Ανακοίνωση Συνδικαλιστικού για την ΕΡΤ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

                                      

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την πραξικοπηματική ενέργεια της δωσίλογης κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ.

Στις 11/6/2013, η τρικομματική τότε κυβέρνηση με μία ακόμα αντισυνταγματική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, έριξε μαύρο στις δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες. Ένα τελειωτικό χτύπημα στην δημοκρατία στον τόπο μας.

Με άκρως συνοπτικές διαδικασίες, πέταξε κυριολεκτικά στο δρόμο 2656 εργαζόμενους, χωρίς να τηρήσει καν τις ενέργειες που προβλέπει το ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο.

Μια απάνθρωπη ενέργεια φασιστικού τύπου, πλήρως ενταγμένη στις επιταγές της τρόικας, και στους ξένους και ντόπιους τοκογλύφους. 

Η άμεση αντίδραση των εργαζομένων της ΕΡΤ, αλλά και η μεγαλειώδης κινητοποίηση του λαού στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, κατέδειξε με έντονο τρόπο τον διακαή πόθο της κοινωνίας, να ξεμπερδέψει μια και καλή με το κατοχικό καθεστώς που επιβλήθηκε στη χώρα από τον Μάιο του 2010.

Η αυτοδιαχείριση και η λειτουργική κατάληψη στον πεντάμηνο αγώνα εντός του ραδιομεγάρου, όπως αυτή προέκυψε από τους απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τους αλληλέγγυους πολίτες, προσέφερε στον κόσμο της εργασίας στον τόπο μας, ένα διαφορετικό μοντέλο διεκδίκησης των δικαιωμάτων του, μέσα από την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης και την ανάδειξη της σπουδαιότητας του λειτουργήματός τους.

Δυστυχώς, οι μηχανισμοί κοινοβουλευτικών κομμάτων συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης και οι αστοχίες της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των εργαζομένων στην πορεία του αγώνα, αποπροσανατόλισαν τους εργαζόμενους, αποθάρρυναν τον κόσμο, κράτησαν χαμηλά τις προσδοκίες και οδήγησαν την καλύτερη ευκαιρία έως σήμερα ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης, σε μια ακόμα ήττα του κινήματος των εργαζομένων, με πολλαπλασιαστικές συνέπειες συνολικά για το κίνημα ανατροπής.

Το ΕΠΑΜ, συμμετείχε ενεργά σε όλη την διάρκεια της λειτουργικής κατάληψης, στηρίζοντας τους εργαζόμενους, προσπαθώντας με τον καταλυτικό του ρόλο να αποκαλύπτει την γενική εικόνα του προβλήματος στην χώρα  και να ενθαρρύνει προς την κατεύθυνση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας.  Μέχρι και σήμερα στέκεται δίπλα στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, μη νομιμοποιώντας την ΝΕΡΙΤ, αφού είναι ο μόνος πολιτικός φορέας που δεν δέχτηκε με κανένα τρόπο την διακαναλική συνέντευξη για τις ευρωεκλογές, αψηφώντας το όποιο εκλογικό κόστος.

Σήμερα πιο έμπειροι με τους αγώνες μας, δεν φτάνει να αγωνιστούμε μόνο για να αποτρέψουμε τις απολύσεις, μόνο για να υπερασπιστούμε στοιχειώδη κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα.

Σήμερα όσο ποτέ στο παρελθόν, η αντίσταση των εργαζόμενων όλων των κλάδων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αντίσταση του λαού μας απέναντι στην φτωχοποίηση, απέναντι στο φορολογικό σύστημα που δημεύει το βιος όσων εργάζονται, ενώ μειώνει τους φόρους των αρπαχτικών των αγορών. Απέναντι στη μετατροπή της χώρας σε δουλοπαροικία του χρέους, στο ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.

Σήμερα όσο ποτέ στο παρελθόν, η αντίσταση και ο αγώνας μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την επιβίωση της ίδιας της πατρίδας μας, και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στον τόπο που την γέννησε.

Γι’ αυτό χρέος των εργαζόμενων είναι να διεκδικήσουν :

•             Άρνηση αναγνώρισης και τη μονομερή διαγραφή του χρέους. Σεισάχθεια στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

•             Επιστροφή σε εθνικό – κρατικό νόμισμα, για εθνικό έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων και στήριξη της εγχώριας αγοράς. Για παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με μοχλό τις εθνικοποιημένες στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις και πρώην ΔΕΚΟ.

•             Δημόσια κοινωνικά αγαθά προσβάσιμα απ’ όλους: Για δωρεάν υγεία – παιδεία – πρόνοια και καθολική κοινωνική ασφάλιση. Για φθηνή ενέργεια και νερό, αγαθά που δεν επιτρέπεται να στερείται καμία οικογένεια εντός της επικράτειας και για κανένα λόγο.

•             Να τιμωρηθούν οι ένοχοι, όσοι οδήγησαν και οδηγούν την πατρίδα στην καταστροφή και το λαό στην εξαθλίωση.

•             Συντακτική Εθνοσυνέλευση προκειμένου ο λαός να φτιάξει το δικό του σύνταγμα και να ασκήσει ο ίδιος – πρωτογενώς – τη δημοκρατία.

Ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ, πρέπει να αποτελέσει οδηγό και παράδειγμα για το σύνολο των κινητοποιήσεων και διεκδικήσεων των εργαζομένων στην χώρα μας. Είναι καιρός να αξιοποιήσουμε συνολικά την παρακαταθήκη της αυτοδιαχείρισης και της λειτουργικής κατάληψης που μας έδωσε η ΕΡΤ, και να καλλιεργήσουμε την ιδέα της Γενικής Πολιτικής Απεργίας σε όφελος των εργαζομένων και του λαού.

Το Ε.Πα.Μ. καλεί όλους τους πολίτες σήμερα το απόγευμα 11 Ιουνίου 2014 στις 7:00’ στο μεγάλο συλλαλητήριο έξω από το ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.

Αθήνα 11 Ιουνίου 2014

Ο Συνδικαλιστικός Τομέας του Ε.Πα.Μ.

Αμόκ κερδοσκοπίας με το φθηνό και άφθονο χρήμα

Του Δημήτρη Καζάκη

Όταν βλέπετε το κόστος των ομολόγων της Ισπανίας να πέφτει κάτω από αυτό των ΗΠΑ, τι συμπέρασμα θα βγάζατε; Ότι η Ισπανία ξαφνικά απέκτησε καλύτερη οικονομία από τις ΗΠΑ; Όχι βέβαια. Κάτι άλλο συμβαίνει. Κι αυτό έχει να κάνει με την πολιτική των επιτοκίων της ΕΚΤ.

Αμέσως μετά τις αποφάσεις της ΕΚΤ να μειώσει κι άλλο τα επιτόκια, ακόμη και με αρνητικό πρόσημο, επικράτησε πανικός στην αγορά ομολόγων της ευρωζώνης. Το «πακέτο Ντράγκι» πυροδότησε ράλι συνολικά στην αγορά ομολόγων της ευρωπαϊκής περιφέρειας με την Ισπανία και την Ιρλανδία να δανείζονται πια φθηνότερα από τις ΗΠΑ, ενώ σε νέο χαμηλό ρεκόρ βρέθηκε η απόδοση του πορτογαλικού δεκαετούς.

