μέσα στην κοινωνία και να μάχεται έμπρακτα ενάντια στο καθεστώς, χωρίς να δεσμεύεται από κομματικές ισορροπίες ή άλλους υπολογισμούς και σκοπιμότητες, αλλά να συμβάλει στην μαζική κινητοποίηση του λαού και στην αφύπνισή του.

(β) Να θέτει ξεκάθαρα θέμα ανατροπής του υπάρχοντος καθεστώτος, διαφορετικά δεν μπορεί να προχωρήσει οτιδήποτε θετικό για τον λαό από την στιγμή που έχει αλλάξει δραστικά το σύνολο της συνταγματικής τάξης της χώρας υπό καθεστώς πλήρους θεσμοθετημένης ανομίας, ή σωστότερα υπό καθεστώς ανελαστικών "διεθνών δεσμεύσεων" υπέρ των δανειστών και της ευρωζώνης.

(γ) Να αγωνίζεται για την κατάκτηση της δημοκρατίας, που σήμερα δεν μπορεί να διεκδικηθεί διαφορετικά παρά μόνο με την επιβολή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης για την σύνταξη και ψήφιση νέου Συντάγματος πρωτογενώς από τον ίδιο τον λαό.

Όλα τα υπόλοιπα τα συζητάμε. Δεν αρκεί λοιπόν να μιλά κάποιος για διαγραφή του χρέους, ούτε για εθνικό νόμισμα. Το εθνικό νόμισμα ξεκομμένο από την μονομερή καταγγελία και διαγραφή του χρέους, ξεκομμένο από την ανατροπή του υφιστάμενου καθεστώτος "διεθνών δεσμεύσεων" και εκποίησης της χώρας, ξεκομμένο από την διεκδίκηση της δημοκρατίας εδώ και τώρα, δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Μέσα στα πλαίσια αυτά κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρεθούμε όλοι, κινήματα, δυνάμεις και πρωτοβουλίες ώστε να συζητήσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας. Ανοιχτά και δημόσια.

Ρωτούν ορισμένοι, συχνά καλοπροαίρετα: μα μόνοι μας θα τα βάλουμε με το καθεστώς; Ναι, αν χρειαστεί θα τα βάλουμε και μόνοι μας. Ο καθένας μόνος του δεν πήρε την απόφαση να πολεμήσει; Πολλοί από εμάς μόνοι τους δεν πήραν την απόφαση ότι δεν πάει άλλο, ότι η προσωπική τους αξιοπρέπεια δεν τους επιτρέπει αυτή την κατάντια; Είμαστε όμως μόνοι μας; Όχι. Όσο ξέρουμε να δουλεύουμε μέσα στον απλό κόσμο, στον κανονικό κόσμο της γειτονιάς και της δουλειάς, τότε ποτέ δεν θα μείνουμε μόνοι μας. Νέες δυνάμεις από τον ίδιο τον λαό θα αναπτύσσονται. Νέα κινήματα που θα μπορούμε να συμπορευτούμε και να κάνουμε την διαφορά. Αρκεί να ξεκαθαρίζουμε κάθε φορά που βρίσκεται η βασική διαχωριστική γραμμή.

