Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Τι μπορούν να κάνουν οι φαρμακοποιοί (και οι πολίτες) τώρα;


 

 

(μια πρόταση ουσιαστικού αγώνα για την ανατροπή)

του Σταύρου Κατσούλη

Εισαγωγή

Η κυβέρνηση θέλει να κλείσουν τα φαρμακεία και να εξαφανιστούν οι ιδιοκτήτες της. Αυτό τουλάχιστον, πρέπει να έχει γίνει φανερό πλέον σε όλους τους φαρμακοποιούς. Αντί αυτών, θα αναλάβουν να κάνουν αυτήν την δουλειά - με το αζημίωτο βέβαια, και σε ακριβότερες τιμές - οι πολυεθνικές εταιρείες, σε συνεργασία με τις διεθνείς αλυσίδες πολυκαταστημάτων.

Είναι λοιπόν λογικό να καταλάβει κανείς, ότι αν κλείσουν τώρα τα φαρμακεία, ο τελευταίος που θα πληχτεί με αυτήν την κίνηση θα είναι η κυβέρνηση. Δεν τους ενδιαφέρει αν θα υπάρχουν φαρμακεία σε λίγο καιρό. Τους ενδιαφέρει μόνο να υπηρετήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τους επικυρίαρχους και τις εντολές που παίρνουν από αυτούς.



Τι λοιπόν, μπορεί να κάνει ένας φαρμακοποιός, που βρίσκεται εγκλωβισμένος, από την μία με το να του χρωστά το κράτος συνεχώς και να περιμένει να πληρωθεί, και από την άλλη, να φαίνεται ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, για να πλήξει μόνο την κυβέρνηση κατοχής και όχι τους απλούς πολίτες; Ας δούμε το ουσιαστικό πρόβλημα πρώτα για να μπορέσουμε να καταλήξουμε και στις πιθανές δράσεις που μπορεί να κάνει ο κάθε πολίτης, για να λύσει όχι μόνο το πρόβλημα των φαρμάκων, αλλά και για να ξεφορτωθεί ολόκληρο τον συρφετό που μας έφερε ως εδώ.

Το πρόβλημα δεν είναι κλαδικό...

Αυτήν την στιγμή στην Πατρίδα μας, έχουμε διάφορα μέτωπα στα οποία ο Λαός μας, προσπαθεί να αντισταθεί μεμονωμένα. Διάφοροι κλάδοι, αντιμετωπίζουν την πιθανότητα αφανισμού και λουκέτων. Τα χρέη έχουν στην κυριολεξία καταπιεί ολόκληρες ομάδες από συμπολίτες μας, από δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, καταστηματάρχες, αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες μέχρι και τους μικρομεσαίους. Οι συνταξιούχοι φυλλορροούν με τα πενιχρά τους εισοδήματα. Η βελτίωση της υγείας των πολιτών στα νοσοκομεία αποτελεί πλέον μόνο περιστασιακό γεγονός, με την καταστροφή που έχει επέλθει λόγω της καταστροφικότατης πολιτικής που εκτελείται γράμμα προς γράμμα.

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει με την περιγραφή της κατάστασης στην Ελλάδα του Χρέους, αλλά είναι μάλλον προφανές, ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο καθένας μας, παρ όλες τις διαφορές που υπάρχουν, δεν είναι πρόβλημα ενός κλάδου και μόνο. Η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας, δεν πρόκειται να λυθεί αν λυθεί το πρόβλημα ενός κλάδου και μόνο. για παράδειγμα, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα εάν οι φαρμακοποιοί έλυναν το πρόβλημά τους (όσο απίθανο και να είναι να λυθεί οριστικά μέσα στην σημερινή κατάσταση), εάν ο Λαός τον οποίο υπηρετούν, δεν έχει την δυνατότητα πλέον να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες τους;

Αντίθετα λοιπόν, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι φαρμακοποιοί, είναι κοινό με αυτό που αντιμετωπίζουν όλοι οι απλοί εργαζόμενοι που ζουν στην χώρα μας, και αν δεν λυθεί αυτό συλλογικά και οριστικά, τότε ο φόβος της καταστροφής και του αφανισμού θα βρίσκεται πάντα πάνω από τα κεφάλια όλων μας.

Ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα;

Εφ' όσον το πρόβλημα των φαρμακοποιών ουσιαστικά δεν είναι κλαδικό, πως μπορούμε να προσδιορίσουμε το πρόβλημα με πιο γενικευμένους όρους; Ας το δούμε:

Αυτήν την στιγμή, το κράτος έχει παραλάβει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ένα χρέος, το οποίο έχει διογκώσει τρομακτικά με τις γνωστές σε όλους μας κινήσεις που έχει κάνει από την αρχή της κρίσης. Το χρέος πριν από την κρίση, όχι μόνο δεν έχει μειωθεί, αλλά έχει χάσει κάθε δυνατότητα μείωσης του. Επιπλέον, το χρέος αυτό, έχει σε μεγάλο βαθμό αλλάξει φύση, με την μετατροπή μεγάλου μέρους του σε δημόσιο, μέσω της ανακεφαλοποίησης των τραπεζών.  Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε αριθμούς και νούμερα για να στηρίξουμε τα παραπάνω... Αλλά ο σκοπός δεν είναι αυτό σε αυτό το κείμενο. Ο σκοπός εδώ είναι να παρουσιάσουμε το πραγματικό πρόβλημα και τις πιθανές λύσεις του.

