ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ ; "Χάσαμε για μια ακόμη φορά στη μοιρασιά του Χότζα"

Είναι απίστευτη η κοροϊδία που συνεχίζεται σε βάρος του ελληνικού λαού. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ σχετικά με την Ελλάδα στις 19/3 διαβάζουμε τα εξής: «Οι δημοσιονομικές επιδόσεις ακολουθούν πορεία επίτευξης των στόχων του προγράμματος. Από τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις προκύπτει ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα το 2013 επιτεύχθηκε με σημαντικό περιθώριο. Αν και από αυτές τις καλύτερες από τo αναμενόμενο επιδόσεις μικρό μόνο μέρος θα μεταφερθεί στο 2014, πιστεύουμε ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2014 θα επιτευχθούν επίσης, λαμβάνοντας υπόψη τα εφαρμοζόμενα και σχεδιαζόμενα μέτρα. Οι αρχές επανεπιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους όσον αφορά την υλοποίηση των πολιτικών που απαιτούνται για να επιτευχθεί ο στόχος του 2015 για πρωτογενές πλεόνασμα στο 3% του ΑΕΠ, συμπεριλαμβανομένης και της παράτασης των φορολογικών μέτρων κατά περίπτωση, όπως της εισφοράς αλληλεγγύης.»

 Να τι πέτυχε η κυβέρνηση. Να βγει μια πολιτική δήλωση της τρόικας, η οποία να υποστηρίζει την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2013, ενώ η κυβέρνηση ως αντάλλαγμα τα έδωσε όλα. Και νέα «εφαρμοζόμενα και σχεδιαζόμενα μέτρα», κυρίως φορολογικά. Κι όχι μόνο. «Έχουν δεσμευτεί [οι αρχές] να υλοποιήσουν πολύ μεγάλο μέρος των μεταρρυθμίσεων στις αγορές προϊόντων οι οποίες εντοπίστηκαν στην πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ στους τομείς της μεταποίησης τροφίμων, του τουρισμού, των υλικών οικοδομών και του λιανικού εμπορίου, να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα για την απελευθέρωση των αγορών μεταφορών και ενοικίασης και να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα. Και τέλος, να μειώσουν τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης και τους περιττούς φόρους. Παρά τις καθυστερήσεις σημειώνεται επίσης πρόοδος στις μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης που θα μειώσουν τις επιβαρύνσεις λόγω γραφειοκρατίας και θα βελτιώσουν την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών που παρέχονται στον ελληνικό λαό. Οι μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας καθυστερούν αλλά οι αρχές έχουν δεσμευθεί να τις υλοποιήσουν σταδιακά εντός του 2014. Η ανταγωνιστικότητα θα ενισχυθεί περαιτέρω με μεταρρυθμίσεις της αγοράς ενέργειας, όπως ο εξορθολογισμός των τιμολογιακών πολιτικών για να εξασφαλιστεί η επαρκής ανάκτηση του κόστους και να αποφευχθούν οι συγκαλυμμένες επιδοτήσεις, ο διαχωρισμός της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού σε δύο φορείς πριν από την ιδιωτικοποίηση και η δρομολόγηση ουσιαστικής μεταρρύθμισης της αγοράς φυσικού αερίου. Τέλος, οι αρχές συμφώνησαν να δώσουν νέα ώθηση στην ιδιωτικοποίηση άλλων εταιρικών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων που θα εξασφαλίσουν αναγκαία χρηματοδότηση για το κράτος, με ταυτόχρονη αποδέσμευση των επενδύσεων.»

Και φυσικά για να μην ξεχνιόμαστε: «Οι αρχές δεσμεύονται να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν ότι οι τράπεζες θα παραμείνουν υγιείς και επαρκώς κεφαλαιοποιημένες και ότι θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν την οικονομική ανάκαμψη. Επισημαίνουμε τα αποτελέσματα των προσομοιώσεων ακραίων καταστάσεων (stress tests) και τις συναφείς εκτιμήσεις κεφαλαιακών αναγκών της Τράπεζας της Ελλάδος.»

Με άλλα λόγια η κυβέρνηση πέτυχε να της αναγνωρίσουν ένα ανύπαρκτο πρωτογενές πλεόνασμα προκειμένου να τάξει λαγούς με πετραχήλια σε διάφορα κοινωνικά στρώματα και έδωσε όλα τα άλλα. Νέες φορολογικές επιδρομές εναντίον των νοικοκυριών, άνοιγμα των εγχώριων αγορών στην αυθαιρεσία, στα χαμηλού κόστους και ποιότητας προϊόντα των πολυεθνικών, διάλυση σε ότι έχει απομείνει από την εργατική νομοθεσία, το τσάκισμα της ΔΕΗ και της αγοράς ενέργειας έτσι ώστε η χώρα να πάψει να διαθέτει ενιαίο σύστημα παραγωγής και διακίνησης ενέργειας, επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και γενικά του ξεπουλήματος κάθε λογής περιουσιακών στοιχείων και φυσικά συνέχιση της χρηματοδότησης των «συστημικών» τράπεζες από τον κρατικό κορβανά κατά πώς κρίνει το ευρωσύστημα.

Για άλλη μια φορά χάσαμε στην μοιρασιά του Χότζα. Η κυβέρνηση παρέδωσε τα πάντα στην τρόικα και κράτησε το πρωτογενές πλεόνασμα. Θα ήθελα, ειλικρινά, να δω πώς θα εμφανίσουν πρωτογενές πλεόνασμα Γενικής Κυβέρνησης, όταν επίσημα η Eurostat και η ΕΚΤ στα πρώτα τρία τρίμηνα εμφανίζουν πρωτογενές έλλειμμα της τάξης των 17 δις ευρώ, ή 12,4% του ΑΕΠ για το 2013, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης της ίδιας περιόδου ανέρχεται σε 22,6 δις ευρώ, ή 16,5% του ΑΕΠ. Πώς είναι δυνατόν να εξαφανίσουν τα ελλείμματα αυτά στο τέταρτο τρίμηνο; Μόνο με μαγικά.