Το ΕΠΑΜ δεν ασκεί πολιτική για το θεαθήναι, ούτε για να προσελκύσει το «τηλεοπτικό ενδιαφέρον». Είναι πρωτοπόρο στη δουλειά που κάνει μέσα στον λαό. Κι όσο ακολουθεί απαρέγκλιτα αυτόν τον δρόμο, δεν υπάρχει τρόπος να αποτύχει. Το Μέτωπο από την ιδρυτική του τάχθηκε καθαρά υπέρ της κινητοποίησης της πλειοψηφίας του λαού μέσα από την οργάνωσή του σε γειτονιές και εργασιακούς χώρους, δίχως διαχωρισμούς ιδεολογίας και κομματικής ταυτότητας. Αυτό είναι το νόημα του παλλαϊκού, που φέρει στην προμετωπίδα του το Μέτωπο και αυτό αποτελεί την βασική κατεύθυνση στην δουλειά του ΕΠΑΜ μέσα στον λαό. Βεβαίως, αυτό για να γίνει απαιτεί χρόνο, χρόνο για να ωριμάσει η κοινωνία με καταλύτη την μαζική δράση και την οργανωτική δουλειά του Μετώπου. Απαιτεί ιδιαίτερες αντοχές, αφοσίωση από τους αγωνιστές και τυφλή, θα λέγαμε με μια δόση υπερβολής, πίστη στη δύναμη του λαού και στην ικανότητά του, να βγει μπροστά και να επιφέρει την ανατροπή. Αυτός, ο λαός δηλαδή, οφείλει να βγει μπροστά για να επιφέρει την ανατροπή με την δική μας καταλυτική παρέμβαση. Κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να τον αντικαταστήσει, ή να το υποκαταστήσει γιατί θα οδηγηθούμε σε πολύ σκοτεινά μονοπάτια ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις.

Αυτή ήταν εξαρχής και παραμένει η βασική φιλοδοξία του ΕΠΑΜ. Γι’ αυτό και το Μέτωπο πήρε την ονομασία Ενιαίο και Παλλαϊκό. Στα ιδρυτικά μας κείμενα έχουμε εξηγήσει αναλυτικά, ότι το Μέτωπο δεν πιστεύει σε αυτοδιορισμένες πρωτοπορίες, ούτε σε οργανώσεις που αυτοανακηρύσσονται λυτρωτές του λαού. Όσοι εμφορούνται από τέτοιες αντιλήψεις δεν μπορούν να είναι μέλη του Μετώπου. Όποιος πιστεύει ότι ο λαός δεν μπορεί να αντιδράσει και ότι δεν έχει νόημα η οργανωτική δουλειά μέσα στον λαό, τότε αυτός δεν μπορεί να είναι μέλος του Μετώπου.

Τα τονίζουμε όλα αυτά, γιατί δεν θεωρούμε ότι είναι καταχτημένα από όλους τους συναγωνιστές μέσα στις γραμμές μας. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα μέλη του ΕΠΑΜ που θεωρούν ότι ο λαός δεν είναι σε θέση, να πετύχει το οτιδήποτε αφεαυτού του, αντιμετωπίζουν την παλλαϊκή οργάνωση στην γειτονιά και στο χώρο δουλειάς ως χάσιμο χρόνου, γοητεύονται από επικοινωνιακές τακτικές μόνο και μόνο για «να φανούμε», από ακτιβισμούς χωρίς αντίκρισμα στην μαζική δράση, ενώ ταυτίζουν το κίνημα με δράσεις λίγων αποφασισμένων που με «δυναμικές ενέργειες» υποτίθεται ότι θα υποκινήσουν τον κόσμο. Καμιά από όλες αυτές τις λογικές δεν έχει, ούτε είχε ποτέ σχέση με την συγκρότηση και την δράση του ΕΠΑΜ. Και θα πρέπει να τις αντιμετωπίζομαι ως ανοιχτά εχθρικές λογικές με το Μέτωπο και τους σκοπούς του.

Η ανυπομονησία να γίνει κάτι γρήγορα – παρά κι ενάντια στην αντικειμενική κατάσταση της ίδιας της κοινωνίας – για να γλυτώσουμε από το σφαγείο που αρχίζει και συσσωρεύει εκατόμβες θυμάτων, αλλά και η λογική του «καπετάν ένα» που πιστεύει, ότι δεν χρειάζεται ούτε τον λαό, ούτε την οργάνωση με μαζική επιρροή και πανεθνική δικτύωση για να είναι «αγωνιστής», σπρώχνει συναγωνιστές σε επικίνδυνες και ακραία τυχοδιωκτικές πρακτικές. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά την έλλειψη αγωγής, ευθύτητας, προσωπικής αξιοπρέπειας και εντιμότητας που μας έχει κληροδοτήσει η άρρωστη κατάσταση της κοινωνίας, τότε δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα που ορισμένες φορές οδηγεί σε νοσηρότατες συμπεριφορές μέσα στις γραμμές μας.

