Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

 

Αρχίζει στο Μαρούσι  ο κύκλος αυτομόρφωσης για τη Συνταγματική Ιστορία της Ελλάδας.

1ο Θέμα:      ‘’Τι απέγιναν τα οράματα των προγόνων μας;
                         Η ελληνική συνταγματική ιστορία από το σχέδιο Συντάγματος του Ρήγα μέχρι το ισχύον Σύνταγμα.’’
Μαρούσι :   Δευτέρα    1 / 12 /2014
                      Σαλαμίνος 36, Μαρούσι
                     Ώρα: 7:30
                      Γραφεία ΕΠΑΜ Β.Τομέα

Εισηγητής:   Χρήστος ΛΥΝΤΕΡΗΣ
                      Συνταγματολόγος -δικηγόρος
Η παρακολούθηση του κύκλου δεν προϋποθέτει προηγούμενη εγγραφή.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΝΤΕΡΗΣ

https://lh3.googleusercontent.com/-qaNVfjuJYQE/AAAAAAAAAAI/AAAAAAAAAE4/0NHtwyrtmEw/photo.jpg
Ο Χρήστος Στ. Λυντέρης είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, διδάκτωρ νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι συγγραφέας του βιβλίου "το ποινικό δίκαιο των μεταμοσχεύσεων", ενώ κατά καιρούς και άλλες νομικές μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε έγκυρα νομικά περιοδικά, αλλά και στο διαδίκτυο. Υπέρμαχος των πολιτικών δικαιωμάτων, αγωνίζεται για την καθιέρωση θεσμών όπως το δημοψήφισμα και οι προτάσεις νόμου με λαϊκή Πρωτοβουλία, η λογοδοσία και ο δημόσιος έλεγχος εκείνων που ασκούν δημόσια εξουσία, η πολιτική ισότητα και η διάκριση των εξουσιών. Από το 2010 διαχειρίζεται τον ιστότοπο «ΙΣΗΓΟΡΙΑ» (www.christoslinteris.blogspot.gr), απ’ όπου είχε την ευκαιρία να δημοσιεύσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 200 άρθρα. Αποτελεί ένα εκ των ιδρυτικών μελών της κίνησης πολιτών με την επωνυμία «Πρωτοβουλία για ριζική συνταγματική αλλαγή» (www.neosyntagma.net).
                 SYNTAGMA                          

Ομιλία Δημήτρη Καζάκη στην Καλλιθέα!!!

Συναγωνιστές, -ιες

Ο Πυρήνας Καλλιθέας διοργανώνει ομιλία του Δημήτρη Καζάκη  την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 18:30 στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας Κρέμου 123 και Φιλαρέτου.

Η ομιλία θα καλύψει τρέχοντα οικονομικά και κοινωνικά θέματα.

Συναγωνιστικά

-
Πυρήνας Καλλιθέας
Συντονίστρια: Κοζανίτη, Χριστίνα
facebook: http://www.facebook.com/epam.kallithea
E-mail: epam.kallithea@gmail.com
Τηλ.: 6932371060

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Ψάχνουν να βρουν τρόπο για να μας φορτώσουν το χρέος για πάντα

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Ψάχνουν να βρουν τρόπο για να μας φορτώσουν το χρέος για πάντα

Διαβάσαμε την παρακάτω ειδήση και τρομάξαμε. Σε 35σέλιδο επικαιροποιημένο άρθρο τους οι τρεις οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζουν μέσα από μαθηματικές διαπιστώσεις και στατιστικές αποτυπώσεις ένα σχέδιο για το πώς η ΕΚΤ μπορεί να παρέμβει για μια συνολική λύση στο πρόβλημα χρέους των χωρών της ευρωζώνης. Οι επίδοξοι εν λόγω οικονομολόγοι είναι οι Μηλιός, Λαπατσιώρας και Σωτηρόπουλος. Τρομάξαμε γιατί μέσα σε 35 σελίδες προσπαθούν να πουν περίτεχνα πώς ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο ελευθεροεπαγγελματίας, ο μικρομεσαίος, ο αγρότης και προπαντώς ο νέος θα συνεχίσει να είναι ζεμένος στο μαγγανοπήγαδο του χρέους και μάλιστα υπό την αποικιακή κηδεμονία της ΕΚΤ.