Η απόδοση του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου αναφοράς υποχωρούσε στο 5,54%, σε επίπεδα που είχε να βρεθεί από τις αρχές του 2010, πριν από την ένταξη της χώρας στο Μνημόνιο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Η πολιτική της ΕΚΤ για ακόμη φθηνότερο και πιο άφθονο χρήμα για τις τράπεζες πυροδότησε το ενδιαφέρον για κρατικά ομόλογα. Το χρήμα σε αποταμιεύσεις που διέθεταν οι μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης κυρίως, δεν διοχετεύτηκε στην πραγματική οικονομία και τις επιχειρήσεις - όπως θεωρούσαν, ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν οι επιτελείς της ΕΚΤ - αλλά στην αγορά κρατικών ομολόγων. Κι αυτό ήταν αναμενόμενο για όποιον δεν έχει κρύψει το κεφάλι του μέσα στην καυτή άμμο.

Καμιά μεγάλη τράπεζα δεν πρόκειται να ρισκάρει χρηματοδοτήσεις επιχειρήσεων, όταν μπορεί με μεγαλύτερη ασφάλεια να κερδίσει από τις αγορές ομολόγων και παραγώγων. Άλλωστε υπάρχει ο Ντράγκι που τους εγγυάται να κάνει "οτι κι αν χρειαστεί" για να διασφαλίσει τις αποδόσεις των ενεργητικών τους, όσο πλασματικά κι αν είναι. Έτσι οι μεγάλες τράπεζες αισθάνονται ασφαλείς να αγοράσουν ομόλογα κρατών, που χωρίς την εγγύηση της ΕΚΤ ούτε που θα ακουμπούσαν.

Που οδηγεί αυτή η τακτική; Είναι σίγουρο ότι θα εκτινάξει το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης, καθ' ότι οι κυβερνήσεις θα βρουν την μείωση του κόστους δανεισμού ως ένα καλό κίνητρο για έξοδο στις αγορές προκειμένου να καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους και όχι μόνο.

Όσο θα αυξάνει το δημόσιο χρέος και οι μεγάλες τράπεζες θα φορτώνονται με νέα κρατικά ομόλογα, τόσο θα ζητούν εξασφαλίσεις από τις κυβερνήσεις. Το αποτέλεσμα θα είναι να ενταθούν οι πολιτικές οριζόντιων περικοπών, προκειμένου να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα, που σε συνθήκες ύφεσης ισοδυναμούν με καταστροφή. Το ίδιο θα ενταθούν παντού οι πολιτικές φιλελευθεροποίησης των αγορών και ιδιωτικοποιήσεων.  Όλα στο σφυρί.

Ταυτόχρονα, οι αποταμιεύσεις και γενικά η καταθετική βάση των τραπεζών θα εξανεμίζεται λόγω των επιτοκίων, ή θα μετατρέπεται σε χρεωστικούς τίτλους από τις ίδιες τις τράπεζες. Τα κόκκινα δάνεια θα αυξάνονται και θα εξαναγκάζουν τις τράπεζες να εκδίδουν ομόλογα με εγγύηση περιουσιακά τους στοιχεία (asset backed securities). Οι εγχώριες τράπεζες το έχουν κάνει ήδη.

Η εκτίναξη αυτής της τιτλοποίησης έχει ήδη προβλεφθεί από την ΕΚΤ, η οποία έχει ήδη ανακοινώσει ότι "προετοιμάζεται" για αγορές τέτοιων τίτλων προκειμένου να ελαφρύνει τα ενεργητικά των μεγάλων "συστημικών" τραπεζών. Το αποτέλεσμα είναι ήδη προδιαγεγραμένο. Η έκρηξη που εγκυμονείται θα είναι τέτοια που το κραχ του 2008, το οποίο πυροδοτήθηκε από αυτή την αγορά τίτλων, θα μοιάζει παιδική χαρά.

Σε τέτοιες συνθήκες όπου οι μεγάλοι καρχαρίες των αγορών, δηλαδή οι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί, έχουν πάθει αμόκ με ομόλογα και παράγωγα απορροφόντας όλη την ρευστότητα από την πραγματική οικονομία, τι μπορεί να κάνει ο απλός αποταμιευτής; Να εξασφαλίσει ότι οι αποταμιεύσεις του, ή το μικρό του κεφάλαιο διατηρείται υπό την μορφή ρευστού και εκτός τραπεζών. Τουλάχιστον εκτός τραπεζών της ευρωζώνης.

Πηγή: «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ»

Ανένδοτος Αγώνας, ο μόνος δρόμος για την Αλλαγή

Οργή και θλίψη προκαλούνται παρακολουθώντας αυτά που συμβαίνουν στο πολιτικό στερέωμα με αφορμή το αποτέλεσμα των τριπλών εκλογών του Μαΐου. Πολύ σύντομα έσβησαν οι πανηγυρισμοί και όλοι επιδίδονται πλέον στη διαμόρφωση των ευνοϊκών γι’ αυτούς συνθηκών για την επόμενη περίοδο.

Η συγκυβέρνηση έχοντας το τακτικό πλεονέκτημα, ότι το εκλογικό σώμα δεν αμφισβήτησε άμεσα και με έναν καθαρό τρόπο την ηγεμονία της και τη δυνατότητά της να κυβερνά, προχωράει ακάθεκτη στην εφαρμογή των συμφωνημένων με τους ξένους επικυρίαρχους.

- Πετσοκόβει από 1^ης Ιουλίου τις επικουρικές συντάξεις για να ακολουθήσουν από 1^η Ιανουαρίου του 2015 οι κύριες.

- Προαναγγέλλει την αλλαγή της φορολογίας των μισθωτών και των συνταξιούχων με την προκαταβολική παρακράτηση του φόρου που αφορά συνολικά στο εισόδημα.

- Προχωράει στη χαριστική παραχώρηση στους ημετέρους της διαπλοκής ό,τι έχει απομείνει από την ακίνητη περιουσία του δημοσίου. Κτίρια, εγκαταστάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαιολογικοί χώροι, αιγιαλός, ακόμα και βουνοκορφές είναι τα «φιλέτα» προς ξεπούλημα μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Η ΔΕΗ και οι εταιρείες ύδρευσης Θεσσαλονίκης και Αθηνών, επίσης.

- Διαλύει ό,τι έχει απομείνει από τις δημόσιες δομές υγείας, τα νοσοκομεία και χτυπά την ελληνική φαρμακοβιομηχανία, προκειμένου να κατακλυσθεί η εγχώρια αγορά του φαρμάκου από ξένα γενόσημα αμφιβόλου ποιότητας.

- Εντείνει τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις της κινητής και της ακίνητης περιουσίας των πολιτών που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ληστρικές φορολογίες, ενώ οι τράπεζες εμφανίζονται ακόμα πιο ασύδοτες με τους εκβιασμούς στους δανειολήπτες να ξεπερνούν κάθε όριο.