Το χρέος αυτό λοιπόν, το οποίο έχει διογκωθεί τόσο πολύ, λόγω της υποτελούς συμπεριφοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας, σήμερα καλείται καθημερινά να το πληρώσει ο απλός Λαός. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό, είναι με την δημόσια παραδοχή του πολιτικού προσωπικού, ότι εφ' όσον η χώρα χρωστά, τότε θα πρέπει να ακολουθεί τις εντολές των δανειστών, μέχρι αυτό το γεγονός να αλλάξει. Άσχετα με αν πιστεύει κανείς ότι αυτή η τακτική θα έχει ποτέ θετικά αποτελέσματα ή όχι, το ουσιαστικό γεγονός σήμερα, είναι ότι για τον παραπάνω λόγο, οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν την "κρίση", έχουν αποδείξει ότι δεν πρόκειται να μην ακολουθήσουν την οποιαδήποτε εντολή, μέτρο ή μεταρρύθμιση τους υπαγορευτεί από την Τρόικα. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη λογική και έχει κάτσει κάτω να κάνει κάποιους βασικούς υπολογισμούς, γνωρίζει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, το κάνει απολύτως σαφές, ότι με την σημερινή "πολιτική" που ασκείται, δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από την αδηφάγο παγίδα τους χρέους συνολικά ως χώρα.

Ως εκ τούτου, ένας από τους πάμπολλους κλάδους που νοιώθουν στο πετσί τους αυτήν την υποτελή πολιτική υποδούλωσης στις ορέξεις των διαφόρων τοκογλύφων, είναι και ο φαρμακοποιοί. Το πρόβλημα λοιπόν, είναι ότι εάν δεν ανατραπεί το πολιτικό σύστημα που σήμερα στηρίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά σε δωσιλογικές πολιτικές (στην κυριολεξία, κατά τον ορισμό, εφ όσον έχουν δώσει λόγο και δίνουν κάθε τόσο λόγο να τηρήσουν τις εντολές που τους δίνουν ), τότε δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα ποτέ το σύνολο του πληθυσμού της Πατρίδας μας.

Προσοχή με τα συνδικαλιστικά όργανα...

Ο συνδικαλισμός, η καλύτερα η οργανωμένη συσπείρωση των εργαζόμενων για την υπεράσπιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων, είναι γενικά θεμιτό και αναγκαίο πράγμα για κάθε κλάδο που θέλει να εξασφαλίσει τα δικαιώματά του. Αυτό βέβαια, ισχύει όταν ο συνδικαλισμός έχει ως αποτέλεσμα την πρακτική, πραγματική και ουσιαστική υπεράσπιση αυτών των δικαιωμάτων, ασχέτως με το ποια κυβέρνηση ή ιδεολογική πολιτική βρίσκεται στην εξουσία ανά πάσα στιγμή. Σήμερα, κακά τα ψέματα, αλλά και κατά το παρελθόν, έχουμε προσωπικές εμπειρίες, όπου οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών φορέων ή παρατάξεων, για τον έναν ή άλλο λόγο δεν καταλήγουν να υπερασπίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων τους οποίους υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί, ή και συνδυασμός κάποιων. Υπάρχει η περίπτωση της ανικανότητας, όπως και η έμμεση ή άμεση εκμετάλλευση από κομματικούς μηχανισμούς ή συμφέροντα. Υπάρχει η συνεργασία με συμφέροντα της εργοδοσίας, αντί αυτών των εργαζομένων. Ο καθένας μπορεί να έχει διαφορετική άποψη για το τι ισχύει σε κάθε περίπτωση. Αλλά εδώ, ο μόνος τρόπος για να κρίνει κανείς, είναι δια του αποτελέσματος. Εάν κανένα εργασιακό ή άλλο δικαίωμα δεν έχει βελτιωθεί ή διεκδικηθεί επιτυχώς, τότε ένα ή περισσότερα από τα παραπάνω ισχύουν. Εάν κανένα πρόβλημα δεν έχει επιλυθεί, τότε και πάλι κάποιος πρέπει να αναζητήσει την αιτία σε ένα ή παραπάνω από τους προαναφερθέντες λόγους. Η αλήθεια είναι ότι η κοινή λογική δεν αφήνει περιθώρια για άλλες εξηγήσεις.

Πόσο μάλλον λοιπόν, σήμερα, όπου κανείς πρέπει πρώτα και κύρια να ορίσει και να οριοθετήσει το θεμελιώδες πρόβλημα και να μην μένει στα κλαδικά θέματα. Χρειάζεται λοιπόν εξαιρετικά μεγάλη προσοχή στις πράξεις και τα αποτελέσματα κυρίως των συνδικαλιστικών σχημάτων, και εάν αποδειχτεί ότι αυτά δεν υπάρχουν ή χειρότερα ακόμη είναι αρνητικά, θα πρέπει τότε να παρακαμφθούν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί και να δημιουργηθούν νέοι, άφθαρτοι και ικανοί να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το πρόβλημα.