Μια "τεχνική λύση" προς όφελος των δανειστών

Ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μηλιός, και ο Σπύρος Λαπατσιώρας, που συμμετέχει και στο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, προσπάθησαν να δώσουν μια εκτενή «“τεχνική λύση” για το πρόβλημα της υπερχρέωσης στη Ζώνη του Ευρώ (ΖτΕ)», η οποία «παρακάμπτει» το «κούρεμα» για μια σειρά λόγους. Με άλλα λόγια ψάχνουν μια "τεχνική λύση", που θα αποκλείει ακόμη και το "κούρεμα" του χρέους.
Οι τρεις οικονομολόγοι προτείνουν η ΕΚΤ να αποκτήσει «(ολόκληρο) το χρέος και των 18 χωρών της ΖτΕ που βρίσκεται πάνω από το 50% του ΑΕΠ της κάθε χώρας και να το μετατρέψει σε ομόλογα μηδενικού κουπονιού (zero coupon bonds)». Με αυτό τον τρόπο θεωρούν ότι «το χρέος που αποκτά αρχικά η ΕΚΤ (το κατώφλι του 50% του ΑΕΠ στο βασικό μας σενάριο μπορεί να είναι διαφορετικό) τοκίζεται με επιτόκιο μικρότερο από τη μακροχρόνια μεγέθυνση (g>e) και έτσι σταδιακά θα μειώνεται σε σχέση με το ΑΕΠ». Με αυτό τον τρόπο υποστηρίζουν ότι «η ΕΚΤ αναλαμβάνει να διαχειριστεί για μεγάλο διάστημα σημαντικό τμήμα του χρέους της ΖτΕ, χωρίς στρατηγικού χαρακτήρα μεταβιβάσεις και χωρίς “πραγματικό” κούρεμα της ονομαστικής αξίας του χρέους παρ’ όλο που ό,τι κάνει λειτουργεί ως τέτοιο».
Όπως καταλαβαίνετε η "τεχνική λύση" που προτείνουν στηρίζεται σε τρεις αξιωματικές παραδοχές, που έχουν τόση σχέση με την πραγματικότητα, όσο τα δις του Σώρρα.
Πρώτο: Ας θεωρήσουμε ότι η ΕΚΤ δέχεται να φορτωθεί σχεδόν το μισό από το υφιστάμενο δημόσιο χρέος όλων των χωρών της ευρωζώνης, δηλαδή γύρω στα 4,5 τρις ευρώ. Ας δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει - δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς, αλλά το δεχόμαστε για λόγους συζήτησης - χωρίς να καταρρεύσει η ΕΚΤ κάτω από το βάρος ενός τεράστιου ισολογισμού, ο οποίος θα ξεπερνά τα 7 τρις ευρώ, ή γύρω στο 70% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Μπορεί να μας πει κάποιος απ' αυτούς του ευφυέστατους οικονομολόγους, τι περιοριστικές πολιτικές θα εφαρμόσει η ΕΚΤ για να συντηρήσει έναν τέτοιο ισολογισμό; Σήμερα για να συντηρήσει έναν ισολογισμό της τάξης των 2-3 τρις ευρώ τον χρόνο, συνθλίβει τις οικονομίες της ευρωζώνης. Φαντάζεται κανείς τι θα συμβεί αν εφαρμοστεί η πρόταση των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ;
Δεύτερο: Ποιος καθορίζει και εγγυάται τους μακροπρόθεσμους ρυθμούς ανάπτυξης; Και μάλιστα όταν η ευρωζώνη μόλις και μετά βίας κινείται με ρυθμούς λίγο πάνω από το μηδέν; Πώς είναι δυνατόν να καθοριστούν επιτόκια κάτω από τους ρυθμούς ανάπτυξης που κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρξουν; Όμως, ακόμη κι αν αυτό το πετύχει η ΕΚΤ - κοιτώντας προφανώς στη μαγική σφαίρα των μαθητευόμενων μάγων, συγνώμη των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ - για να μην αυξάνεται το χρέος, θα πρέπει όλες οι χώρες να κυνηγάνε εσαεί και αιωνίως τα πρωτογενή πλεονάσματα. Και μάλιστα σε τέτοιο ύψος που να είναι αρκετό για να εξυπηρετήσει το σύνολο των τοκοχρεωλυτικών υποχρεώσεων κάθε κράτους προς την ΕΚΤ. Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο; Κι αν επιχειρηθεί, τότε αναγκαστικά θα οδηγήσει τα κράτη σε μια ατελέσφορη και αδιέξοδη περιοριστική πολιτική για να επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα. Σε τι διαφέρει από αυτό που συμβαίνει σήμερα;
Τρίτο: Απομείωση του χρέους μπορεί να υπάρξει μόνο όταν δεν υπάρχει ανάγκη νέου δανεισμού. Και κυρίως όταν δεν υπάρχει ανάγκη νέου δανεισμού για να εξυπηρετηθεί το τρέχων χρέος. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την κυβέρνηση έχει να πληρώσει το 2015 γύρω στα 20 δις ευρώ τόκους και ληξιπρόθεσμα ομόλογα. Το ΔΝΤ ανεβάζει αυτές τις υποχρεώσεις γύρω στα 25 δις ευρώ. Ας υποθέσουμε ότι η ΕΚΤ ακολουθεί την πρόταση των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ. Η εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων αυτών θα μετακινηθεί σε μια ετήσια καταβολή ίδιου ύψους. Μπορεί να μας πει κανείς που θα τα βρει η χώρα για να τα πληρώσει; Ή θα πρέπει να παράξει ισάξιο πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης τουλάχιστον 14% επί του ΑΕΠ, ή να δανειστεί εκ νέου. Κι επειδή τέτοιο πρωτογενές πλεόνασμα είναι αδύνατον να υπάρξει - ακόμη και στη μαγική σφαίρα των Μηλιού, Λαπατσιώρα, Σωτηρόπουλου - η χώρα θα αναγκαστεί να δανειστεί για να πληρώσει. Δηλαδή, θα ακολουθήσει το γνωστό φαύλο κύκλο που την έφερε σ' αυτήν την κατάσταση χρεοκοπίας.
Η ΕΚΤ αποκτά εξουσίες φεουδάρχη