Και όλα αυτά μέσα στο καλοκαίρι, γιατί από το Σεπτέμβριο με πρόσχημα το δημοσιονομικό κενό του ’15 και την περίφημη αναδιάρθρωση του χρέους, η συγκυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα, επεξεργάζεται νέα σκληρότερα μέτρα, παρά τις διαψεύσεις, αφού το μεγάλο «αφεντικό», ο Σόιμπλε, δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Ταυτόχρονα, κλείνει ξαφνικά και πρόωρα τη Βουλή, για να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα κωλυσιεργίας και καθυστερήσεων από «απείθαρχους» βουλευτές των κομμάτων που την συναπαρτίζουν, αθωώνοντας επίσης, τα μέλη της από τις πράξεις εσχάτης προδοσίας που τα βαρύνουν για όλη την προηγούμενη περίοδο. Ενώ προσπαθεί να δώσει την αίσθηση «εξωραϊσμού» και λήψης του «μηνύματος» των εκλογών με τον επικείμενο ανασχηματισμό, τη μετακίνηση Στουρνάρα και την αποπομπή Θεοχάρη.

Με τακτικές εγκληματικής οργάνωσης, υποσχέσεων, εκβιασμών ακόμα και εξαγορών, οι συγκυβερνήτες και τα μαφιόζικα συμφέροντα που εκπροσωπούν, προσπαθούν να διασφαλίσουν ακόμα και τους 180 βουλευτές που απαιτούνται για την προεδρική εκλογή, προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία μέχρι το 2016 και να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο.

Μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς για το εκλογικό αποτέλεσμα, η αμηχανία είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αντιπολίτευσης, από την άλλη.

Τώρα που είναι πιο φανερό από ποτέ, ότι είτε με τις τακτικές του «ώριμου» φρούτου, είτε με τη σταδιακή διολίσθηση προς θέσεις που υποτίθεται ότι καθησυχάζουν τους «νοικοκυραίους», όχι μόνο δεν δημιουργείται πλειοψηφικό ρεύμα αλλαγής, αλλά μάλλον σύγχυση, που οδηγεί σε αποσυσπείρωση και ηττοπάθεια.

Τώρα που ολοφάνερα οι μαξιμαλισμοί και οι προσηλώσεις στα νάματα της όποιας ιδεολογίας περισσεύουν.

Τώρα που ο κατακερματισμός των δυνάμεων αποδεικνύεται το ισχυρότερο όπλο του αντιπάλου.

Τώρα είναι η ώρα, για την πιο μεγάλη συστράτευση όλων σε έναν νέο μεγάλο Ανένδοτο Αγώνα για τη πτώση αυτής της αντιδραστικής και παραδομένης σε ξένα συμφέροντα κυβέρνησης, για να σταματήσει ο κατήφορος και να ανακουφιστεί η κοινωνία.

Τώρα είναι η ώρα, να αφήσουν όλοι τον καταγγελτικό λόγο, που δεν αποδίδει, και να προχωρήσουν σε πράξεις. Πράξεις ενότητας και αγώνα για την μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος και η κοινωνία.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.Πα.Μ.) απευθύνεται, χωρίς κανενός είδους προαπαιτούμενο, σε όλες και σε όλους. Απευθύνεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο και τα καλεί για μια ακόμα φορά να πάψουν να νομιμοποιούν με τη στάση τους το καθεστώς. Απευθύνεται και σε κάθε μικρή και μεγαλύτερη εξωκοινοβουλευτική δύναμη και καλεί, για πολλοστή φορά, σε ενότητα στη βάση και στη δράση.

Μόνον ένας μπορεί να είναι ο στόχος όλων σήμερα. Η πτώση της κυβέρνησης. Και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από αναπτερωμένο το ηθικό του λαϊκού κινήματος που θα προχωρήσει, βλέποντας ενωμένες όλες τις δυνάμεις, στον ανένδοτο αγώνα γι’ αυτόν το σκοπό. Γιατί μόνο με το υψηλό φρόνημα του, σε διαρκή κινητοποίηση, λαού, οι εκλογές που θα προκύψουν, θα μπορέσουν να δώσουν ευνοϊκή λύση.  

Αθήνα 6 Ιουνίου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Τελείωσε το ζήτημα του νομίσματος;

Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά τις εκλογές οι ποδοσφαιρόφιλοι του είδους, αλλά και οι γνωστοί μας στηλοβάτες της έγκριτης - πλην άτιμης - δημοσιογραφίας, βιάστηκαν να βγάλουν την ετυμηγορία: οι Έλληνες τρομοκρατούνται με το εθνικό νόμισμα και την έξοδο από το ευρώ. Τα "κόμματα της δραχμής" ηττήθηκαν κι επομένως το όλο ζήτημα μπορεί να θεωρείται λήξαν. Οι αναλύσεις ποικίλουν. Από ηλίθιες, που απλά χυδαιολογούν και βγάζουν τα απωθημένα τους με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα.  Έως εμβριθείς, που αναζητούν στον ψυχισμό του Έλληνα, αυτό που τον τρομάζει με το νόμισμα.

Βλέπετε, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ξεφτιλίστηκαν και κατατροπώθηκαν στις αντιπαραθέσεις όλο το προηγούμενο διάστημα και απέδειξαν τόσο στο επίπεδο της επιστήμης, όσο και στην πράξη πόσο μεγάλα μηδενικά είναι.

Τέτοιο ξεβράκωμα μπροστά σ' ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε επιτήδειους της καθηγητικής έδρας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής απ' όλους τους χώρους, δεν υπήρξε ποτέ ξανά. Τώρα όλοι αυτοί αναζητούν την δικαίωσή τους στο εκλογικό αποτέλεσμα, όπως ο ένοχος που κρύβεται μέσα στον όχλο για να μην τον εντοπίσουν, ή όπως ο βλαξ που αισθάνεται περήφανος όταν η βλακεία του και μάλιστα η διατεταγμένη γίνεται της μόδας.

Η αλήθεια βέβαια είναι μία. Το νόμισμα δεν είναι επιλογή. Όποιο φετβά και να εκδόσει η διατεταγμένη δημοσιογραφία και πολιτική, το ζήτημα του νομίσματος θα παραμείνει κορυφαίο ζήτημα. Κι ο λόγος είναι απλός. Το νόμισμα δεν είναι κάτι αδιάφορο, όπως μας λένε οι μανιχαιστές και οι δοκισίσοφοι της πολιτικής. Συνδέεται άρρηκτα με σχέσεις εκμετάλλευσης, καταπίεσης και κυριαρχίας. Είτε το ξέρει και το συνειδητοποιεί ο κόσμος, είτε όχι.

Το ευρώ έχει δημιουργηθεί για να εκφράζει την κυριαρχία των τραπεζών στην ευρωζώνη. Η ίδια η ύπαρξή του συνδέεται οργανικά με την βιωσιμότητα των τραπεζικών κολοσσών, των αγορών κεφαλαίου, της κερδοσκοπίας του χρήματος και όχι με την βιωσιμότητα των οικονομιών μέσα στην ευρωζώνη. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει σε μια κρίση που με όρους οικονομικής και νομισματικής ένωσης, είναι και θα παραμείνει ανυπέρβλητη.