Ξέρουμε πολύ καλά πόσο μεγάλοι απατεώνες είναι, αλλά αυτό ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Η στάση της κυβέρνησης θυμίζει την αποστροφή του Τζορτζ Χόρτον, προξένου των ΗΠΑ στη Σμύρνη την εποχή της καταστροφής που διαπίστωνε μια διαχρονική αλήθεια για το ελληνικό πολιτικό σύστημα: «Είναι απίστευτο – αδιανόητο θα έλεγα – μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι Έλληνες πολιτικοί για να διατηρήσουν το κόμμα τους στην εξουσία έστω και μία εβδομάδα παραπάνω: μπορούν να θυσιάσουν την πατρίδα τους ή και ανθρώπινες ζωές προκειμένου να κρατηθούν στην κυβέρνηση.»[1]

Φανταστείτε λοιπόν τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι κυβερνώντες σήμερα προκειμένου να μην υποστούν την συντριβή που έρχεται. Μην πιστεύεται τις δημοσκοπήσεις. Η ΝΔ υστερεί ήδη 15 ποσοστιαίες μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και η ψαλίδα μεγαλώνει. Μόλις και μετά βίας πιάνει το 15%. Όσο για το ΠΑΣΟΚ ξεχάστε το. Φανταστείτε λοιπόν τι είναι ικανή να κάνει η συμμορία που κυβερνά προκειμένου να μην χάσει την εξουσία. Τι είναι ικανή να αποδεχτεί και να προσυπογράψει προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία, έστω και με ανοιχτό πραξικόπημα. Με τις πλάτες πάντα του εξωτερικού παράγοντα.

Η ιδιοτέλεια των κυβερνώντων στην Ελλάδα σε συνδυασμό με την εθελοδουλία τους απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις αποτέλεσε ανέκαθεν ένα εκρηκτικό μείγμα που καταδίκασε την χώρα στην οπισθοδρόμηση και σε καθεστώς προτεκτοράτου. Παλιά μας στοίχισε μια μικρασιατική καταστροφή, σήμερα θα μας στοιχίσει πολύ περισσότερα. Την ίδια την πατρίδα μας.

[1] Τζορτζ Χόρτον, Αναφορικά με την Τουρκία, Αθήνα, 1992, σ. 33.

Σχόλιο της Ημέρας, 21/3/2014, dimitriskazakis.blogspot.com

 

Η Συμμετοχή του Ε.ΠΑ.Μ. στις ευρωεκλογές.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ;

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ;

Δεν υπάρχει καμία αντίφαση και οι λόγοι είναι  απλοί  και έχουν να κάνουν   με την προπαγάνδιση των θέσεων και των προτάσεων μας, καθώς και, κυρίως, με την συσπείρωση και την πολιτική έκφραση του μεγίστου δυνατού αριθμού πολιτών που διακρίνουν καθαρά την αναγκαιότητα ρήξης με την Ε.Ε. και την ευρωζώνη.