Κάθε μέλος του ΕΠΑΜ θα πρέπει να έχει ξεκαθαρισμένο στο μυαλό του, ότι παλεύουμε για την ολοκληρωτική κάθαρση της εσωτερικής κατάστασης, για την αναγέννηση εκ βάθρων της Ελλάδας και ότι θα πολεμήσουμε αλύπητα κάθε εκδήλωση φαυλοκρατίας, ψευτιάς, ατιμίας και φιλοτομαρισμού. Δεν μπορεί, μια οργάνωση σαν την δική μας, να προσπαθεί, να κινητοποιήσει τα λιγοστά αποθέματα αξιοπρέπειας, εντιμότητας και αρετής που έχουν απομείνει στον πολύ κόσμο και εμείς να μην δίνουμε το παράδειγμα με την στάση και την συμπεριφορά μας. Μέσα σ’ έναν κυκεώνα ακραίων συμπεριφορών της κοινωνίας και πρωτοφανούς ρευστότητας όπου τα πάντα είναι ανεκτά και επιτρεπτά, μέχρι και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, το μέλος του ΕΠΑΜ, το ίδιο το Μέτωπο θα πρέπει να στέκει βράχος ακλόνητος αρετής και αφοσίωσης στον κοινό αγώνα. Αληθινό παράδειγμα προς μίμηση, φάρος φωτεινός μέσα στην ηθική κατάπτωση που βιώνει η κοινωνία.

Ένα χρόνο από το 1^ο τακτικό του συνέδριο, το ΕΠΑΜ εμφανίζεται σήμερα τελείως διαφορετικό. Δεν είναι η οργάνωση κοινωνικής διαμαρτυρίας που ήταν πριν ένα χρόνο. Οι πυρήνες της δεν είναι πια χώροι υποδοχής εισερχομένων και εξερχομένων κατά το δοκούν. Σήμερα η οργάνωση του ΕΠΑΜ έχει ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τις αρχικές διακηρύξεις του Μετώπου. Έχει αρχίσει να οικοδομεί στενές οργανικές σχέσεις με την κοινωνία και τον λαό. Τα μέλη του ΕΠΑΜ ξέρουν γιατί έχουν ενταχθεί στο Μέτωπο και γιατί παλεύουν. Κατακτούν μέρα τη μέρα την τέχνη να ζυμώνονται με τον απλό κόσμο, με τον λαό, που συνιστά το προνομιακό πεδίο του Μετώπου όπου κανένας – με εξαίρεση τον κακό μας εαυτό – δεν μπορεί να μας βλάψει. Αρκεί να έχουμε εμπιστοσύνη στον λαό μας, ακόμη κι όταν τον βρίσκουμε στα χάλια του να μοιρολογεί την τύχη του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του και όπως ο μυθικός Ανταίος μπορούμε να σταθούμε ορθοί στα πόδια μας και να γίνουμε ακατανίκητοι μόνο αν μάθουμε να πατάμε γερά στην μητέρα γη, δηλαδή στον λαό μας.

Ψήφισμα του 2ου συνεδρίου του Ε.ΠΑ.Μ.

                                         

ΨΗΦΙΣΜΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο του ΕΠΑΜ χαιρετίζει την εξέγερση του τουρκικού λαού, που υποστηρίζοντας και υπερασπιζόμενος την εθνική του υπόσταση βρίσκεται αντιμέτωπος με τις δολοφονικές κατασταλτικές ομάδες της κυβέρνησης Ερντογάν. Μιας κυβέρνησης και ενός κατεστημένου που ονειρεύονται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στημένης στην υποδούλωση του ίδιου του λαού της Τουρκίας και τη μετατροπή του σε μια μάζα ανθρώπων χωρίς ταυτότητα και συνείδηση.
Δηλώνουμε ότι βρισκόμαστε στο πλάι κάθε λαού που παλεύει για τη διατήρηση της εθνικής του ταυτότητας και κυριαρχίας στο δρόμο της κατάκτησης των δημοκρατικών του ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Το Προεδρείο του 2ου Συνεδρίου του ΕΠΑΜ