Για όσους ξέρουν να "διαβάζουν" τα δεδομένα, ξέρουν πολύ καλά ότι ολόκληρο το οικοδόμημα του ευρώ έχει αρχίσει και καταρρέει. Κάθε μέτρο στήριξης του νομίσματος, κάθε προσπάθεια αυστηρότερης εφαρμογής δημοσιονομικής "ολοκλήρωσης", κάθε βήμα να γίνει η ΕΕ ένα νέο υπερκράτος, θα φέρνει όλο και πιο κοντά την κατάρρευση ολόκληρου του οικοδομήματος.

Ήδη σήμερα η ευρωζώνη βρίσκεται στις παραμονές μιας δύνης αποπληθωρισμού. Έχει μπει ήδη σε τροχιά και κανένα μέσο νομισματικής πολιτικής δεν πρόκειται να την διασώσει. Ότι κι αν κάνει η ΕΚΤ. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει για να διασωθεί το ευρώ. Μόνο που η κατάρρευση της ευρωζώνης δεν θα είναι μια διαδικασία διάλυσης των συμβατικών δεσμών ανάμεσα στα κράτη μέλη. Θα καταρρεύσει με τέτοιον πάταγο που θα συντρίψει τα κράτη μέλη και θα γεννήσει τέτοιες αντιπαραθέσεις που δικαίως ο Χέλμουτ Σμιτ πρόσφατα τις παρομοίασε με την περίοδο αμέσως πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο στην Ευρώπη.

Όσο λοιπόν θα βλέπουμε και θα ζούμε την κατάρρευση της Ελλάδας ως πρελούδιο της κατάρρευσης ολόκληρης της ευρωζώνης. Όσο θα γελοιοποιούνται όλοι αυτοί που λένε ότι το νόμισμα δεν έχει σημασία, από το απλό ερώτημα, "που θα βρείτε τα χρήματα;" Τόσο το ζήτημα του εθνικού κρατικού νομίσματος θα αναγεννιέται από τα ίδια πράγματα όχι σαν μια εναλλακτική επιλογή, αλλά σαν την μόνη διέξοδο από το σημερινό πλήρες αδιέξοδο.

Γι' αυτό κι ας μην προτρέχει κανένας. Το ζήτημα του νομίσματος παραμένει στο τραπέζι για όλη την κοινωνία. Και θα παραμένει από τα πράγματα στο τραπέζι μέχρι και η τελευταία νοικοκυρά, ακόμη κι ο τελευταίος συνταξιούχος που πάσχει από άνοια ή αλτσχάιμερ, αντιληφθεί τη σημασία του. Ίσως όχι έγκαιρα για να σώσει τον εαυτό του και την χώρα του. Ίσως όχι πριν γίνει παρανάλωμα του πυρός η Ελλάδα και η Ευρώπη. Πάντως ένα είναι απολύτως σίγουρο. Την σημασία του εθνικού κρατικού νομίσματος θα την αντιληφθεί ακόμη κι ο πιο ανόητος. Έστω κι αν κάτι τέτοιο συμβεί λίγο πριν το τέλος.

Πηγή: «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ»

Τελετή απονομής Χρυσού Μετάλλιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον Pedro Olalla

Αντιπροσωπείες απο τους πυρήνες Πειραιά και Σαλαμίνας παρευρέθησαν σήμερα στο Δημαρχιακό Μέγαρο Σαλαμίνας στην Αίθουσα ''ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ'' σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Οργανισμός "Καφενείο των Ιδεών" υπό την αιγίδα της UNESCO, στην απονομή στον Pedro Olalla, -μέλους του Ε.ΠΑ.Μ.-του Χρυσού Μεταλλίου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Με τη διάκριση αυτή τιμούνται εδώ και 30 χρόνια προσωπικότητες και φορείς από τον χώρο της επιστήμης, των τεχνών, των γραμμάτων, της πολιτικής και της κοινωνικής δράσης. Οι Μελίνα Μερκούρη, Δώρα Στράτου, Διδώ Σωτηρίου, Μίμης Πλέσσας, Μίλτος Σαχτούρης, Γιάννης Σμαραγδής, Γιατροί χωρίς Σύνορα και Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών συγκαταλέγονται ανάμεσα στους τιμηθέντες των προηγούμενων ετών.

Στιγμιότυπα απο την εκδήλωση

 Συγχαίρουμε και εμείς με την σειρά μας τον συναγωνιστή μας
Pedro Olalla González de la Vega, και του ευχόμαστε : ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΕΣ !!!

Εδώ το βιογραφικό του: http://pedroolalla.com/index.php/el/writter

Οι καταθέσεις στο στόχαστρο των επιτελείων της ευρωζώνης

Σε πολύ λίγο καιρό για να διαθέτεις καταθετικό λογαριασμό θα υποχρεούσε να πληρώνεις στην τράπεζα φύλακτρα. Δεν είναι πολύ μακριά η μέρα που θα πηγαίνει κανείς στην τράπεζα για να σηκώσει το μισθό του, ή την σύνταξή του και θα διαπιστώνει ότι του παρακράτησαν ένα ποσοστό. Ακόμη και μόνο για μια τραπεζική συναλλαγή ημέρας. Ενώ οι λίγοι που διαθέτουν ακόμη καταθέσεις, θα βλέπουν μήνα το μήνα να μειώνεται το ποσό λόγω αρνητικού επιτοκίου. Δηλαδή αντί να αποδίδει επιτόκιο η τράπεζα, θα αποδίδει ο καταθέτης σ' αυτήν.