Πως όλοι αυτοί θα εκφράσουν πολιτικά, αλλά και έμπρακτα την αντίθεσή τους; Με την στήριξη του δήθεν αντισυστημικού φασιστικού συμπτώματος; Με την αποχή; Το άκυρο και το λευκό; Μα είναι γνωστό ότι αυτά ενισχύουν αποκλειστικά και μόνο τις καθεστωτικές δυνάμεις. Το καθεστώς θα κάνει ό,τι είναι δυνατό, για να μην υπάρξει συμμετοχή στις ευρωεκλογές. Δεν είναι τυχαίο αλώστε , το ότι οι κυβερνώντες έχουν σαφή στόχο να οδηγήσουν τον λαό σε μεγάλη αποχή από αυτήν την εκλογική αναμέτρηση: η χρονική τοποθέτηση της διεξαγωγής των ευρωεκλογών την ίδια μέρα με την  επαναληπτική ψηφοφορία για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές , φανερώνει πλήρως τις προσδοκίες και τις επιδιώξεις του. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ , ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ. Η αποχή από αυτές μόνο το κατοχικό καθεστώς ευνοεί. Μόνο έτσι θα διασωθούν οι πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν.
Σε μια εποχή απόλυτης φίμωσης και σύντομα ποινικοποίησης κάθε έκφρασης πολιτικής διαμαρτυρίας και κάθε διατύπωσης μιας εναλλακτικής άποψης, το βήμα των ευρωεκλογών είναι ένας προνομιακός χώρος για να ακουστεί δυνατά η φωνή μας, για να συσπειρώσουμε δίπλα στο Ε.Πα.Μ. τον κόσμο που ήδη έχει κατανοήσει την ανάγκη ρήξης με την ευρωζώνη και να διαμορφώσουμε τις συνθήκες δημιουργίας πλειοψηφικού ρεύματος μέσα στο λαό.
Στις ευρωεκλογές το Ε.Πα.Μ. θα έχει την ευκαιρία να βάλει  δίπλα απ’ το «όχι» στην ευρωπαϊκή ένωση των τραπεζιτών και στον φασισμό της κομισιόν, ένα μεγάλο «ναι» σε μια πραγματική και διεθνιστική ένωση των εθνών και των λαών της Ευρώπης και ένα ναι στην ελληνική σημαία. Μέσω των ευρωεκλογών, δείχνουμε στους συμπολίτες μας τα στοιχεία που μας διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που, είτε στηρίζουν την ευρωζώνη και την ΕΕ, είτε δεν θέτουν ως πρωταρχικό το αίτημα για την άμεση αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ΕΕ, ειδικά όταν η τελευταία μετεξελίσσεται σε ευρωπαϊκή ομοσπονδία.
Δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί η διάσταση της διεθνιστικής ένωσης των εθνών και των λαών της Ευρώπης, όπως εμείς την εκφράζουμε και όπως άρχισε να δομείται από την Διεθνή συνάντηση που διοργανώσαμε καλώντας κινήματα από όλο τον κόσμο και κυρίως από την Ευρώπη, τα οποία συντάσσονται πλήρως με την δικιά μας οπτική. Η ενότητα στη βάση της δημοκρατίας και του πατριωτισμού δεν αφορά μονάχα σε μία χώρα και μια πατρίδα, αλλά σε όλες τις χώρες, καθώς και την υποστήριξη και αλληλεγγύη μεταξύ όλων των κινημάτων αντίστασης σε μια βάση πραγματικού διεθνισμού. Μια αλληλεγγύη και υποστήριξη που ο ελληνικός λαός την έχει απόλυτα ανάγκη στη προσπάθειά του για ανατροπή στο εσωτερικό της χώρας.
Υπάρχουν όμως και δευτερεύοντα ζητήματα, που όμως καθόλου δεν πρέπει να τα υποτιμούμε. Ένα από αυτά είναι η δυνατότητα που θα αποκτήσουμε, όντας εκεί, μαθαίνοντας από «πρώτο χέρι» τις τάσεις που αναπτύσσονται σε διεθνές επίπεδο, τις σχέσεις, τα συμφέροντα, τις αλληλοσυνδέσεις και τις πληροφορίες που χρειάζονται για να ενημερώνουμε τον Ελληνικό λαό. Έτσι η είσοδός μας στο «άντρο» του εχθρού μπορεί να έχει πολλαπλά οφέλη για τον αγώνα μας.
Στο Ε.Πα.Μ. θεωρούμε λοιπόν ,ότι το βήμα των ευρωεκλογών που δίδεται στον Ελληνικό λαό, στην παρούσα φάση, μετά από τριάμισι χρόνια άγριας λιτότητας, αυταρχικής λογικής και φτωχοποίησης του, αποτελεί την «μεγάλη ευκαιρία» του, να «μαυρίσει» το καθεστώς, αντιδρώντας έμπρακτα, πέρα από τις διλημματικές λογικές, τους ψυχολογικούς εκβιασμούς και τις προαγόμενες θεωρίες «περί χαμένης ψήφου», που θα αναπτυχθούν από όλο το κοινοβουλευτικό σύστημα. Έτσι, συμμετέχουμε  στη διαδικασία των ευρωεκλογών, αυτόνομα, με απολύτως εμφανή το όνομα και τα σύμβολά μας.»
Το ζήτημα των ευρωεκλογών έχει δύο διακριτές διαστάσεις.
Η Πρώτη είναι η πανευρωπαϊκή – διεθνής διάσταση και οι επιπτώσεις που δύνανται να φέρουν οι ευρωεκλογές σε ευρωπαϊκό, αλλά και διεθνές επίπεδο, συνεπώς η δική μας θέση δεν μπορεί παρά να λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψη της αυτή τη διάσταση, άρα και πως το Ε.Πα.Μ. τοποθετείται και συμβάλει στη διαμόρφωσή της, ενώ
Η δεύτερη αφορά αποκλειστικά στο εσωτερικό πεδίο, πως, δηλαδή, το Ε.Πα.Μ. αντιλαμβάνεται τα καθήκοντά του και πως τα ασκεί με βάση τις αρχές του. Έτσι:
1. Η σταθεροποίηση της κρίσης στον Ευρωπαϊκό Νότο που έχει παγιωθεί μέχρι στιγμής, επιφέρει πολιτικές δημοσιονομικής πειθαρχίας (Μνημόνια κτλ.) και συνεπακόλουθα την εξαθλίωση όλο και περισσότερων κοινωνικών στρωμάτων. Εμείς μπορούμε να μείνουμε έξω από τον αγώνα της ανατροπής αυτών των πολιτικών, πράγμα που θα κάνουν όσοι συμμετέχουν σε μια ευρωβουλή που αντιτίθενται στις πολιτικές αυτές;
2. Από το 1979, για πρώτη φορά, οι ευρωεκλογές έχουν τόσο μεγάλη σημασία για τη συνοχή της ΕΕ και του εγχειρήματος της ομοσπονδοποίησής της. Έχουμε δικαίωμα να διευκολύνουμε τη διατήρηση αυτής της συνοχής, ή να πολεμήσουμε μαζί με άλλους για τον αποσυντονισμό της;
3. Οι ευρωεκλογές μπορούν να φέρουν την ΕΕ αντιμέτωπη με τα χρόνια προβλήματά της,  που τόσα χρόνια επιμελώς τα κρύβει, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό θεσμική κρίση με μεγάλες επιπτώσεις στην υπόθεση του εθνικού  νομίσματος. Αυτή ακριβώς τη θεσμική κρίση, που μπορούν να προκαλέσουν οι ευρωεκλογές, φοβούνται όσο οτιδήποτε άλλο οι αξιωματούχοι της Ε.Ε.
4. Ευρωσκεπτικιστές  με υψηλά ποσοστά,  θα αμφισβητήσουν τις αποφάσεις της ΕΕ και θα καλέσουν, ή ακόμη και θα απαιτήσουν σε επιστροφή στα εθνικά νομίσματα και σε ενίσχυση της κάθε εθνικής κυριαρχίας. Αν εμείς δεν βρεθούμε μέσα σε αυτές τις δυνάμεις, ποια άλλη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα μπορεί να συνεισφέρει στον αγώνα αυτόν;
5. Τα αντιευρωπαϊκά κόμματα  Αγγλίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, Αυστρίας, Ιταλίας, φιλοδοξούν να καταλάβουν το 1/3 των εδρών τουλάχιστον του ευρωκοινοβουλίου. Αν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις και συμβεί αυτό, θα προκληθεί μεγάλη αναταραχή στην Ευρώπη και όλη η αμφισβήτηση θα μεταφερθεί στο εσωτερικό των χωρών και στα κοινοβούλιά τους, που θα έχει επιπτώσεις στη δυνατότητα κατάρτισης των καθ’ υπαγόρευση  προϋπολογισμών, εφαρμογής  κοινών πολιτικών κλπ. Πρεπει να βρεθουμε κι εμεις μέσα στις δυνάμεις αυτές που θα προκαλέσουν την αμφισβήτηση των πολιτικών του ευρωκοινοβουλίου, και να  επιταχύνουμε αυτό για το οποίο παλεύουμε: την ολική ανατροπή

Θουκυδίδης: τα 3 κριτήρια για μια ελεύθερη πολιτεία.

 

 

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη μια πόλη (μια χώρα θα λέγαμε σήμερα) είναι ελεύθερη όταν είναι αυτόνομη, αυτόδικη και αυτοτελής. Ας κάνουμε μια σύντομη αναφορά σε κάθε μια απο αυτές τις έννοιες για να κατανοήσουμε σε τι τελικά συνίσταται η ελευθερία μιας χώρας αλλά και να δούμε ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που πρέπει να την διέπουν.