Περιττό να πούμε το τι εξουσίες θα αποκτήσει η ΕΚΤ σε βάρος των λαών και των κρατών μελών, αν τυχόν και εφαρμοστεί μια τέτοια πρόταση. Αν τώρα η ΕΚΤ έχει υπερεξουσίες έναντι των κρατών μελών και συνιστά έναν μηχανισμό παντελώς ανεξέλεγκτο, φανταστείτε τι θα γίνει έτσι και εφαρμοστεί μια ανάλογη πρόταση. Θα μεταβληθούν όλοι οι λαοί της ευρωζώνης σε αληθινούς δουλοπάροικους της ΕΚΤ και μάλιστα εσαεί.
Κι όλα αυτά γιατί; Διότι προφανώς η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει την υποχρέωση έναντι των δανειστών να μην θέσει καν ζήτημα "κουρέματος" του χρέους. Να γιατί ο Γ. Δραγασάκης σε πρόσφατη συνέντευξή του («Real News» 27/9/2014) είχε δηλώσει ότι «αντί για “κούρεμα”, μπορεί να υπάρξει απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους». Μόνο που τα ίδια ισχυρίζεται και η κυβερνώσα συμμορία. Το χρέος δεν χρειάζεται κούρεμα, γιατί είναι βιώσιμο. Ποια η διαφορά με τις προτάσεις των επιφανών οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ;
Όπως καταλαβαίνει ακόμη κι ο πιο αφελής, όλα γίνονται για το χρίσμα. Το χρίσμα των δανειστών, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη νομή της εξουσίας. Κι επειδή οι διαφορές στις προτάσεις για το χρέος όλο και λιγοστεύουν με την κυβερνώσα συμμορία, γι' αυτό και έχουν επιδοθεί να ανακαλύψουν τη διαφορά σε "τεχνικές λύσεις". Μόνο που η άγνοια των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ είναι ευθέως ανάλογη με τις σκοτεινές σκοπιμότητες που υπηρετούν. Κι έτσι δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να προτείνουν σε επίπεδο ευρωζώνης τη δημιουργία ενός τοκοχρεωλυτικού κεφαλαίου (sinking fund) υπό την ΕΚΤ.
Επαναφέρουν μια χρεοκοπημέννη "τεχνική λύση" του 19ου αιώνα
Η ιδέα δημιουργίας ενός sinking fund για την απομείωση του χρέους είναι τόσο παλιά όσο και οι πέτρες. Εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Βρετανία το 1716 κι από τότε κάθε φορά που το χρέος ξεπερνούσε κάθε δυνατότητα εξυπηρέτησης και οι πιέσεις από την κοινωνία και την προοδευτική κοινότητα εντείνονταν με σκοπό τη διαγραφή έστω μέρους του χρέους, οι κυβερνήσεις της ολιγαρχίας αντιπρότειναν πάντα ένα σχέδιο sinking fund. Με πολύλοκους υπολογισμούς, στατιστικές και μαθηματικές αποτυπώσεις πρόκιναν την καλύτερη "τεχνική λύση". Μόνο που καμιά από όλες αυτές δεν πέτυχε ποτέ την απομείωση του χρέους. Απλά διευκόλυναν τη διαίωνισή του σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας.