Αν νομίζεται ότι κάτι τέτοιο είναι απίθανο, τότε προφανώς δεν προσέξατε τη νύξη του Μάριο Ντράγκι στις αρχές Μαίου φέτος ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακόμη και την πιθανότητα αποπληθωρισμού. Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει μια ένωση όπου κυριαρχούν τα νομισματικά μέσα άσκησης οικονομικής πολιτικής, την πιθανότητα αποπληθωρισμού; Μόνο μ' έναν τρόπο: το μηδενισμό των διατραπεζικών επιτοκιών της ΕΚΤ που βρίσκονται ήδη στο 0,25%, αλλά και την εισαγωγή αρνητικών καταθετικών επιτοκίων. Με άλλα λόγια οι τράπεζες θα αντλούν τσάμπα χρήμα από την ΕΚΤ και θα επιβαρύνουν τους καταθέτες με φύλακτρα.
Στις 27 Μαίου ο Μάριο Ντράγκι μιλώντας σε μια διημερίδα στην Σίντρα της Πορτογαλίας είπε: "Υπάρχει κίνδυνος να καταληφθεί η οικονομία από αντιπληθωριστικές προσδοκίες" και να προκαλέσει σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις να καθυστερήσουν αγορές και επενδύσεις "σ' έναν κλασσικό κύκλο αποπληθωρισμού". Ο Ντράγκι και τα επιτελεία του ανησυχούν ιδιαίτερα μην και κυλίσει σε "κύκλο αποπληθωρισμού" η ευρωζώνη και διοχετεύει στις αγορές ότι η ΕΚΤ θα μειώσει επιτόκια και θα πάρει επιπλέον μέτρα τόνωσης όταν θα συνέλθει στις 5 Ιουνίου.
Ωστόσο, ο Ντράγκι διαβεβαίωσε ότι τελικά η ΕΚΤ θα διατηρήσει τον τιμάριθμο σε επίπεδα κάτω αλλά πλησίον του 2% μεσοπρόθεσμα. Ο λόγος είναι απλός. Θέλει να εξασφαλίσει ότι η οικονομία της ευρωζώνης δεν θα κατρακυλήσει σε κατάσταση αποπληθωρισμού. Να τι λέει η ίδια η ΕΚΤ για τους λόγους της στόχευσης κάτω, αλλά πλησίον του 2%: "Οι ρυθμοί πληθωρισμού κάτω, αλλά πλησίον του 2 % είναι αρκετά χαμηλά για την οικονομία να αξιοποιήσει πλήρως τα οφέλη της σταθερότητας των τιμών. Υπογραμμίζει, επίσης, τη δέσμευση της ΕΚΤ να παρέχει ένα επαρκές περιθώριο για την αποφυγή των κινδύνων του αποπληθωρισμού. Έχοντας ένα τέτοιο περιθώριο ασφαλείας έναντι του αποπληθωρισμού είναι σημαντικό, επειδή τα ονομαστικά επιτόκια δεν μπορούν να πέσουν κάτω από το μηδέν. Σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού η νομισματική πολιτική δεν μπορεί ως εκ τούτου να είναι σε θέση να τονώσει επαρκώς τη συνολική ζήτηση, χρησιμοποιώντας τα επιτόκια της. Αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολο για τη νομισματική πολιτική την καταπολέμηση του αποπληθωρισμού, παρά την καταπολέμηση του πληθωρισμού."
Προσέξατε τι λέει; Ότι σε μια νομισματική ένωση σαν την ευρωζώνη, όπου κυρίαρχο μέσο είναι η νομισματική πολιτική, ο αποπληθωρισμός είναι χειρότερος από τον πληθωρισμό, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αρνητικό επιτόκιο. Σε συνθήκες αποπληθωρισμού το χρήμα ακριβαίνει ακόμη και για τις τράπεζες ακόμη και με μηδενικό διατραπεζικό επιτόκιο. Το αποτέλεσμα είναι να γιγαντώνει η έλλειψη χρήματος από την αγορά και δημιουργείται ένα σπιράλ συρρίκνωσης τόσο των επενδύσεων, όσο και της κατανάλωσης. Αυτό το σπιράλ λέγεται δίνη αποπληθωρισμού.
Η οικονομία της ευρωζώνης έχει ήδη τεθεί σε τροχιά αποπληθωρισμού. Όσο η ΕΚΤ και το ευρωσύστημα επιμένει στις διασώσεις των τραπεζών, τόσο θα συμπιέζεται το εισόδημα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Τόσο θα επιδεινώνεται το επενδυτικό πρόβλημα και θα εκτινάσεται το χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο.
Καθώς η απειλή του αποπληθωρισμού όλο και περισσότερο στοιχειώνει ολόκληρη την ευρωζώνη, η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει το ταμπού και θα προχωρήσει σε αρνητικά επιτόκια. Πώς όμως θα αποφύγει την φυγή καταθέσεων; Εδώ έρχεται ο γνωστός οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ρόγκοφ, ο οποίος σε άρθρο του στην Financial Times, 28/5, προτείνει την κατάργηση της κυκλοφορίας χαρτονομίσματος. Οι λόγοι που επικαλείται είναι ένας προσχηματικός, ότι δήθεν θα χτυπηθεί η εγκληματικότητα και ένας αληθινός, γιατί έτσι θα επιτραπεί στις τράπεζες να επιβάλλουν αρνητικά επιτόκια στις καταθέσεις.
Καλά η ευρωζώνη. Η Ελλάδα; Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη εδώ και ενάμισυ χρόνο σε "κύκλο αποπληθωρισμού", αλλά δεν φαίνεται να νοιάζεται κανείς. Η τύχη της έχει προγραφεί. Η απόσυρση από την κυκλοφορία του φυσικού χρήματος και κυρίως των χαρτονομισμάτων έχει ήδη αρχίσει. Στα ΑΤΜ ήδη τα πλαφόν ανάληψης έχουν μειωθεί σημαντικά. H Ελλάδα είναι σε ιδανική κατάσταση για να επιβληθούν αρνητικά επιτόκια. Το πότε θα το μάθουμε το φθινόπωρο, όταν θα τεθεί επί τάπητος το νέο πακέτο χρηματοδότησης για το χρέος της χώρας. Κι ο σώζων εαυτόν, σωθήτω. Αν μπορεί κανείς να σωθεί μέσα σε τέτοια κατάστασης πολιτικής αφασίας.

Σχόλιο της Ημέρας, 30/5/2014, dimitriskazakis.blogspot.com

Το εκλογικό αποτέλεσμα κι εμείς

Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Η Πολιτική Γραμματεία του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ευχαριστεί όλους τους φίλους και τα μέλη, που στρατεύτηκαν ανιδιοτελώς στην μεγάλη μάχη που δώσαμε συμμετέχοντας στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2014 για το ευρωκοινοβούλιο. Τους ευχαριστούμε γιατί όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρά τις όποιες αδυναμίες, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τις φίλες και τους φίλους μας που δέχτηκαν να εκτεθούν, εμπλουτίζοντας το αγωνιστικό ψηφοδέλτιό μας και έδωσαν μαζί μας αυτόν τον υπέροχο αγώνα.