Ποια πρέπει να είναι η απαίτηση του κάθε απεργού/αγωνιστή/διαδηλωτή

Από τα παραπάνω, μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς, ότι κανέναν κλαδικό αίτημα, όσο δίκαιο και αν είναι αυτό και όσο πιθανό να ήαν η δικαίωσή του, δεν πρόκειται να λύσει το θεμελιώδες πρόβλημα στο οποίο μας έφερε η πολιτική τάξη και οι συνεργάτες τους, τόσα χρόνια τώρα. Οπότε, θα χρειαστεί ένα νέο αίτημα. Το αίτημα αυτό, θα πρέπει να έχει ως άμεσο και ξεκάθαρο αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καθαίρεση του πολιτικού κατεστημένου, κομμάτων συμπολίτευσης αλλά και αντιπολίτευσης (όποιοι από αυτούς δεν έχουν ξεκαθαρίσει το πρόβλημα συγκεκριμένα), συμπεριλαμβανομένων και όσων συνδικαλιστικών ηγεσιών είναι ξεπουλημένες στα συμφέροντα αλλά και ολόκληρου του μηχανισμού διαπλοκής και χαλιναγώγησης της κοινωνίας μας.

Το πιο λογικό και άμεσο αίτημα λοιπόν, θα πρέπει να είναι η ανατροπή του καθεστώτος, όπως ορίστηκε μερικές γραμμές πιο πάνω. Στην κοινή γλώσσα του Λαού, αυτό μεταφράζεται ως εξής:

"Δεν σας αναγνωρίζουμε, αφήστε τα κλειδιά του κράτους και της κυβέρνησης και φύγετε τώρα αμέσως!"

Αυτό είναι το μόνο αίτημα που έχει νόημα σήμερα, γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλά κάποιες πολιτικές, αλλά ολόκληρο το σύστημα διαπλεκόμενων συμφερόντων και προσώπων που εργάζονται καθημερινά ακολουθώντας τις εντολές των αφεντικών τους.

Ποιος πρέπει να είναι ο αγώνας;

Εάν κανείς ρωτήσει οποιονδήποτε πολίτη σήμερα, θα καταλάβει άμεσα ότι το θεμελιώδες πρόβλημα δεν έχει ιδεολογικό χαρακτήρα. Ο πολίτης δεν έχει αποτελεσματικό κανέναν τρόπο πλέον, όχι να απλά πείσει το πολιτικό προσωπικό για τα αιτήματά του, αλλά ακόμα και το βασικό δικαίωμα, να τις κάνει γνωστές δια μέσου αμφίδρομης επικοινωνίας με αυτό. Ο τρόπος που φέρεται το πολιτικό σύστημα της χώρας μας σήμερα, έχει πάρει μιά ραγδαία τροπή προς τον ολοκληρωτισμό, εάν το κοιτάξει κανείς με ειλικρίνεια και αντικειμενικότητα. Η νομοθέτηση δια μέσου Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, οι παραδοχές ακόμη και καθεστωτικών βουλευτών ότι εκβιάζονται, οι πολλαπλές αναφορές σε μικρά ή μεγαλύτερα πραξικοπήματα στην Βουλή είναι μόνο μερικοί από τους λόγους που θα πρέπει να μας πείσουν ότι έτσι έχουν τα πράγματα.  

Αυτό που λείπει λοιπόν, δεν είναι η εφαρμογή κάποιας ιδεολογίας, αλλά κάτι ακόμη πιο βασικό: Αυτό που μας λείπει είναι μια αληθινή Δημοκρατία, ή εάν θέλετε, οι προϋποθέσεις για να υπάρξει μια φιλική προς την κοινωνία εφαρμογή της οποιασδήποτε πολιτικής. Δηλαδή, σήμερα, δεν υπάρχει καν το υποκείμενο ή το περιβάλλον, μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η οποιαδήποτε πολιτική και να έχει θετικά αποτελέσματα για τον Λαό αλλά και πολύ περισσότερο την ίδια του την συμμετοχή, αλλά ακόμα και αυτήν της εκάστοτε κυβέρνησης, στις διαδικασίες αποφάσεων, σχεδιασμού και υλοποίησης.  

Ο στόχος, εφ' όσον και εάν φύγει το σημερινό πολιτικό προσωπικό, θα πρέπει να είναι η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας. Αυτό όμως, είναι το επόμενο κεφάλαιο στην Ιστορία της Πατρίδας μας, και το κείμενο αυτό δεν θα εστιάσει σε αυτό. Το μόνο που θα πρέπει να κρατήσουμε, είναι ότι εάν δεν ανατραπεί το σημερινό καθεστώς, θα προχωρούμε συνεχώς προς τον απόλυτο όλεθρο και τον απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό.

Ο αγώνας λοιπόν, είναι να πάρουμε τα πράγματα και την Πατρίδα στα χέρια μας, και να μην αφήνουμε πλέον αλλότρια συμφέροντα με δικές τους ατζέντες να μας υπαγορεύουν κάθε τόσο ποιος τομέας θα πρέπει να καταστραφεί, για να πληρωθεί ένα επαχθές χρέος. Με λίγα λόγια, μπροστά στην νέου τύπου κατοχή που ζούμε, η μόνη απάντηση είναι ένας νέου τύπου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Ο στόχος θα πρέπει να είναι το καθεστώς, και όχι ο πολίτης

Είναι προφανές για κάθε ενσυνείδητο πολίτη και ως εκ τούτου και φαρμακοποιό, ότι δεν θα πρέπει να πληρώσει ο Λαός την προσπάθεια αντίστασης. Θα πρέπει το πλήγμα να είναι εστιασμένο στο καθεστώς που έχει βαλθεί να αφανίσει ολόκληρο τον Λαό, και μαζί με αυτόν τους φαρμακοποιούς.