O Γιουίλιαμ Κόμπετ, ένας από τους πιο διάσημους και ταλαντούχους προοδευτικούς δημοσιολόγους στη Βρετανία του 19ου αιώνα, έγραφε στα 1830 σχετικά με τα ποικίλες "τεχνικές λύσεις" του sinking fund: "Έχω επανειλημένα δηλώσει και νομίζω έχω αποδείξει ότι το τοκοχρεωλυτικό κεφάλαιο (sinking fund) δεν έχει μειώσει καθόλου το εθνικό χρέος. Ότι δεν έχει την παραμικρή τάση για απομείωση αυτού του χρέους. Κι ότι οι λέξεις, απομείωση, αποπληρωμή, ρευστοποίηση, κλπ., κλπ., όσον αφορά στα αποτελέσματα αυτού του κεφαλαίου, του αποδίδονται εντελώς λανθασμένα και έχουν σαν σκοπό να εξαπατήσουν τον λαό..." (Selections from Cobbett's Political Works, Volume 2, London, 1835, σ. 2)
Ένας άλλος οικονομολόγος, ίσως ο τελευταίος από τους κλασσικούς της πολιτικής οικονομίας, ο Τζέιμς Ράμσεϊ Μακάλοχ, έγραφε σχετικά με την επινόηση της "τεχνικής λύσης" του sinking fund: "Κι όμως αυτή η άχρηστη χημική ένωση αυταπάτης και ανοησίας επικροτήθηκε από όλα τα κόμματα. Η αντιπολίτευση συναγωνιζόταν με το υπουργείο σε επευφημίες και εγκώμια. Το τοκοχρεολυτικό κεφάλαιο (sinking fund) θεωρήθηκε απ' όλους ως το μεγάλο προπύργιο της χώρας... Και η αυταπάτη ήταν τόσο διαρκής και ισχυρή, που ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια εμπειρία από αυτή την χειρότερη από το τίποτα, όταν ένα νέο χρηματοδοτικό σχέδιο εισήχθη το 1807, περιλάμβανε ένα σύστημα ελέγχων προκειμένου να αποτρέψειτα κακά που θα προέρχονταν από τη δυνατότητα του τοκοχρεολυτικό κεφάλαιο να συσσωρευθεί δίχως όρια και να κατακλύσει την χώρα με μια πλημμύρα πλούτου, μέσα από "μια πολύ γρήγορη απαλλαγή από το χρέος". Αμφιβάλουμε αν και κατά πόσο η ιστορία του κόσμου μπορεί να δώσει άλλο παράδειγμα ερωτικής τρέλλας. Αν το τοκοχρεολυτικό κεφάλαιο προερχόταν από ακατάληπτα δόγματα, αν απευθυνόταν στα λαικά αισθήματα και πάθη, ή αν η έννοια της αποτελεσματικότητάς του προερχόταν από τον όχλο, η επικράτηση αυτής της αυταπάτης λιγότερο ασύδοτη. Όμως από την πρώτη στιγμή ήταν θέμα υπολογισμών. Την λύση υποστήριξαν μερικοί από τους πιο ενημερωμένους ανθρώπους της χώρας, οι οποίοι συνέχισαν για πάνω από είκοσι χρόνια να πιστεύουν ότι μείωναν δραστικά το χρέος με τη βοήθεια του τοκοχρεολυτικού κεφαλαίου, το οποίο ολόκληρο το διάστημα συντηρούνταν με καινούργια δάνεια!" (J. R. McCulloch,  A Treatise on the Principles and Practical Influence of Taxation and the Funding System, Edinburgh, 1863, σ. 481-482).