Η Πολιτική Γραμματεία επιχειρεί να προσεγγίσει ορισμένες καίριες - κατά την γνώμη της - πλευρές του εκλογικού αποτελέσματος και θέτει τις εκτιμήσεις αυτές στην κρίση των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ.
Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση της ισχυρής επιρροής που διατηρούν οι επίσημοι κομματικοί μηχανισμοί, αλλά και το σύστημα μαύρης προπαγάνδας. Το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος ψήφισε με βάση όχι προγράμματα και πολιτικές, αλλά ιδεολογικές και κομματικές συγγένειες. Για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης υπάρχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που διαχωρίζει κάθετα το εκλογικό σώμα σε αριστερά και δεξιά με την ακροδεξιά - και μάλιστα την φασιστική - να εισπράττει σημαντικά εκλογικά oφέλη.
Πρόκειται για μια τραγική εξέλιξη που μας πηγαίνει πίσω στα χρόνια της μετεμφυλιακής περιόδου, μόνο που σήμερα τείνει να εισάγει ολόκληρη την χώρα σε μια περίοδο προετοιμασίας ενός νέου εμφύλιου σπαραγμού.
Η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατόθρωσε να μην υποστεί συντριβή, να περιορίσει την εκλογική ήττα, επενδύοντας στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της εκλογικής βάσης της. Ο φόβος,, η καχυποψία και τα εμφυλιοπολεμικά πάθη ανακλήθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η αριστερά έγινε πάλι το φόβητρο για τον φοβισμένο δεξιό. Παρουσιάστηκαν σαν φορείς της αστάθειας σε μια εποχή που χρειάζεται σταθερότητα. Κατ΄ αναλογία με την μετεμφυλιακή περίοδο που αποτέλεσε το άλλοθι κάθε είδους εκτροπής, παρακρατικής δράσης , ως και την επιβολή της επτάχρονης δικτατορίας.
Ανίκανη η ηγεσία και ο μηχανισμός της να πείσει για την πολιτική που ακολουθεί και για τα συμφέροντα που εκφράζει, επένδυσε στο πόσο βαμμένος δεξιός είναι ο ψηφοφόρος της και πόσο δεμένος είναι με το συγκεκριμένο κόμμα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της - από την επoχή του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος προσπάθησε εναγωνίως να απαλλάξει το κόμμα του από την ρετσινιά της μετεμφυλιακής δεξιάς - αυτοπροσδιορίστηκε ανοιχτά με πολιτικό λόγο που εξάπτει εθνικά πάθη και διχασμούς μέσα στον λαό. Έτσι συντελέστηκε η μετάλλαξη της ΝΔ σ' ένα κόμμα υποχείριο κρυπτοφασιστικών δυνάμεων, που δουλεύουν πια για το ολοκαύτωμα της χώρας και του λαού της.
Στην μετάλλαξη αυτή έχει συμβάλει και η αποκαλούμενη καραμανλική εσωκομματική αντιπολίτευση, που δηλώνει αντιμνημονιακή, για τα μάτια του κόσμου, ενώ υπερψηφίζει τα κυβερνητικά μέτρα. Εξαπάτησε τον μέσο ψηφοφόρο της ΝΔ, υποβάλλοντάς του να ξαναψηφίσει ΝΔ προκειμένου να δώσει την δυνατότητα να απαλλαγεί από την φασιστική ηγετική ομάδα Σαμαρά. Κι έτσι να αλλάξει η κεντρική πολιτική. Με τον ίδιο τρόπο που η καραμανλική τάση μέσα στη ΝΔ επέτρεψε στον Σαμαρά να αλώσει το συγκεκριμένο κόμμα, για να γλυτώσει η ίδια από τις τεράστιες πολιτικές και ποινικές ευθύνες που έχει για το γεγονός ότι οδήγησε στην χρεοκοπία την Ελλάδα, έτσι και τώρα εξασφαλίζει τα νώτα της σημερινής ηγετικής ομάδας για τους ίδιους ακριβώς λόγους.
Ταυτόχρονα, οι εκλογές αυτές μετεξελίχθησαν από την συγκυβέρνηση σε ένα πρωτοφανές παζάρι ψήφων. Ξοδεύτηκαν τεράστια ποσά από το κρατικό ταμείο για τους υποψηφίους της συγκυβέρνησης, την μαζική χειραγώγηση της "κοινής γνώμης", αλλά και την ανοιχτή εξαγορά ψήφων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια ακόμη μαύρη τρύπα στον κρατικό προϋπολογισμό που καλείται να καλύψει τους επόμενους μήνες το γνωστό υποζύγιο, δηλαδή ο έλληνας φορολογούμενος. Οι πολιτευτές και οι κομματάρχες της συγκυβέρνησης δεν μοίραζαν μόνο σωρηδόν πενηντάρικα με αντάλλαγμα μια ψήφο στην κάλπη, αλλά έταζαν εξαιρέσεις από κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, προστασία της ήδη πενιχρής σύνταξης, όπως και δουλίτσες σε δήμους, περιφέρειες και κράτος για τους "δικούς μας".
Από την άλλη, έχουμε μια αριστερά που έχει χάσει την πατριωτική αναφορά της, εχει χάσει κάθε αίσθηση αγώνα για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, αλλά και για τη δημοκρατία. Είναι μια αριστερά ιδανική για την διάσπαση και την περιχαράκωση του λαού, δωρίζοντας τα εθνικά σύμβολα της ενότητάς του στον σκοταδισμό και τον φασισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε με το αίσθημα απελιπισίας που διακατέχει μεγάλο μέρος του λαού που νιώθει την ανάγκη να γλυτώσει το ταχύτερο δυνατόν από την παρούσα κυβέρνηση και τις αδίστακτες πολιτικές της. Έταξε ότι αρκεί να βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και με διαφορά από τη ΝΔ ώστε να εξαναγκαστεί σε εκλογές η κυβερνώσα παράταξη. Το πέτυχε για να αποδειχθεί άμεσα ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βασίστηκε στη συνειδητή ψήφο, ούτε καν στην ψήφο διαμαρτυρίας. Επένδυσε στην ψήφο απόγνωσης του αντιμνημονιακού χώρου. Ανίκανος να διεμβολίσει τον μνημονιακό χώρο, διεμβόλισε και άντλησε ψήφους από τους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς. Κι έτσι κατάφερε να ανακόψει τις δυνατότητες νίκης από ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο, χωρίς να επιτύχει την ζητούμενη νίκη για τον εαυτό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι εγκλωβισμένος, αφού δεν μπορεί να προκαλέσει εκλογές, όπως υποσχόταν, και ούτε διαθέτει άλλες πολιτικές δυνάμεις στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί για να δημιουργήσει μια οιονεί κυβερνητική πλειοψηφία με αντιμνημονιακό στόχο.
Είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει την τακτική του "ώριμου φρούτου", ελπίζοντας ότι οι ζοφερές συνέπειες των πολιτικών που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται θα οδηγήσουν στην μεταστροφή μέρους του εκλογικού σώματος προς αυτόν. Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ που ήλπιζε σε μια γρήγορη απαλλαγή από την κυβέρνηση, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, θα πληρώσει ακριβά αυτή την τακτική. Οι πολιτικές της καταστροφής και του εξανδρποδισμού θα συνεχιστούν με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αναμένει πότε με χρόνια με καιρούς θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ώστε να αποκτήσει την πολυπόθητη κυβερνητική πλειοψηφία. Αν έρθει ποτέ.