Τι μπορεί λοιπόν να κάνει ο φαρμακοποιός;

Με βάση όλα τα παραπάνω λοιπόν, τι μπορεί να κάνει ένας φαρμακοποιός; Πριν πάμε σε συγκεκριμένες δράσεις, ας δούμε το γενικότερο πλαίσιο: Η λύση όπως είπαμε είναι να ξεκουμπιστεί το καθεστώς και οι μηχανισμοί του. Αυτό θα πρέπει να γίνει αυτοπροσώπως από τον ίδιο τον Λαό, για να έχει θεμελιώδη Δημοκρατική νομιμότητα. Επίσης, όπως αποδείχτηκε παραπάνω, δεν έχει νόημα να σωθεί ένας κλάδος, όταν ο υπόλοιπος Λαός καταστρέφεται. Οπότε, η κάθε δράση, θα πρέπει να έχει τρεις βασικούς στόχους:

1) Θα πρέπει να θέτει ξεκάθαρα το ένα και μοναδικό αίτημα που έχει νόημα και αποτελεί οριστική λύση: Το να ανατραπεί ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που μας βιάζει. 


2) Θα πρέπει να ενδυναμώνει τον Λαό, με τέτοιον τρόπο ώστε ο κλαδικός αγώνας να πάρει παλλαϊκά χαρακτηριστικά, την στήριξη ολόκληρου του Λαού και τέλος να ενδυναμώνει τον μοναδικό προφανή σύμμαχο που έχει και κοινό συμφέρον, που είναι πάλι ο ίδιος ο Λαός. 


3) Θα πρέπει να πλήξει ανεπανόρθωτα το καθεστώς, ώστε να έρθει στα γόνατα και να μην έχει άλλη διέξοδο από την έξοδό του από την πολιτική σκηνή της χώρας μας.


Στα παραπάνω, μπορούν βεβαίως να προστεθούν δευτερεύοντες στόχοι, οι οποίο όμως, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι είναι πράγματι δευτερεύοντες, ούτε οριστικές λύσεις, ούτε αυτοσκοποί.

Με βάση αυτά λοιπόν, μπορούν να προταθούν κάποιες δράσεις που μπορούν να κάνουν οι φαρμακοποιοί για να υλοποιηθεί επιτέλους ο πόθος των περισσότερων Ελλήνων πολιτών στην χώρα:

1) Το κάθε φαρμακείο, θα πρέπει να γίνεται τόπος ενημέρωσης των πολιτών, για τα σκάνδαλα και τις προδοτικές πράξεις του καθεστώτος. Δεν μιλάμε εδώ για ενημέρωση μόνο για τα κλαδικά θέματα των φαρμακοποιών, αν και βεβαίως δεν εξαιρούνται. Μιλάμε για την σταδική και συστηματική αποκάλυψη όλων των παρανομιών, των αντισυνταγματικών μέτρων και γενικά ότι πληροφορία μπορεί να πείσει για την ανάγκη ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

2) Το κάθε φαρμακείο, θα μπορεί να γίνει ενημέρωση και τόπος γνωριμίας των πολιτών, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παρόμοιες δράσεις σε άλλους χώρους εργασίας, καταστήματα κλπ. Στόχος είναι λοιπόν, να επεκταθούν οι δράσεις που γίνονται στα φαρμακεία, και σε κάθε άλλο χώρο όπου ο πολίτης έρχεται και κοινωνικοποιείται.

3) Μια και επισκέπτονται τα φαρμακεία πολίτες από όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας, θα πρέπει να γαλουχηθούν σχέσεις, δια μέσου της ενημέρωσης και την ανάπτυξη ενός αγωνιστικού πνεύματος, με πολίτες και ομάδες πολιτών που έχουν θέσεις κλειδιά σε όργανα και "θεσμούς" του κράτους, από τους οποίους πηγάζει η υλοποίηση των καταστροφικών μέτρων που μας πλήττουν όλους. Συμπολίτες μας που εργάζονται σε υπουργεία, στις ΔΟΥ, στην ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ, γιατροί, δικαστήρια και πρωτοδικεία, υπηρεσίες πληροφοριακών συστημάτων, όλοι πρέπει να ενημερωθούν και να τους εξηγηθεί η ιδέα οργανωμένης δια-κλαδικής και υπερ κλαδικής αντίστασης ενάντια στο καθεστώς θανάτου και καταστροφής.

4) Τα φαρμακεία, με την ζωντανή επικοινωνία που μπορούν να προκαλέσουν, μπορούν να ετοιμάσουν το έδαφος για συνελεύσεις απλών πολιτών στις γειτονιές και άλλες συλλογικότητες, ώστε να επεκταθεί το κίνημα αντίστασης των πολιτών ενάντια στο καθεστώς.

5) Τα φαρμακεία, είναι χώρος όπου οι ανάγκες του κάθε απλού εργαζόμενου πολίτη, αποδεικνύονται ότι είναι κοινές, ασχέτως με τις ιδεολογική τοποθέτηση του καθένα. Είναι λοιπόν απολύτων αναγκαίο, να υπάρξει ανεξιθρησκεία στο θέμα των ιδεολογικών τοποθετήσεων, ώστε ο δοκιμαζόμενος Λαός, να μπορέσει να αισθανθεί ότι ο σκοπός για την Δημοκρατία, είναι καθαρός και ότι ο κάθε πολίτης έχει αξία και είναι καλοδεχούμενος εάν θέλει να αγωνιστεί.