Κι όλα αυτά γιατί; Διότι οι πολιτικές δυνάμεις της Βρετανίας της εποχής έτρεμαν ακόμη και στην ιδέα "της πολύ γρήγορης απαλλαγής από το χρέος", μέσα από τη διαγραφή του. Κάτι που ήταν αυτονόητο ότι έπρεπε να συμβεί τόσο για έναν μάχημο πολιτικό συγγραφέα σαν τον Κόμπετ, όσο και για έναν ακδημαικό όπως τον Μακάλοχ. Κι έτσι συσκότιζαν το όλο ζήτημα μέσα από πολύπλοκους υπολογισμούς δήθεν απομείωσης του χρέους διαμέσου "τεχνικών λύσεων" τύπου sinking fund. Mόνο και μόνο για να μην φανεί πόσο ταυτισμένοι ήταν με τα συμφέροντα της χρηματιστικής ολιγαρχίας που δάνειζε το κράτος.
Όταν ο Γλάδστων εμφάνισε μετά τυμπανοκρουσιών το 1852 μια ακόμη άρτια "τεχνική λύση" που θα απομείωνε το χρέος χωρίς "κούρεμα", ή διαγραφή, ο Μαρξ βρήκε την ευκαιρία να ειρωνευτεί τους επινοητές τέτοιων σχεδίων και να γράψει: " Ίσως να μην υπάρχει σε γενικές γραμμές μεγαλύτερη απάτη από τα λεγόμενα χρηματοοικονομικά. Οι πιο απλές εργασίες σχετικά με τον προϋπολογισμό και το δημόσιο χρέος καλύπτονται από τους μύστες αυτής της απόκρυφης επιστήμης με μια δυσνόητη ορολογία, αποκρύπτοντας τους τετριμμένoυς ελιγμούς για τη δημιουργία αποθεμάτων διαφορετικής απόδοσης - την μετατροπή των παλαιών αποθεμάτων σε νέα, τη μείωση των τόκων και την αύξηση του ονομαστικού κεφαλαίου, την αύξηση του τόκου και τη μείωση του κεφαλαίου, την εγκατάσταση των ασφαλίστρων, των μπόνους, των ειδικών ομολόγων, τη διάκριση μεταξύ στις εξαγοράσιμες και μη εξαγοράσιμες προσόδους, την κατά βαθμίδες τεχνική μεταφοράς των χαρτιών διαφορετικής έκδοσης - κατά τρόπο που εξαπατά το κοινό με αυτούς τους απεχθείς σχολαστικούς υπολογισμούς χρηματισμού και την φοβερή πολυπλοκότητα των στοιχείων, ενώ οι τοκογλύφοι αποκτούν με κάθε νέο τέτοιο σχέδιο, μια ανυπόμονη ευκαιρία για την ανάπτυξη της αδίστακτης και αρπακτικής τους  δραστηριότητας." (K. Marx & F. Engels, Collected Works, vol. 12, σ. 55).