Αυτόνομη

Αυτονομία σημαίνει να δίνει η πολιτεία στον εαυτό της τους νόμους της. Προσοχή όμως. Πολιτεία, με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δεν είναι ένας εξουσιαστικός μηχανισμός ανεξάρτητος απο την κοινωνία που της επιβάλλεται, όπως είναι το κράτος σήμερα. Αντίθετα, πολιτεία είναι το σύνολο των μελών μιας κοινότητας που οργανώνονται πολιτικά. Είναι δηλαδή η πολιτεία, η ίδια η κοινωνία με την μορφή πολιτικής οντότητας. Όταν λέμε λοιπόν οτι η πολιτεία δίνει τους νόμους της στον εαυτό της, εννοούμε οτι το σύνολο των πολιτών που αποτελούν την πολιτεία θέτουν τους νόμους σύμφωνα με τους οποίους θεωρούν οτι πρέπει να ζουν. Σε μια αυτόνομη πολιτεία άρα, οι πολίτες ειναι αυτοι που κατέχουν και ασκούν την νομοθετικη λειτουργία. Η κορυφαία έκφραση αυτονομίας μιας πολιτείας σημειώθηκε στην Αρχαία Αθήνα όταν οι πολίτες μέσα απο το κυρίαρχο όργανο, την Εκκλησία του Δήμου πρότειναν, ψήφιζαν, ενέκριναν ή απέρριπταν, άλλαζαν ή καταργούσαν τους νόμους τους.

Αυτόδικη

Αυτόδικος είναι η πολιτεία στην οποία η απονομή του δικαίου γίνεται από τα δικά της δικαστήρια και σύμφωνα με τους νόμους που η ίδια η πολιτεία έχει προηγουμένως θεσπίσει. Μέσα από τα δικαστήρια της η πολιτεία έχει την ευκαιρία να εφαρμόσει την βούληση της, οπως την έχει κωδικοποιήσει μεσα απο τους νόμους που έχει ψηφίσει ο λαός. Έτσι όπου προκύπτουν αμφισβητήσεις σχετικά με την εφαρμογή του νόμου, όπως π.χ. στην περίπτωση που εξετάζεται αν ένας άρχοντας άσκησε τα καθήκοντα του σύμφωνα με τον νόμο ή όχι, η πολιτεία με τα δικαστήρια καλείται να τον επιβάλλει. Κι όταν λέμε οτι η πολιτεία καλείται να επιβάλλει την εφαρμογή του νόμου, εννοούμε οτι την εξουσία να κάνει κάτι τέτοιο την έχει ο λαός και την εκδηλώνει μεσα απο δικαστικά όργανα τα οποία ο ίδιος ο λαός τα συνθέτει. Για παράδειγμα αυτόδικος πολιτεία ήταν η πολιτεία των αρχαίων Αθηναίων αφού μέσα από τα δικαστήρια της Ηλιαίας ενα μέρος του λαού που νομοθέτησε είχε και την εξουσία να επιβάλλει την εφαρμογή αυτού του νόμου.

Αυτοτελής

Αυτοτελής, τέλος, είναι η πολιτεία που λαμβάνει η ίδια τις αποφάσεις που χρειάζονται για την εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας σε καθημερινή βάση. Η αυτοτέλεια είναι, θα λέγαμε σήμερα, η δυνατότητα της πολιτείας να κυβερνάει η ίδια τον εαυτό της αποφασίζοντας σχετικά με τα θέματα που πρέπει να διευθετηθούν. Ετσι έχουμε για παράδειγμα την Εκκλησία του Δήμου στην Αρχαια Αθήνα η οποία παίρνει τις αποφάσεις ως το κορυφαίο όργανο που εκφράζει την αυτοτέλεια της πολιτείας.

Μέσα απο αυτήν την πολύ σύντομη ανάλυση, είδαμε πως μια πολιτεία ειναι ελεύθερη όταν ο λαός της έχει τα κατάλληλα όργανα να θέτει τους νόμους της, να τους επιβάλλει όταν χρειάζεται και να λαμβάνει τις αποφάσεις που την αφορούν. Πρέπει άρα, για να είναι ελεύθερη η πολιτεία, να είναι ελεύθεροι οι πολίτες να κάνουν ολα τα παραπάνω. Πολιτεία ελεύθερη χωρις ελεύθερους πολίτες δεν υφίσταται. Και πολιτεία χωρις ελεύθερους πολίτες δεν είναι Δημοκρατία.

Πηγή : http://tosymvolaio.wordpress.com/2014/03/18/%CE%B8%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%85%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1-3-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5/

Ένα απλό μάθημα Πολιτικής Οικονομίας για το ευρώ και τη δραχμή

Σπύρος Στάλιας

Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.D, πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ

 