Αυτές είναι μερικές ιδέες, με τις οποίες μπορεί να αρχίσει η εξάπλωση μιας οργανωμένης αντίστασης από τον Λαό μας αυτοπροσώπως. Στην διαδικασία ζύμωσης των πολιτών μεταξύ τους, προφανώς μπορούν να επινοηθούν πολύ περισσότεροι τρόποι αντίστασης. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να κάνουν ότι περνά από τα χέρια μας, για να οργανωθεί ολόκληρος ο Λαός, και όχι μόνο ένας κλάδος. Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι στην παρούσα κατάσταση, δεν υπάρχει κανένα αίτημα που μπορεί να δικαιωθεί από μια μεμονωμένη συλλογικότητα και να έχει πρακτικό νόημα.

Τι μπορεί να κάνει ο πολίτης;

Από τα παραπάνω, είναι φανερό, ότι το παρόν κείμενο, δεν αφορά μόνο τους φαρμακοποιούς. Αφορά όλους μας, εμάς τους απλούς εργαζόμενους πολίτες, που ποθούμε επιτέλους, να ξεφορτωθούμε αυτό το καθεστώς που μας καταστρέφει καθημερινά. Η κινητοποιήσεις των φαρμακοποιών, έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, ότι είναι πολύ δύσκολες γιατί ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο κλάδος τους κάνει να βρίσκονται συνεχώς σε κατάσταση πολιορκίας από το κράτος. Θα πρέπει λοιπόν να τους στηρίξουμε, για το δικό τους καλό, αλλά και το καλό της υπόλοιπης κοινωνίας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Με δεδομένη την ύπαρξη φαρμακείων διάσπαρτα σε ολόκληρη την επικράτεια, έχουμε σήμερα μια ευκαιρία μπροστά μας, για να αποτελέσουν πολλαπλές εστίες και σπίθες αντίστασης, πολλαπλοί πυροκροτητές αγώνα, με στόχο την απελευθέρωσή μας από τον βιασμό μας και την απόλυτη εκμετάλλευση της ερχόμενης γενιάς. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε όλοι μας τα εξής:

1) Να πάμε στα φαρμακεία της περιοχής μας, με μοναδικό σκοπό να πούμε έναν καλό λόγο, και ότι στηρίζουμε τον αγώνα μας.


2) Να τους δώσουμε αυτό το κείμενο, ή να τους πούμε με λόγια το νόημα του κειμένου αυτού.


3) Να διαθέσουμε τον εαυτό μας και κάποιον από τον ελεύθερο χρόνο μας, ώστε να δώσουμε το παρόν στην προσπάθεια που περιγράφεται σε αυτό το κείμενο.


4) Να επεκτείνουμε τον τρόπο προετοιμασίας για αντίσταση, όπως περιγράφεται εδώ, και σε άλλους τομείς.


5) Να κάνουμε ότι μπορούμε για να μετατρέψουμε τα κλαδικά μας ζητήματα σε συλλογικά, με βάση με ποιό πρέπει να είναι το βασικό και θεμελιώδες αίτημα του κάθε Δημοκράτη πολίτη που δεν θέλει να καταστραφεί ολοκληρωτικά η κοινωνία μας.


Νομικές και άλλες δράσεις...

Η οργάνωση του Λαού με βάση τα παραπάνω, εάν γίνει σωστά, θα έχει το ποθητό αποτέλεσμα εάν γίνει σωστά.
Παρ όλα αυτά οι πιο ικανοί και ενημερωμένοι πολίτες, μπορούν να επινοήσουν πιο συγκεκριμένες δράσεις, είτε είναι νομικές αυτές είτε άλλης φύσεως. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν μπορεί να τεθεί σε δευτερεύουσα θέση η οργάνωση του ίδιου του Λαού αυτοπροσώπως.

Ερώτηση: Αυτά όλα ακούγονται λίγο ακραία, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πιο ήπιο;

Εάν δεν οργανωθούμε υπέρ-κλαδικά σύντομα, τότε είναι που θα αναγκαστούμε να κάνουμε πραγματικά ακραία πράγματα. Η κρίση που μας έφεραν οι επικυρίαρχοι, δεν πρόκειται να σταματήσει να επεκτείνεται και να επιδεινώνεται, όσο εμείς οι πολίτες δεν ανακτήσουμε την εξουσία. Υπάρχει ακόμα χρόνος για να γίνει αυτό αναίμακτα. Η ώρα για δράση είναι τώρα, εάν θέλουμε να αποφύγουμε τα πολύ, μα πολύ χειρότερα.


Σχετικό κείμενο για την Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας

Διαβάστε εδώ για μια ευρύτερη ανάλυση.


Καλή Λευτεριά!
 