Τα τελευταία αυτά λόγια του Μαρξ τα αφιερώνουμε ιδιαίτερα στο Μηλιό και την παρέα του, που επί χρόνια αυτοπροβάλονται ως "αυθεντικοί μαρξιστές" ποδοπατώντας κατάφωρα κάθε έννοια λογικής και θεωρίας. Με την ίδια αδίστακτη και προκληκτική διάθεση που θέλουν, διαμέσου μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να βιάσουν βάναυσα τον έλληνα εργαζόμενο και την χώρα με τις "τεχνικές λύσεις" που προτείνουν. Έλεος πια με δαύτους!
 

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 27ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ



Απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση της φερόμενης ως ελληνικής κυβέρνησης στα δικαιώματα ολόκληρου του ελληνικού λαού, τα τριτοβάθμια συνδικαλιστικά σωματεία κήρυξαν πανελλαδική απεργία στις 27 Νοεμβρίου. Το πακέτο μέτρων που «πιέζονται» από την τρόικα να λάβουν οι δωσίλογοι πολιτικοί μας, «για το καλό μας» πάντα,  έχει να κάνει με μια συνολική μεταρρύθμιση του Ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος, που φέρνει νέες μειώσεις  συντάξεων και αυξήσεις  ορίων ηλικίας,  με την κατάργηση οποιουδήποτε περιορισμού στις ομαδικές απολύσεις, με τη θέσπιση του δικαιώματος «ανταπεργίας» (lock out) των εργοδοτών και με τη θέσπιση αυστηρών, απαγορευτικών όρων συνδικαλιστικής δράσης, που οδηγούν στην ουσιαστική κατάργηση της δυνατότητας απεργίας. Οι Βρούτσηδες, οι Γεωργιάδηδες, οι Μητσοτακαίοι, οι Σαμαροβενιζέλοι, οι Λοβέρδοι διαλαλούν ότι όλα αυτά τα μέτρα τα παίρνουν μέσα σε κλίμα διαβούλευσης και συναίνεσης με τους κοινωνικούς φορείς.

Στην πραγματικότητα η δοσίλογη συγκυβέρνηση του 20% που «κυβερνά» - υπό τις εντολές των δανειστών - καταστρέφοντας το υπόλοιπο 80% των πολιτών αυτής της χώρας, προσπαθεί τώρα να επιβάλει και την κατάργηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία!

Από την άλλη είναι δεδομένη η ανυποληψία των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος κυρίως των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, που ενώ έχει αποδειχθεί πλήρως η αναποτελεσματική δράση τους, προβαίνοντας κατά καιρούς σε «ντουφεκιές» στον αέρα μέσα στην τελευταία τετραετία τι στιγμή που κατακρεουργείται ο ελληνικός λαός και καταργούνται τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματά του, αυτές ανερυθρίαστα παρουσιάζονται ως συνομιλητές των δωσίλογων τοποτηρητών των δανειστών και της Ε.Ε. Οι ίδιες ηγεσίες εδώ και δεκαετίες, στα δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια σωματεία, υπονομεύουν κάθε προσπάθεια συντονισμού της συνδικαλιστικής δράσης απ’ τα κάτω υπηρετώντας την πολιτική του «ευρωμονόδρομου». Η καλλιέργεια αυτής της λογικής της ανάθεσης στο συνδικαλιστή, για να μας λύσει τα προβλήματά μας, οδήγησε μια τουλάχιστον γενιά εργαζομένων στον «καναπέ» της αδράνειας και δυο γενιές συνδικαλιστών στον παραγοντισμό που έθρεψε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Ποιος, έχων σώας τας φρένας, νους μπορεί να εμπιστευτεί σήμερα τους Παναγόπουλους και τους Τσουκαλάδες;