Διαβάστε σχετικά για Δραχμή, Ευρωζώνη, Σπύρος Στάλιας, 

Ένα από τα θέματα που είναι δύσκολα να κατανοηθούν, είναι ο ισχυρισμός γιατί η Ελλάδα με ένα νέο εθνικό νόμισμα, την Νέα Δραχμή, μπορεί άμεσα να μπει στην ανάπτυξη ενώ με την παραμονή της στο ευρώ όλο και πιο πολύ θα βυθίζεται στην ύφεση και θα καταντήσει μια τριτοκοσμική άθλια αποικία των Τραπεζών.
Θα προσπαθήσω να αποδείξω αυτό τον ισχυρισμό, που έχει σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις, με τον πιο απλό τρόπο, στην πιο απλή μορφή, συγκρίνοντας το δολάριο, και όχι την δραχμή, με το ευρώ, για να μην υπάρχουν αμφισβητήσεις, αφού η πρόσβαση στη βιβλιογραφία και στα γεγονότα γι αυτό, είναι εύκολη.
Το δολάριο, όπως και όλα τα νομίσματα στο σύγχρονο κόσμο, πλην ευρώ, αποτελεί τον αναγκαίο όρο και μέσο για να ολοκληρωθεί η παραγωγική διαδικασία στη χώρα. Με άλλα λόγια πρέπει να «πέσει χρήμα» για να αρχίσει η παραγωγή.
Είναι ένας περιοριστικός παράγοντας λοιπόν, που χωρίς αυτόν, η παραγωγή του κράτους και του ιδιωτικού τομέα είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν.
Στην πρώτη φάση της παραγωγικής διαδικασίας, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας καθορίζουν το ύψος των δαπανών τους για την περίοδο που έρχεται.
Στη δεύτερη φάση ανατρέχουν, ο δημόσιος τομέας στην κεντρική τράπεζα, και ο ιδιωτικός τομέας στις εμπορικές τράπεζες, για να ανοίξουν πιστώσεις.
Στην τρίτη φάση το δημόσιο και ο ιδιωτικός τομέας δαπανούν τις πιστώσεις με μορφή χρήματος στην παραγωγική διαδικασία, χρήμα που τυπώθηκε για αυτό το σκοπό ενώ ακόμα δεν έχει εισπραχθεί.
Στην τέταρτη φάση το κράτος επιβάλλει φόρους για να εισπράξει αυτά που έδωσε για δημόσια αγαθά από αυτούς που τα αποδέχτηκαν, ενώ οι επιχειρήσεις πωλούν τα αγαθά που παρήγαγαν και μετοχές σε αυτούς που δημιούργησαν εισόδημα (εργαζόμενοι) κατά την παραγωγική διαδικασία και εισπράττουν έτσι όσα δανείστηκαν.
Στην πέμπτη φάση δημόσιος και ιδιωτικός τομέας σπεύδουν στη κεντρική τράπεζα και στις εμπορικές τράπεζες και επιστρέφουν όσα δανείστηκαν, αφού έχουν εισπράξει πια από φόρους και από πωλήσεις αγαθών, υπηρεσιών και μετοχών και κλείνουν τις πιστώσεις. Αυτό συνεπάγεται μια ίση καταστροφή χρήματος. Ότι δεν δαπανήθηκε αποτελεί την εθνική αποταμίευση.
Η περίοδος ολοκληρώθηκε και παρήχθη νέος πλούτος.
Δεδομένου του παραπάνω κυκλοφοριακού σχήματος ας κάνουμε ορισμένες διαφωτιστικές διευκρινίσεις.
1) Η νομιμότητα του χρήματος προκύπτει από το κράτος. Το κράτος εκδίδει και ορίζει το νόμισμα που αποδέχεται για την αποπληρωμή των οιονδήποτε υποχρεώσεων των πολιτών (φόροι, εισφορές, τέλη κα) προς αυτό, και το προσφέρει στους πολίτες μέσω της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών από αυτούς.
2) Το κράτος εκδίδοντας το νόμισμα του έχει δυο κύρια καθήκοντα. Αφ ενός μεν να κινητοποιήσει όλους τους διαθέσιμους πόρους της οικονομίας και να δημιουργήσει τους όρους για πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού, και αφ’ ετέρου να διατηρήσει και να αυξήσει την αξία του νομίσματος. Για να τα κάνει αυτά το κράτος δεν έχει ανάγκη ούτε από εσωτερικό δανεισμό και ούτε έχει ανάγκη από την φορολογία των πολιτών του. Αφού αυτό εκδίδει το νόμισμα γιατί να προσφύγει σε αυτά τα μέσα; Είναι ανόητο να πιστεύει κάποιος κάτι τέτοιο.
3) Η ποσότητα του νέου χρήματος παράγεται ενδογενώς, δεν πέφτει από τον ουρανό. Καθορίζεται από την αποτελεσματική ζήτηση για πιστώσεις από τις επιχειρήσεις και από το κράτος στην έναρξη της παραγωγικής διαδικασίας.
4) Επειδή το κράτος μπορεί να αγοράσει οτιδήποτε του χρειάζεται από τους πολίτες του, και ταυτόχρονα αυτό το χρήμα δέχεται για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων των πολιτών προς αυτό, το χρήμα έχει μια εξωτερική αξία. Η αξία λοιπόν του χρήματος προκύπτει από την παραγωγική κυκλοφορία που αυτό την θέτει σε κίνηση. Αν δεν είχε αξία το χρήμα δεν θα μπορούσε αυτό να το κάνει. Δεν είναι κάποιο ειδικό αγαθό. Σε αυτό ενσωματώνεται το εισόδημα που όταν δαπανηθεί αποκτώνται αγαθά, που θα παραχθούν τώρα και στο μέλλον. Η δαπάνη γεννά πραγματικό πλούτο.
5) Εφ όσον έχει εξωτερική άξια το χρήμα δεν είναι σπάνιο όπως ο χρυσός. Κατά συνέπεια η παρακράτηση του χρήματος δεν αποτελεί μέτρο της άξιας του αλλά η δαπάνη του.
6) Το κράτος φορολογεί λίγο ή πολύ και δαπανά λίγο ή πολύ, αυτό λέγεται δημοσιονομική πολιτική, όχι για να καλύψει τα ελλείμματα του, αφού εκδίδει το δικό του νόμισμα, αλλά για να διατηρήσει την αξία του νομίσματος σταθερή και να την αυξήσει. Η νομισματική πολιτική από την άλλη, αγορά και πώληση ομολόγων, αποσκοπεί στο να έχει τα επιτόκια χαμηλά έτσι ώστε να καθιστά τις επενδύσεις εφικτές.
7) Κατά συνέπεια η άξια του χρήματος αυξάνεται όσο αυξάνεται μέσω του κράτους η δαπάνη για πλήρη απασχόληση, το δε κράτος που εκδίδει το νόμισμα του εξ αντικειμένου δεν ‘ξεμένει ποτέ από ρευστό’ και μπορεί να χρηματοδοτήσει-αγοράσει οτιδήποτε (η Ελλάδα έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει γιατί το συνολικό της πολιτικό σύστημα μετά το 1980 ουδέποτε άσκηση συνετή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική).
Συνοψίζοντας: Το χρήμα είναι μια αφηρημένη αξία που την εκδίδει το κράτος. Η αξία του καθορίζεται από την δυνατότητα που έχει να απαιτεί δικαιώματα κάποιος επί της μελλοντικής παραγωγής. Η παραγωγή πραγματοποιείται ακριβώς επειδή το χρήμα έχει αυτή την εξωτερική αξία. Η αξία του χρήματος είναι τόσο πιο μεγάλη όσο η απασχόληση τείνει προς την πλήρη απασχόληση, υπό συνετή Διακυβέρνηση. Αυτά ως προς το δολάριο ή όποιο άλλο νόμισμα θέλετε και την νέα δραχμή.
Ας πάμε τώρα στο ευρώ