Η ανατροπή της κυβέρνησης πήγε στις καλένδες και η πρωτοβουλία των κινήσεων παραδόθηκε στην παράταξη του μνημονίου με τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αποτελεί άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Το πότε θα γίνουν και με ποιους όρους θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές ανήκει πλέον στην συγκυβερνώσα παράταξη που διαθέτει όλα τα μέσα για να εξαναγκάσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να διαλέξει: εσαεί αντιπολίτευση, ή κάποια μορφή συγκυβέρνησης με τις δυνάμεις του μνημονίου. Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας έχει κάνει ήδη άνοιγμα σε κάποια μελλοντική "καλή" ΝΔ και σε κάποιο "καλό" ΠΑΣΟΚ, που θα έχουν απαλλαγεί από τις κακές τωρινές τους ηγεσίες, προδικάζει πολλά.
Όλα αυτά οφείλονται στην τακτική που επέλεξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ενδιαφέρθηκε μόνο να «μαντρώσει» τους ψηφοφόρους της στο κομματικό παχνί και τίποτε άλλο. Απέρριψε κάθε δυνατότητα ανοιχτής συμπόρευσης και συμμαχίας από τα κάτω έτσι ώστε να δοθεί διέξοδος στην οργή πλατύτερων στρωμάτων από εκείνα που εκφράζονται από την αριστερά. Επέλεξε την επιβολή κομματικών υποψηφίων, συχνά φυτευτών, με αποτέλεσμα την συντριβή τους στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Επέλεξε την τακτική της αυτοδυναμίας με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να διατηρήσει ούτε καν τους ψήφους που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012. Η διαρροή από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τέτοια, που αν δεν υπήρχε η αναπλήρωση από ψηφοφόρους των άλλων αντιμνημονιακών σχημάτων, οι οποίοι υπό καθεστώς απελπισίας τον ψήφισαν, ίσως να μην έφτανε ούτε καν το 20%.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο αμφίσημος πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν έπεισε, αλλά οδήγησε και σε τέτοιες πολώσεις που κάνει αδύνατη μια ευρύτερη συσπείρωση αντιμνημονιακών δυνάμεων με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων πριν είναι πολύ αργά. Η κυβερνώσα παράταξη παρά την πολύ σημαντική εκλογική φθορά που έχει υποστεί, γνωρίζει πολύ καλά το δώρο που της πρόσφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε "ταβάνι" λεηλατώντας εκλογικά τους οιονεί συμμάχους του. Κι επομένως δεν μπορεί να αποτελέσει άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Τουλάχιστον με όρους εκλογών.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει κάποια συνεργασία με άλλους σχηματισμούς από το αντιμνημονιακό τόξο. Γι' αυτό και τορπίλισε καθε δυνατότητα συνεργασίας από τα κάτω στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με σκοπό να επιβληθεί ο κομματικός μηχανισμός. Έστω κι αν της στοίχισε ακριβά στα εκλογικά αποτελέσματα. Ψάχνει μόνο για υποταχτικούς. Δηλαδή για όσους προσελκύονται από το ενδεχόμενο της νομής της εξουσίας και με αντάλλαγμα κάποιον θώκο "ξεχνούν" θέσεις, αρχές, και διακηρύξεις. Οι κυβερνώντες το γνωρίζουν και αισθάνονται ασφαλείς.
Ταυτόχρονα, το εκλογικό αποτέλεσμα για την ευρωβουλή ήρθε σαν αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου κινηματικής άπνοιας. Η τελευταία ελπιδοφόρα αναλαμπή όπου πλατύτερες μάζες κινητοποιήθηκαν με την ελπίδα μιας γρήγορης ανατροπής της κυβέρνησης και των πολιτικών της, ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Οι κομματικοί μηχανισμοί όμως, μαζί με τις γνωστές συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο να δεχθεί μια ακόμη ήττα ο κόσμος που ήθελε να κινητοποιηθεί. Από κει και πέρα κάθε σκίρτημα κινήματος, ή μαζικής πρωτοβουλίας, αντιμετωπίστηκε με όρους διάλυσης, ή ποδηγέτησης από τους κομματικούς μηχανισμούς σε συνδυασμό με τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Θανατώθηκε κάθε αγωνιστική διάθεση. Πάνω απ' όλα το κόμμα. Κι έτσι στο βωμό του κόμματος, θυσιάσθηκε και η τελευταία ικμάδα μαχητικού φρονήματος στον λαό.
Η μια μεθοδευμένη ήττα πάνω στην άλλη, η εγγατάλειψη και καταδίκην των όποιων ριζοσπαστικών λαϊκων διεκδικήσεων, ειδικά σε ότι αφορά το χρέος, το νόμισμα, την ΕΕ, έπεισαν την μεγάλη πλειοψηφία ότι δεν έχει κανένα νόημα ούτε η κινητοποίηση, ούτε ο αγώνας. Η ηττοπάθεια και το δόγμα "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω" άρχισε να κυριαρχεί στην κοινωνία. Η πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε σοβαρό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή, μιας και ακολούθησε τη γνωστή τακτική του "μην ανησυχείτε, θα έρθω εγώ και θα σας βολέψω". Κι έτσι κάθε εκδήλωση αγώνα εκφυλίστηκε σε κομματικό παραμάγαζο του ΣΥΡΙΖΑ, ή συνθλίφτηκε από τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Ενώ η συνδικαλιστική γραφειοκρατία φροντίζει όπως πάντα μόνο για τον εαυτό της με κινητοποιήσεις εκτόνωσης.
Υπό αυτές τις συνθήκες η μεγάλη πλειοψηφία προσήλθε στις κάλπες απογοητευμένη πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε κι επομένως βολεύτηκε είτε με τις υποσχέσεις της κυβερνώσας παράταξης, είτε με τις υποσχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω κι αν και στις δυο περιπτώσεις, είναι φρούδες υποσχέσεις. Υπήρχαν κι αυτοί που θέλησαν να τιμωρήσουν τα κόμματα του νέου διπολισμού ψηφίζοντας κόμματα που προσωποποιούν ως αντιπολίτευση το πλήρες αδιέξοδο. Τι μπορεί να ελπίζει κανείς ψηφίζοντας ΧΑ; Μόνο να εκφράσει το «άει σιχτίρ» και τίποτε περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για την ψήφο στο ΚΚΕ. Πρόκειται για ψήφους που δεν εμπεριέχουν καμιά ελπίδα να αλλάξει ο,τιδήποτε, δεν διεκδικούν τίποτε, θέλουν μόνο να τιμωρήσουν τους πάντες και μάλιστα τυφλά.
Έτσι ψηφίζουν κόμματα που συνιστούν ως αντιπολίτευση την πολιτική εγγύηση ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει και η πολιτική των μνημονίων δεν πρόκειται να αποτραπεί,αφού αυτά δεν θα θέσουν καν την πτώση της κυβέρνησης στην ημερήσια διάταξη κι επομένως δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή ελπίδα να αλλάξει κάτι. Πρόκειται για πολιτική αυτοχειριασμού. Ψηφίζουν για να εκδικηθούν τους πάντες, μαζί και τον εαυτό τους. Αυτό και μόνο. Και η νοοτροπία αυτή είναι ιδανική για να εκθρέψει ολοκαυτώματα σαν τον εμφύλιο, καταστάσεις σαν αυτή της σημερινής Ουκρανίας.
Το γεγονός αυτό μαζί με τη μεγάλη διασπορά ψήφων σε κόμματα και κομματίδια δίχως ταυτότητα και περιεχόμενο, τη σημαντική αποχή, αλλά και την ανάδειξη ενός ανύπαρκτου κόμματος, που αποκαλείται Ποτάμι, στην ευρωβουλή, υποδηλώνουν μια κοινωνία σε υποχώρηση και κατάρρευση. Μια κοινωνία που στρώματά της έχουν ήδη αρχίσει να παραδίνονται στα πιο στοιχειώδη και πιο επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπου, λίγο πριν αυτός αποκτηνωθεί παντελώς. Τα στρώματα αυτά δεν ξέρουν πλέον ή ακόμα χειρότερα αδιαφορούν για το τι σημαίνει δημοκρατία και τι δικαιώματα. Κι επομένως δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε καν τι πρέπει να υπερασπιστούν. Μοιάζουν σαν τους αγράμματους που αδιαφορούν παντελώς και εχθρεύονται τη γραφή και την ανάγνωση. Ζουν απλά για να ζουν και το θεωρούν φυσιολογικό. Γι' αυτό και πέφτουν θύματα των βαθύτερων προκαταλήψεών τους, αλλά και της μόδας, όπως αυτή διαμορφώνεται από τους διαμορφωτές της "κοινωνίας του θεάματος".