Πηγή : http://epamnt.blogspot.gr/2014/03/blog-post_5502.html

Tα συμβάντα στο κοινοβούλιο



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Όλα έγιναν όπως τα είχαμε προβλέψει. Αντεγκλήσεις και χωρίς νόημα κοκορομαχίες, αλλά και πληθώρα ακατανόητων «νομοτεχνικών» βελτιώσεων, που προσθέτουν ξεπουλήματα, μέσα από αντιδημοκρατικές τακτικές που επινοήθηκαν για να περνάνε τα κρίσιμα και σημαντικά, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τι έγινε έως ότου να έχουν ψηφιστεί όλα. Έτσι, ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία, το πολυνομοσχέδιο λαιμητόμος - εντολή της τρόικα, που εισάγει τη χώρα στην εποχή του τρίτου μνημονίου, όπως ήταν, εξ άλλου, αναμενόμενο. Διασφαλίζεται όμως έτσι, πιστεύουν, η παράταση ζωής στο καθεστώς για να ολοκληρωθεί η καταστροφή. Μέσω της προσωρινής χρηματοδότησης από τους επικυρίαρχους, αφού πρώτα αυτοί εξασφάλισαν τα πάντα, στήνεται το προεκλογικό παιγνίδι των «success stories», του πρωτογενούς πλεονάσματος και της εξόδου στις «αγορές», που κραδαίνονται ως άλλες χάντρες και καθρεφτάκια στους «ιθαγενείς» και για να αποσπασθεί για μια ακόμα φορά η ψήφος των όποιων αφελών.

Αυτό που όντως δεν ήταν αναμενόμενο ήταν το καραγκιοζιλίκι της κατάθεσης πρότασης μομφής κατά Στουρνάρα από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και ό,τι επακολούθησε.

Αν για κάτι στάθηκε χρήσιμη η χθεσινή «κοινοβουλευτική» διαδικασία είναι ακριβώς για να πειστεί και ο τελευταίος, τόσο για τις πραγματικές προθέσεις της συγκυβέρνησης που οδηγεί τη χώρα από το ένα κακό στο χειρότερο, όσο και για την αδυναμία της φερόμενης ως αξιωματικής αντιπολίτευσης να σταθεί πολιτικά απέναντι στις δραματικές εξελίξεις και να επιχειρηματολογήσει πειστικά για τις όποιες επιλογές της, δείχνοντας ότι έχει πραγματικά τα «κότσια» να ηγηθεί του λαϊκού κινήματος σε μια πορεία νίκης ενάντια στο καθεστώς.

Μπροστά στη κρισιμότητα των στιγμών, αντί να φύγει, παραιτούμενη, εγκαταλείποντας οριστικά το «κοινοβούλιο» καταφέρνοντας συντριπτικό πλήγμα στο καθεστώς, ανατρέποντας τη στρατηγική του, ακριβώς στη κρισιμότερη φάση που το ίδιο διεξάγει αγώνα επιβίωσης και να οδηγήσει τη χώρα σε βαθιά πολιτική κρίση και πρόωρες εκλογές, δίνοντας ταυτόχρονα μοναδική ευκαιρία χειραφέτησης στο λαϊκό κίνημα, είδαμε να ξετυλίγεται μπροστά μας μια κακόγουστη θεατρική παράσταση.

Μια παράσταση διευκόλυνσης του καθεστώτος να ξεμπερδεύει εύκολα με τα όποια εμπόδια θα μπορούσαν να υπάρξουν στο καταστροφικό του έργο. Το μόνο μέλημα από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τις αμφιλεγόμενες κινήσεις εντυπωσιασμού, ήταν να θολώσει τα νερά και να κρύψει την πραγματική της αδυναμία να εκφράσει μια διαφορετική και πειστική πρόταση διεξόδου από τη δραματική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα και σημαντικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι η γελοιοποίηση ήλθε σαν το λογικό αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας, ή της σκοπιμότητας, που οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση και «αποστράτευση» το λαϊκό κίνημα, αφού τα πάντα φαντάζουν προσυμφωνημένα και μη αναστρέψιμα.

Γι’ ακόμα μια φορά ο κ. Τσίπρας μίλησε για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, λες και είναι η πρώτη φορά που συνέβη, ή θα είναι η τελευταία, μέσα σε αυτό το καθεστώς κατοχής που έχει επιβληθεί στη χώρα. Και ποια ήταν η απάντηση και σ’ αυτό το πραξικόπημα; Προσωρινή αποχώρηση από τα έδρανα, ολιγόλεπτη «πύρινη» ομιλία προς τους διαδηλωτές έξω από τη Βουλή και επανάκαμψη στα έδρανα για τη συνέχεια. Ποιον τελικά πείθουν με αυτή την τακτική; Ούτε καν τον εαυτό τους. Αν δεν είναι τόσο ανίκανοι και απαίδευτοι, ώστε να κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο, τότε η μόνη εξήγηση είναι ότι σκόπιμα η αξιωματική αντιπολίτευση εντάχθηκε σε αυτό το παιχνίδι παραπλάνησης του λαού. Ένα βρώμικο παιγνίδι αποπροσανατολισμού και παθητικοποίησης της κοινωνίας, που θα το πληρώσει πρώτο το ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν και τη δυναμική που ανέπτυσσε να εξανεμίζεται. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κόμματα της λεγόμενης «αντιμνημονιακής» αντιπολίτευσης, από τα οποία, επίσης για μια ακόμα φορά, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίδραση.

Αλλά κανέναν δεν ενδιαφέρει η τύχη του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε των άλλων κομμάτων. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η τύχη της χώρας και της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας.