Σημειώνει ο Κέϋνς ότι ‘υπάρχουν συντηρητικοί οι οποίοι πιστεύουν ότι υπάρχει ένας φυσικός νόμος ο οποίος απαγορεύει όλοι οι άνθρωποι να εργάζονται. Αν εργαζόντουσαν αυτό θα αποτελούσε παράβαση αυτού του φυσικού νόμου. Δηλαδή πιστεύουν ότι πρέπει να διατηρείται το ένα δέκατο του πληθυσμού ανενεργό (και αφού αυτό είναι φυσικός νόμος) από δημοσιονομική σκοπιά αυτό είναι συνετό και σωστό…
Αυτό βέβαια θα μπορούσε να το πιστέψει κάποιος που είναι υπό διαρκή σύγχυση’ συνεχίζει σχολιάζοντας ο Κέϋνς.
Και όμως πάνω σε αυτή την πίστη-σύγχυση στηρίζεται το ευρώ στην αρχή του 21ου αιώνα. Οι εμπνευστές του ευρώ, ως φορέα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και ως απάντηση της Ευρώπης στην Παγκοσμιοποίηση, συλλήβδην απέρριψαν τα χαρακτηριστικά που διέπουν όλα τα νομίσματα του κόσμου, που με βάση το δολάριο περιγράφηκαν παραπάνω. Ειδικότερα:
1) Η νομιμότητα του ευρώ πηγάζει από την ανεξάρτητη ΕΚΤ και το τραπεζικό σύστημα. Με άλλα λόγια το ευρώ είναι στην κυριολεξία ένα ιδιωτικό νόμισμα, ένα ιδιωτικό αγαθό, ένα ιδιωτικό εμπόρευμα.
2) Εφ όσον το νόμισμα είναι ιδιωτικό για να ζητείται θα πρέπει να έχει τις ιδιότητες του χρυσού. Θα πρέπει να είναι πιο σπάνιο από τον χρυσό και η αξία του πιο σταθερή από τον χρυσό. Αυτό επιτυγχάνεται με την πρόσδεση του με εκείνο το επιτόκιο προσφοράς που ισοδυναμεί σε μηδενικό πληθωρισμό, ο οποίος με την σειρά του αντιστοιχεί σε ένα ποσοστό φυσικής ανεργίας, όσο υψηλό και να είναι αυτό. Αυτό το ποσοστό της ανεργίας, μέσω του επιτοκίου καθορίζεται πάντα από την ΕΚΤ που για να το κάνει στην κυριολεξία ‘μυρίζεται’ τις δυνάμεις της αγοράς.
3) Εφ όσον το ευρώ έχει διαρκή αξία, ζητείται ως μέσον αποθησαυρισμού όπως ο χρυσός, αφού η ΕΚΤ επιβάλει διαρκώς την ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Κατά συνέπεια ως προς την παραγωγή το ευρώ είναι ουδέτερο δηλαδή καθορίζει μόνο το επίπεδο των τιμών. Η αξία του ευρώ με άλλα λόγια δεν προκύπτει από την δαπάνη του αλλά από την παρακράτηση του. Είναι ο ιδανικός χρυσός.
4) Επειδή η ύψιστη προτεραιότητα στην Ευρωζώνη είναι η διατήρηση της αξίας του ευρώ τα κράτη μέλη θα πρέπει να τηρούν απαρέγκλιτα τους όρους εκείνους που υλοποιούν αυτό το στόχο. Δηλαδή να απέχουν από την δημιουργία χρήματος, να έχουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και να ασκούν εισοδηματική πολιτική που δεν θα προκαλεί πληθωρισμό. Εφ’ όσον έχουν δανειακές ανάγκες, θα πρέπει σαν ιδιωτικές εταιρείες να προσφεύγουν στο Τραπεζικό σύστημα για να τις ικανοποιήσουν, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τα κριτήρια των τραπεζών για δανεισμό. Λογική συνέπεια της ιδιωτικοποίησης του χρήματος είναι η ιδιωτικοποίηση του κράτους και οι δημοσιονομικοί περιορισμοί. Το κράτος για να μπορεί να χρηματοδοτηθεί και για να μην συσσωρεύει χρέη θα πρέπει να καταστρέφει τόση ζήτηση (να φορολογεί άγρια) ή να δαπανά τόσο ώστε να προσαρμόζει την ανεργία στο φυσικό της επίπεδο που αντιστοιχεί σε μηδενικό πληθωρισμό. Η μη υπακοή στα κελεύσματα των αγορών θα κάνει τα κράτη να νοιώσουν τα εγκληματικά ένστικτα των ανά τον κόσμο τραπεζιτών. Στην Ελλάδα αυτό το ξέρουμε καλά και εκφράζεται στα πλαίσια του γλωσσικού νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού ως «αλληλεγγύη».
5) Με την σειρά τους οι ιδιωτικές τράπεζες εφ όσον δεν θα προμηθεύονται με αποθεματικά από τα κράτη θα αναγκάζονται να τα ζητούν από την ΕΚΤ. Η ΕΚΤ με την σειρά της όμως θέλοντας να τηρεί σταθερή την αξία του ευρώ θα θέτει νέους περιοριστικούς όρους. Έτσι ξεκινά μια σπειροειδής αντιπληθωριστική διαδικασία με στόχο να πείσει τους επενδυτές του ευρώ ότι αυτό διατηρεί την αξία του. Όσο η διαδικασία αυτή θα υλοποιείται τόσο η ανεργία θα αυξάνεται, τόσο πιο πολύ οι αγορές θα θέλουν να πεισθούν ότι η αξία του ευρώ είναι ακλόνητη και τόσο πιο πολύ η ανεργία θα απλώνεται. Γνωστά όλα αυτά από το 1929 από την Αμερική, από την Γερμανία, από την Γαλλία του χρυσού και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Το ευρώ αποτελεί ουσιαστικά πηγή παγκοσμίου κινδύνου.
Συνοψίζοντας: Η δημιουργία του ευρώ ως απάντηση της Ευρώπης στην παγκοσμιοποίηση τείνει να μετατρέψει την Ευρώπη με όρους εργασίας σε Κίνα. Η αξία του ευρώ είναι αντιστρόφως ανάλογη του επιπέδου απασχόλησης. Η πραγματική του αξία δεν μπορεί να στηριχτεί στην δαπάνη του για να παράγει πλούτο αλλά στον αποθησαυρισμό του. Η χρήση του ευρώ απαιτεί διαρκή λιτότητα και υψηλή ανεργία με να κράτος και τους πολιτικούς υπόδουλους στους διεθνείς κατόχους κεφαλαίων. Η πολιτική είναι απούσα από το τοπίο του ευρώ.
Προσπάθησα με όση επάρκεια διαθέτω να περιγράψω με ακρίβεια και ειλικρίνεια τα δυο τοπία που συνθέτουν το Νέο Εθνικό Νόμισμα και το Ευρώ και που νομίζω ότι και τα δυο είναι εύγλωττα. Η δραχμή παράγει πολιτική για τον Λαό, το ευρώ απαρέγκλιτα καθορίζει πολιτική για τους Τραπεζίτες.
Το τι θα κάνουμε εναπόκειται σε μας με βάση την γνώση. Με οδηγό την γνώση αντιλαμβανόμαστε ότι αποδεχόμενοι το ευρώ είμαστε όλοι νεοφιλελεύθεροι, απολογητές της φτώχειας και της ανεργίας και ας αφήσουν κατά μέρους τις δημαγωγίες τους η λαϊκή δεξιά και η ποικιλώνυμη αριστερά που αποδέχονται το ευρώ. Είναι ντροπή. Και εδώ κατακρίνω και αυτούς που επιθυμούν να κυριαρχούν με τέτοια μέσα αλλά κυρίως τους ανώριμους που έχουν μεγάλη διάθεση να υπακούν και να χάφτουν.
Αν πάλι διαλέξουμε την δραχμή ας είμαστε σίγουροι ότι ανοίγουμε μια θαυμάσια προοπτική για μας και τα παιδιά μας και το κυριότερο αυτή η επιλογή σηματοδοτεί και την ωριμότητας μας σαν Λαό με την έννοια ότι εμείς αναλαμβάνουμε την τύχη μας μέσα στην Ιστορία που έτσι αποκτά νόημα ως δημιούργημά μας.