Σ' αυτές τις συνθήκες το ΕΠΑΜ δεν κατόρθωσε να πείσει ότι αποτελεί άμεση εναλλακτική επιλογή για τη σημερινή συγκυρία. Παρά το γεγονός ότι διεύρυνε την επιρροή του σε πολύ πλατειά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, αυτό δεν μπόρεσε να καταγραφεί στην κάλπη. Το ΕΠΑΜ μιλούσε και μιλά για την ενότητα του ελληνικού λαού, σε μια εποχή όπου η κοινωνία πολώνεται σε αριστερά και δεξιά. Προτάσσει το πατριωτικό και δημοκρατικό καθήκον, όταν πλατιά στρώματα δεν ξέρουν καν τι σημαίνει πατρίδα και δημοκρατία. Ζητά να πάρει την υπόθεση ο λαός στα χέρια του σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η ηττοπάθεια και "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω". Υπερασπίζεται και οργανώνει αγώνες σε μια περίοδο όπου οι περισσότεροι έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Μιλά και επιμένει σε μια επανάσταση προσωπικής αξιοπρέπειας, όταν οι περισσότεροι ωθούνται στην αναξιοπρέπεια για να επιβιώσουν, ή για να αναδειχθούν. Απευθύνεται στο νου, στην κοινή λογική και την γνώση, όταν κυριαρχούν τα συναισθήματα, του φόβου και της απελπισίας.
Επίσης το ΕΠΑΜ, παρά τις επίμονες προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να πετύχει την οργάνωση κοινής δράσης ανάμεσα στις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις με κοινά αιτήματα. Με αποτέλεσμα να μην καταστεί δυνατό να διασωθούν κινήματα και μαζικές δράσεις που θα μπορούσαν να δώσουν πνοή και ελπίδα στα πιο καθημαγμένα στρώματα του λαού. Το γεγονός ότι δυνάμεις και σχήματα όπως ΑΝΤΑΡΣΥΑ και "κόμματα της δραχμής", που στάθηκαν εναντίον της κοινής δράσης θέτοντας ιδεολογικά προσκόμματα, συνετρίβησαν εκλογικά, ίσως να συνιστά ένα αναγκαίο σοκ νηφαλιότητας.
Η μαζική δράση του ΕΠΑΜ δεν έχει την αναγκαία συνέπεια, ούτε έχει φτάσει ακόμη στο επίπεδο εκείνο που να επιτρέπει την κινητοποίηση λαϊκών στρωμάτων για τα πιο ζωτικά τους αιτήματα. Οι αδυναμίες και οι υστερήσεις στους τομείς αυτούς έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όταν έφτασε η ώρα της κάλπης, καθώς το εκλογικο σώμα στις περισσότερες περιοχές της χώρας δεν είχε πρόσφατη εμπειρία αγώνων τέτοιων ώστε να ξέρει πώς δρα το Μέτωπο.
Παρά την σημαντική οργανωτική ανάπτυξη του ΕΠΑΜ όλο το προηγούμενο διάστημα, το Μέτωπο δεν έχει κατορθώσει ακόμα να αναπτύξει την πολιτική του δουλειά σε ανάλογο επίπεδο για όλους τους τομείς και τους πυρήνες του. Δεν έχει κατακτηθεί ακόμη ενιαίος τρόπος και επίπεδο δουλειάς μέσα στην κοινωνία από όλες τις οργανωμένες δυνάμεις του Μετώπου. Κι αυτό αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για το επόμενο διάστημα.
Τέλος, παραμένει σοβαρό το πρόβλημα της αναγνωρισιμότητας του Μετώπου, των προταγμάτων και της δράσης του από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτήν δεν μπορούμε να την περιμένουμε από τα ΜΜΕ, ούτε από κανέναν άλλον, εκτός από την συστηματική δουλειά πόρτα-πόρτα των μελών και των φίλων του Μετώπου. Πρέπει ο κάθε πυρήνας μας, το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ να αναδειχθεί σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την κοινωνία σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν που να μην τον πλησιάσουμε, να του μιλήσουμε, να οικοδομήσουμε σχέσεις μαζί του, ώστε να αντιληφθεί ότι οι έννοιες αλληλεγγύη, δημοκρατία, αξιοπρέπεια δεν είναι κενές περιεχομένου.
Το αποτέλεσμα των εκλογών επιτείνει το συνολικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αδιεξοδο της χώρας. Ο ελληνικός λαός και η χώρα είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι στις πολιτικές εξανδραποδισμού, χωρίς καν να διαθέτει επίσημη αντιπολίτευση ικανή να υπερασπιστεί ακόμη και τα πιο στοιχείωδη. Βρίσκεται στη πιο δεινή θέση από την αρχή της νέας κατοχής. Το ΕΠΑΜ οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες τέτοιες που να θέτουν προ των ευθυνών τους όλους εκείνους που μιλούν εναντίον της μνημονιακής πολιτικής.
Οι οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ οφείλουμε να ξαναβρούμε όλους εκείνους που βρεθήκαμε μαζί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Να ανοιχτούμε σε φίλους και κυρίως σ' εκείνους που συμπαθούν το Μέτωπο, αλλά δεν το ψήφισαν. Να συζητήσουμε την κατάσταση που προέκυψε από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα με τρόπο φιλικό και με σκοπό να ακούσουμε τις παρατηρήσεις και τον προβληματισμό τους. Πρέπει να ανοιχτούμε πιο πλατιά στην κοινωνία.
Το ΕΠΑΜ για μια ακόμη φορά θα αναλάβει πρωτοβουλία συνεύρεσης όλων των δυνάμεων που θεωρούν τον εαυτό τους αντιμνημονιακό. Η κυβερνώσα παράταξη ουσιαστικά ηττήθηκε εκλογικά. Δεν δικαιούται λοιπόν να μιλά πλέον εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Ακόμα δε περισσότερο να αποδέχεται δεσμεύσεις και να εφαρμόζει πολιτικές που η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει απορρίψει. Θα πρέπει λοιπόν να ενωθούμε όλοι για να ρίξουμε την υφιστάμενη κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό. Θα πρέπει όλες μαζί οι δυνάμεις να κηρύξουμε ένα νέο ανένδοτο αγώνα με αίτημα την πτώση της κυβέρνησης και τη διάλυση αυτού του κοινοβουλίου της διαρκούς Συνταγματικής εκτροπής.
Στόχος μας θα πρέπει να είναι η οργάνωση της κοινής δράσης μας με τέτοιο τρόπο ώστε να κλιμακωθούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις, με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος ο λαϊκός παράγοντας να επιβάλει τις πολιτικές εξελίξεις. Για τον σκοπό αυτό το ΕΠΑΜ θα αναλάβει, για άλλη μια φορά, πρωτοβουλία συνάντησης και διαλόγου με όλες τις ηγεσίες του αντιμνημονιακού τόξου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο με βάση τα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα του λαού.
Ένα όμως είναι το σίγουρο: Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η πατρίδα και ο λαός χρειάζεται το Μέτωπο περισσότερο από ποτέ. Δεν θα γίνουμε ριψάσπιδες. Χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται, θα έχει διάρκεια και εμείς, έχοντας δημιουργήσει γερές βάσεις μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα αν αυτό δεν αποτυπώθηκε με την ψήφο της Κυριακής, θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 27 Μαΐου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.