Παράλληλα το Καθεστώς μέσω των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης, επιβάλλει ένα συνειδησιακό πογκρόμ στους συμπολίτες μας, μέσα στο ζοφερό πλαίσιο της μνημονιακής επέλασης, προκαλώντας ισχυρά πλήγματα στην αξιοπρέπεια εργαζομένων και ανέργων, όπως επίσης και ένα γενικευμένο αίσθημα αυτό-ενοχοποίησης, καθώς εν τέλει η αδυναμία ανταπόκρισης στις οικογενειακές υποχρεώσεις θεωρείται από πολλούς ως προσωπική ανικανότητα και αχρηστία, οδηγώντας χιλιάδες συμπολίτες μας στα όρια της κατάθλιψης. Στην ουσία δημιουργούν μια νέα κουλτούρα μετάθεσης της ευθύνης για την αποτυχία αλλά και για την σωτηρία στα ίδια τα θύματα. Εμείς αυτό το άθλιο παιχνιδάκι τους δεν πρόκειται να το παίξουμε.

Κόντρα στην πιο άθλια προπαγάνδα των μισθοφόρων  - του συστήματος - δημοσιογράφων και στην απολογητική της μνημονιακής βαρβαρότητας που σοβεί στην Πατρίδα μας, οφείλουμε σαν εργαζόμενοι, σαν Πατριώτες και Δημοκράτες να συμβάλλουμε  άμεσα και πρακτικά στην κοινωνική, πολιτική οργάνωση και ανασυγκρότηση του κινήματος αντίστασης των εργαζόμενων, των ελεύθερων επαγγελματιών, των αγροτών, της νεολαίας, των ανέργων, των ασφαλισμένων και των ανασφάλιστων, όλων των πολιτών που ορθώνουν το ανάστημά τους, αναδεικνύοντας τα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα σε πρωτεύον πεδίο αναφοράς της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

Η πανελλαδική απεργία αποτελεί μια ευκαιρία, μέσα σε ένα ναρκοθετημένο περιβάλλον υπονόμευσης των αγώνων, ώστε οι εργαζόμενοι να εκφράσουν συντονισμένα το αγωνιστικό τους φρόνημα, να διευκολύνει κάθε εργαζόμενο ν’ ανοίξει συζήτηση για τις μορφές αντίστασης, γενικότερα για το συνδικαλιστικό κίνημα που έχουμε ανάγκη σήμερα και να θέσει τα πραγματικά άμεσα ζωτικά αιτήματα του ως προμετωπίδα και σημαία της αντίστασής του πέρα από τους ψευδεπίγραφους διαχωρισμούς και διλήμματα που βάζει ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός.  

Αποτελεί μια ευκαιρία να εκδηλωθεί μια παλλαϊκή αντίδραση ενάντια στο κοινό εχθρό ολόκληρου του ελληνικού λαού που είναι η Κοινοβουλευτική χούντα και οι Ευρωπαίοι δυνάστες μας. Να αναδειχτούν τα ζητήματα που οι δήθεν «σωτήρες» μας και τα παπαγαλάκια τους, οι γραφειοκράτες αριστεροί και δεξιοί δεν πρόκειται ποτέ να αναδείξουν. Αποτελεί μια ευκαιρία να γίνει ξεκάθαρο σε όλους πως δεν υπάρχει έστω κι ένα εργατικό αίτημα που μπορεί να ικανοποιηθεί όσο η χώρα μας παραμένει δουλοπαροικία χρέους,  όσο η εθνική μας ανεξαρτησία απεμπολείται από δανειακές συμβάσεις που τάχα «διαπραγματεύονται» οι δοσίλογοι, όσο μας κυβερνούν προδότες, όσο κυβέρνηση κι αντιπολίτευση αναγνωρίζουν την κατοχική δύναμη του χρέους.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οι εργαζόμενοι κατανοούν, ότι το πατριωτικό τους καθήκον δεν είναι διάφορο των ταξικών αγώνων τους, αντίθετα, η διεκδίκηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Δημοκρατίας είναι προϋπόθεση για την υπεράσπιση και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καλλιεργεί τη λογική της Γενικής Πολιτικής Απεργίας διαρκείας. Βήμα το βήμα, άνθρωπο τον άνθρωπο, χώρο το χώρο δουλειάς, γειτονιά με γειτονιά, το ΕΠΑΜ αναδεικνύει την τακτική της λειτουργικής κατάληψης των μέσων και των χώρων εργασίας από τους ίδιους που τα δουλεύουν, σε όφελος του λαού και των οικογενειών τους, σαν βασική πλευρά του νέου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα που οφείλουμε να δώσουμε στις σύγχρονες συνθήκες. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, να αφουγκραστούν τις πραγματικές ανάγκες των καιρών, να ανατρέψουν τις δωσίλογες ηγεσίες στα συνδικάτα και να προχωρήσουν μαζί με όλο το Λαό στη γενικευμένη αντεπίθεση απέναντι στις δυνάμεις του καθεστώτος, με τη διοργάνωση της ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ με καταλήψεις σε κάθε χώρο δουλειάς.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε οφείλουμε να αγωνιζόμαστε με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο για τα δικαιώματα που ρίχνονται εν μια νυκτί στον μνημονιακό Καιάδα, για ένα κοινωνικό κράτος που διαλύεται στέλνοντας στην απελπισία χιλιάδες συμπολίτες μας, να αγωνιζόμαστε για να τιμήσουμε τους προγόνους μας που με το αίμα τους μας παρέδωσαν τις κατακτήσεις των αγώνων τους που οφείλουμε να μεταβιβάσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας, σήμερα οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας.  