Ας αφήσουμε όλους αυτούς να παίζουν τα δικά τους παιγνίδια κι ας οργανώσουμε εμείς οι απλοί πολίτες τη δική μας αντίσταση και τη δική μας αντεπίθεση. Απέναντι στο εκρηκτικό μείγμα ιδιοτέλειας και ανικανότητας η απάντηση του λαού οφείλει να είναι καταλυτική. Έξω από τη φυλακή της ευρωένωσης, απαλλαγμένοι από τις αυταπάτες που τεχνηέντως καλλιεργούν οι διάφοροι επίδοξοι «σωτήρες», ας πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, που ξεπήδησε μέσα από τα σπλάχνα του ίδιου του λαού, δείχνει τον δρόμο της αντίστασης και της μεγάλης ανατροπής.

Όχι στα μισόλογα, στα στρογγυλέματα, στις υπαναχωρήσεις, στους πολιτικάντικους θεατρινισμούς που αποπροσανατολίζουν.

Καθαρά λόγια, πεντακάθαρες λύσεις, εδώ και τώρα, χρειάζεται ο τόπος.

Οι ευρωεκλογές ας είναι η αφετηρία της μεγάλης νικηφόρας πορείας του ίδιου του λαού προς τη Νίκη για την Ελλάδα ελεύθερη και δημοκρατική. Για την Ελλάδα που προκόβει και δημιουργεί. Για την Ελλάδα και τον λαό της που ευημερεί. 

Αθήνα 31 Μαρτίου 2014
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Σοφἀ λόγια

Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Κουράστηκες” (αφιερωμένο σε όσους υπό το βάρος της επίθεσης, γονάτισαν, υποχώρησαν, πήγαν ή σκεύτονται να πάνε σπίτι τους…)

Μπέρτολτ Μπρεχτ
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.
Γονάτισες,  δε μπορείς άλλο να τρέχεις.
Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.
Ξόφλησες: Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.
Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε.
Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει:
σήκω το φαΐ είναι έτοιμο.
Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;
Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις,θα μείνεις ξαπλωμένος.
Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει: “έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”.
Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν,είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.
Λες: πολύν καιρό αγωνίστηκες. δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις.
Λες: πολύν καιρό ήλπιζες,δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.Ήλπιζες τι;
Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;
Δεν είν’ έτσι.Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που: αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ. ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ - ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ




 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ψηφίζεται αύριο Κυριακή 30 Μαρτίου 2014 το νέο πολυνομοσχέδιο - εντολή της τρόικα. Μετά από επτά μήνες δήθεν διαπραγμάτευσης και σθεναρής στάσης, ψηφίζεται από τη συμμορία των προθύμων στο ελληνικό κοινοβούλιο με τη γνωστή διαδικασία του κατεπείγοντος, το προοίμιο του νέου, τρίτου στη σειρά μνημονίου. Έτσι, από την Κυριακή το βράδυ και αφού έχουν προηγηθεί οι θεατρινισμοί των δήθεν διαφωνιών, από όλους αυτούς που έχουν δώσει γη και ύδωρ στον κατακτητή, προκειμένου η χώρα να καταστεί χώρος ειδικής οικονομικής εκμετάλλευσης από τους ξένους δανειστές και τους εγχώριους ολιγάρχες, το τρίτο πακέτο κοινωνικής και οικονομικής απορρύθμισης της χώρας θα είναι πλέον νόμος του νεοαποικιακού μορφώματος που κάποιοι εξακολουθούν να το αποκαλούν «Ελληνικό Κράτος».

Το ζήτημα όμως δεν είναι τι κάνουν οι δωσίλογοι της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Αυτούς ο ελληνικός λαός τους γνωρίζει πολύ καλά και αισθάνεται ολοένα και πιο επώδυνα τις βαθιές πληγές που ανοίγουν στο σώμα της πατρίδας οι άφρονες πράξεις της προδοσίας τους. Το ζήτημα είναι τι κάνουν όλοι αυτοί που τους νομιμοποιούν με την παρουσία τους στο υποτιθέμενο κοινοβούλιο. Πρόκειται για τα κόμματα της δήθεν δημοκρατικής, υποτίθεται «αντιμνημονιακής» αντιπολίτευσης. Αντί να παραιτηθούν και να προστρέξουν να οργανώσουν την αντίσταση και την αντεπίθεση του λαού, με τη δημιουργία συνθηκών βαθιάς πολιτικής κρίσης και την εξάπλωση παλλαϊκής Γενικής Πολιτικής Απεργίας διαρκείας που θα οδηγήσει το καθεστώς σε κατάρρευση, παραμένουν στο κοινοβούλιο νομιμοποιώντας το καθεστώς κατοχής και την προδοσία των δωσιλόγων της συγκυβέρνησης.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, συνεπές στις διακηρύξεις του, δηλώνει ότι δεν θα σταματήσει τον αγώνα της ενημέρωσης και της οργάνωσης του λαού για τη μεγάλη αντεπίθεση και την Ανατροπή. Καλούμε κάθε ελληνίδα και κάθε έλληνα δημοκράτη και πατριώτη να απομονώσει όλους αυτούς που με τις πράξεις, αλλά και τις παραλήψεις τους, σπέρνουν τη σύγχυση και την απογοήτευση στο κοινωνικό σώμα, καθώς και αυτούς που με «τουφεκιές στον αέρα» προσπαθούν να παραπλανήσουν και να δημιουργήσουν τα άλλοθι της δικής τους προδοσίας.