Σπύρος Στάλιας

Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.D, πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ, μέλος της Κεντρικής Γραμματείας της Δραχμής Ελληνικής Δημοκρατικής Κίνησης.

Διαβάστε όλα τα άρθρα

Πηγή : http://www.tribune.gr/blog/news/article/14261/ena-aplo-mathima-politikis-ikonomias-gia-evro-ke-ti-drachmi.html

Παρέμβαση του Ε.Πα.Μ. στους πρέσβεις της Ε.Ε.

Δελτίο Τύπου

 

Εν όψει των επικείμενων Ευρωεκλογών, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο ενημέρωσε τους Πρέσβεις της Ε.Ε. και της Ρωσίας για τις θέσεις του έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, Πρέσβης ε.τ. και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ. και ο Θανάσης Λασκαράτος, μέλος του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου και υπεύθυνος των Διεθνών Σχέσεων του Ε.Πα.Μ., συναντήθηκαν με τους αντίστοιχους Πρέσβεις των χωρών, Αυστρίας, Πορτογαλίας, Ρουμανίας, Ρωσίας, Βελγίου και Ολλανδίας. Σε όλους επιδόθηκε και αναπτύχθηκε επιστολή του Γενικού Γραμματέα του Ε.Πα.Μ. Δημήτρη Καζάκη. Η επιστολή εστάλη ηλεκτρονικά και ταχυδρομικά στους υπόλοιπους Πρέσβεις με τους οποίους δεν υπήρξε συνάντηση.

 

Στην ανάπτυξη της επιστολής αναφέρθηκε, πως τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από την Ε.Ε. οδηγούν την χώρα στην καταστροφή, αφού απεδείχθη με τον πλέον σαφή τρόπο, από τα αποτελέσματα που αυτά προκάλεσαν, ότι ο σκοπός της επιβολής τους δεν ήταν άλλος, παρά η καθυπόταξη της πατρίδας μας και η μετατροπή της, με πρόσχημα το χρέος και εργαλείο το κοινό νόμισμα, σε εσωτερική αποικία της ένωσης με χαρακτηριστικά Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, αδιαφορώντας παντελώς για τον ανθρώπινο παράγοντα και καταστρατηγώντας πλήρως τα πολιτικά, τα κοινωνικά και τα ατομικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.

 

Στην συνέχεια γίνεται αναφορά στα άρθρα της Συνθήκης της Λισσαβόνας που έχουν παραβιασθεί από τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και στον λαό της, αρχίζοντας από τα άρθρα 2 και 3 που αναφέρουν ότι η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ένωση έχει σαν σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της. Στην συνέχεια γίνεται αναφορά στις παραβιάσεις των άρθρων 145-150 αναφορικά με την απασχόληση, 151-166 σχετικά με την κοινωνική πολιτική και τα άρθρα 165 και 166 για την ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Η επιστολή αναφέρεται στην συνέχεια στις παραβιάσεις του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. που είναι ενσωματωμένος στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Εκεί έχουν παραβιασθεί το άρθρο 1 για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα άρθρα 11 για την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, και το άρθρο 12 για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι. Αναφορά γίνεται επίσης στις παραβιάσεις των άρθρων 14 για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, 15 για το δικαίωμα στην εργασία, 17 το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, 20 στην ισότητα μπροστά στο νόμο, 25 αναφορικά με τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, 26 την ένταξη των αναπήρων, 28 το δικαίωμα διαπραγμάτευσης και συλλογικών δράσεων και πολλά άλλα.