Απεργούμε, στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων ενάντια στην πολιτική του καθεστώτος, που κατεδαφίζει τις ζωές μας, την πατρίδα και το βιός μας και τα ξεπουλάει στους τοκογλύφους ως υλικά οικοδομών και οικόπεδα.


ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ Ε.ΠΑ.Μ.
ΑΘΗΝΑ 26-11-2014


Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Τα ΜΑΤ έκαναν τη... δουλειά των «μπαχαλάκηδων»!



Σχόλιο του Γραφείου Τύπου
του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Η μαζικότητα και ο παλμός της χθεσινής πορείας για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που ξεπέρασε κατά πολύ τις προηγούμενες –τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια– φαίνεται ότι τρομοκράτησε πολύ την κυβερνώσα συμμορία. Οι χιλιάδες νέων, μαθητών και φοιτητών που συμμετείχαν ενωμένοι με ανέργους, εργαζόμενους, ελευθεροεπαγγελματίες και συνταξιούχους, προκάλεσαν πραγματικό πανικό στους κυβερνώντες.

Μόνον έτσι εξηγείται η συμπεριφορά των παραιτωριανών του κατοχικού καθεστώτος, που αποφάσισαν να κάνουν επίδειξη πυγμής, με απρόκλητες επιθέσεις εναντίον των διαδηλωτών. Αφού οι «μπαχαλάκηδες» δεν αντέδρασαν  –παρά τις προκλήσεις–  τα ΜΑΤ χτύπησαν άνευ λόγου και αιτίας το μπλοκ των λεγόμενων αντιεξουσιαστών, οι οποίοι για πρώτη φορά εμφανίστηκαν τόσο καλά να περιφρουρούν τη διαδήλωσή τους, φοβούμενοι προφανώς ενδεχόμενη προβοκάτσια. Και παρ’ όλα αυτά, η πορεία ολοκληρώθηκε.

Όμως, οι... ανικανοποίητοι πραιτωριανοί συνέχισαν τις απρόκλητες επιθέσεις, αυτή τη φορά στην περιοχή των Εξαρχείων, σπάζοντας ακόμα και τζαμαρίες στις εισόδους πολυκατοικιών, προκειμένου να προσεγγίσουν και να... συνετίσουν διασκορπισμένους διαδηλωτές!

Τα χθεσινά γεγονότα ανέδειξαν τον τρόμο που προκαλεί στο κατοχικό καθεστώς η κλιμακούμενη μαζική και ενωτική αντίσταση του λαού, στην καταστροφική νεοφιλελεύθερη πολιτική που επέβαλαν στη χώρα μας δανειστές και τοκογλύφοι.
Το Ε.ΠΑ.Μ. παραμένει αταλάντευτα προσηλωμένο στην επίτευξη των παλλαϊκών απαιτήσεων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου: Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία -
Κοινωνική Απελευθέρωση.

Το Γραφείο Τύπου
Αθήνα 18/11/2014