 

Η επιστολή αναφέρει τις θέσεις του Ε.Πα.Μ. ως προς την έξοδο από την κρίση. Συγκεκριμένα,  αναφέρει ότι το Ε.Πα.Μ. υποστηρίζει την καταγγελία της Δανειακής Σύμβασης του Μαΐου 2010 και οποιασδήποτε άλλης δέσμευσης και αποτελέσματος υπήρξε σε βάρος της χώρας μας και των Ελλήνων πολιτών, ως απόρροια της αρχικής αυτής σύμβασης, βάσει των άρθρων 48-52 της Σύμβασης της Βιέννης του ΟΗΕ, αναφορικά με το Δίκαιο των Συνθηκών. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν την ακύρωση μιας συνθήκης εφ’ όσον χρησιμοποιήθηκε δόλος, υπήρξε σφάλμα, απειλή κατά εκπροσώπου του κράτους κλπ. Η Ε.Ε. θα πρέπει επίσης να αποζημιώσει την Ελλάδα για τις ζημίες που προκάλεσε στην χώρα και οι οποίες υπολογίζονται κατά συντηρητικές εκτιμήσεις να ισούνται ή να ξεπερνούν το ποσό του δήθεν χρέους. Υπενθυμίζεται σχετικώς το άρθρο 41.π.3 του Χάρτου Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. το οποίο αναφέρει ότι: "Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αποκατάσταση εκ μέρους της Ένωσης, της ζημίας που του προξένησαν τα θεσμικά όργανα, ή οι υπάλληλοι της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των Κρατών-Μελών".

 

Η αποζημίωση αυτή θα επιτρέψει στην Ελλάδα να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη και ταυτόχρονα να δημιουργήσει κίνητρα και να λάβει μέτρα για πραγματική ανάπτυξη. Για την σταθεροποίηση της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, υποστηρίζεται η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει επωφελή οικονομική πολιτική ανάπτυξης που δεν μπορεί να εφαρμόσει παραμένοντας εντός της ευρωζώνης.

 

Τέλος η επιστολή καταλήγει αναφέροντας ότι το Ε.Πα.Μ. υποστηρίζει την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε. σύμφωνα με την διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβόνας μια και οι λόγοι για τους οποίους εντάχθηκε η Ελλάδα δεν υφίστανται πλέον.

 

Αθήνα 10 Μαρτίου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Ο Δημήτρης Καζάκης στο "Marconi Radio 96,1" 8 Μαρτίου 2014.

 

Συνέντευξη του Γ.Γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρη Καζάκη στον Δημοσιογράφο Γιώργο Κουμιώτη στην εκπομπή του "Όλα στη Φόρα" στο "Marconi Radio 96,1 F.M." στο Βόλο, 8 Μαρτίου 2014.

 

https://www.youtube.com/watch?v=KGcOuTfW6R0











 

 

Όταν πολεμάς για την λευτεριά, είσαι κι όλας λεύτερος (Νίκος Καζαντζάκης)

Ο Δημήτρης Καζάκης στο "Marconi Radio 96,1" 8 Μαρτίου 2014.

OI 100 ημέρες στον Βόλο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Ομιλία του Γ. Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρη Καζάκη

το Σάββατο 8 Μαρτίου στο Παν/μιο Θεσσαλίας

 

Θα παρουσιάσει το πρόγραμμα των 100 πρώτων

ημερών μιας κυβέρνησης παλλαϊκού μετώπου

 

Τις 25 δέσμες μέτρων ενός ολοκληρωμένου προγράμματος μετάβασης σε εθνικό κρατικό νόμισμα, από μια κυβέρνηση παλλαϊκού μετώπου, θα παρουσιάσει ο Γ.Γ. του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) οικονομολόγος κ. Δημήτρης Καζάκης, το Σάββατο 8 Μαρτίου, στις 6.15΄ μ. μ., στην αίθουσα «Ι. Κορδάτος», του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (κτίριο Παπαστράτου), στο Βόλο. Μετά το τέλος της ομιλίας θα δοθεί χρόνος στους ακροατές για ερωτήσεις και διευκρινίσεις.

Την προηγούμενη μέρα, Παρασκευή 7 Μαρτίου, στις 6.15΄ μ.μ. ο κ. Καζάκης θα συναντηθεί με πολίτες του Αλμυρού στο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης, ενώ στις 12.30΄ το μεσημέρι του Σαββάτου θα παραχωρήσει συνέντευξη τύπου, στους εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ, στο γραφείου του Τομέα Μαγνησίας του Ε.ΠΑ.Μ. (Γ. Καρτάλη 87), στο Βόλο.

Η επίσκεψη του Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. στη Μαγνησία, εντάσσεται στο πλαίσιο μιας μεγάλης περιοδείας στη Βόρεια Ελλάδα, που θα ξεκινήσει από το νομό Καρδίτσας και θα καταλήξει στην περιοχή της Θράκης.

Από τη Συντονιστική Γραμματεία του Τομέα Μαγνησίας του Ε.ΠΑ.Μ. ανακοινώθηκε ότι «η επίσκεψη του Γ.Γ. στη Μαγνησία γίνεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία, δεδομένου ότι το κατοχικό καθεστώς των διεθνών δεσμεύσεων και των δανειακών συμβάσεων, προετοιμάζει την κορύφωση του σχεδίου ολοκληρωτικής εξαθλίωσης του λαού και πλήρους διάλυσης της χώρας, προκειμένου να δικαιολογήσει την επιβολή ξένης επέμβασης, μετά τις ευρωεκλογές».

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΕΩΝ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ ΣΕ ΤΟΠΙΚΑ ΜΜΕ

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/3/14

 

08:30΄ Τηλεφωνική συνέντευξη στο «Ράδιο Ακρόαμα» 99,8, με τον Ακη Σαμαρτζή

 

11:00΄ Ζωντανή συνέντευξη στην «ΕΡΑ Βόλου» 100,7 και 101,2 με τη Χαρά Λέκκα

 

13:40΄ Τηλεφωνική συνέντευξη στο δελτίο ειδήσεων του «Ράδιο ΕΝΑ» 102,5 με τον Ηλία Κουτσερή

 

21:30΄ Συνέντευξη στο «Θεσσαλία TV» στην εκπομπή «Πολιτικοί Διάλογοι»

με τον Γιάννη Κολλάτο

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 8/3/14

 

11:00΄ Ζωντανή συνέντευξη στο «Ράδιο Μαρκόνι» 96,1 με τον Γιώργο Κουμιώτη

 

12:30΄ Συνέντευξη τύπου στα τοπικά ΜΜΕ στο γραφείο του Τομέα Μαγνησίας