Εμπρός Όλοι στον Αγώνα:

για την Ελλάδα της Ελευθερίας
για την Ελλάδα της Δημοκρατίας
για την Ελλάδα της προκοπής & της δημιουργίας
για την Ελλάδα της Ευημερίας

Αθήνα 29 Μαρτίου 2014
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Θεμιστοκλής: Η αληθινή ιστορία

Επειδή η δυτική και αμερικανική, συγκεκριμένα, προπαγάνδα έχουν βιάσει αφάνταστα, μέσω της ψευδοκουλτούρας του Hollywood, την Ελληνική Ιστορία τις τελευταίες δεκαετίες, καλό είναι να υπενθυμίζονται κάποιες βασικές αλήθειας που όμως τόσο εύκολα ξεχνιούνται.
Ο αληθινός Θεμιστοκλής. Ο Θεμιστοκλής του Νεοκλέους ο Φρεάριος. Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας ήρωας της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, ο σωτήρας του Ελληνικού Έθνους αλλά και της Ευρώπης ολόκληρης, χάρη στον οποίο υπάρχουμε σήμερα εμείς οι Έλληνες, αλλά και ολόκληρος ο δυτικός κόσμος.
Ο άνθρωπος όμως, στο πρόσωπο του οποίου εκφράστηκε η πανάρχαια ελληνική αγνωμοσύνη και η άκρατη φαυλοκρατία της αθηναϊκής δημοκρατίας με τον πλέον παραστατικό τρόπο.
Ο Θεμιστοκλής του Νεοκλέους ο Φρεάριος (527 π.Χ. - 459 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός και στρατηγός. Υπήρξε αρχηγός της δημοκρατικής παράταξης στην κλασική Αθήνα, έλαβε μέρος στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. και στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ..
Έμεινε όμως γνωστός ως ο θεμελιωτής της ναυτικής δύναμης της Αθήνας και ως ο κυριότερος συντελεστής της αποφασιστικής νίκης των Ελλήνων εναντίον των Περσών στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ., που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της περσικής παρουσίας στη Μεσόγειο.
Ο Θεμιστοκλής πιθανολογείται ότι γεννήθηκε το 527 π.Χ. (κατά άλλη εκδοχή το 524 π.Χ.).
Ο πατέρας του ονομαζόταν Νεοκλής από την οικογένεια των Λυκομηδών και, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, δεν τραβούσε ιδιαίτερα την προσοχή. Η ταυτότητα της μητέρας του είναι πιο ασαφής.
Κατά μία εκδοχή ήταν θρακικής καταγωγής και λεγόταν Αβρότονον και κατά άλλη εκδοχή λεγόταν Ευτέρπη και ήταν καρικής καταγωγής και συγκεκριμένα από την Αλικαρνασσό. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Θεμιστοκλή.
Μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ότι ήταν απείθαρχος ως παιδί και γι' αυτό αποκηρύχθηκε από τον πατέρα του. Ο Πλούταρχος, όμως, θεωρεί ότι αυτό είναι ψευδές. Ο Θεμιστοκλής παντρεύτηκε την Αρχίππη, κόρη του Λύσανδρου από την Αλωπεκή.
Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Θεμιστοκλής, δηλαδή το 527 π.Χ., πέθανε ο τύραννος Πεισίστρατος, οπότε τον διαδέχτηκαν οι γιοι του, Ίππαρχος και Ιππίας.
Ο Ίππαρχος δολοφονήθηκε το 514 π.Χ. και σε απάντηση αυτής ο Ιππίας έγινε παρανοϊκός και άρχισε να βασίζεται όλο και περισσότερο στα ξένα συμφέροντα για να κρατηθεί στην εξουσία. Ο επικεφαλής της ισχυρής οικογένειας των Αλκμεωνιδών, Κλεισθένης, ανέτρεψε τον Ιππία και εγκαθίδρυσε τη δημοκρατία.
Το νέο σύστημα διακυβέρνησης στην Αθήνα άνοιξε έναν πλούτο ευκαιριών για άνδρες σαν τον Θεμιστοκλή, οι οποίοι στο παρελθόν δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία. Η ικανότητά του ως δικηγόρος και επιδιαιτητής στην υπηρεσία του απλού λαού, προσέδωσε στον Θεμιστοκλή μεγάλη δημοτικότητα.
Ο Θεμιστοκλής εκλέχθηκε άρχων το 493 π.Χ. και έθεσε ως κύριο στόχο την ανάδειξη της Αθήνας ως κυρίαρχη ναυτική δύναμη. Υπό την καθοδήγησή του, οι Αθηναίοι άρχισαν την κατασκευή ενός νέου λιμανιού στον Πειραιά, που θα αντικαταστούσε αυτό του Φαλήρου.
Με τη δύναμη της βάσης του να έχει εδραιωθεί μεταξύ των φτωχών, ο Θεμιστοκλής κάλυψε το κενό που άφησε ο θάνατος του Μιλτιάδη το 489 π.Χ., κι εκείνη τη δεκαετία έγινε ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Αθήνα.
Ωστόσο, η υποστήριξη της αριστοκρατίας άρχισε να συγκεντρώνεται γύρω από τον άνθρωπο που θα γινόταν ο σημαντικότερος πολιτικός αντίπαλος του Θεμιστοκλή: τον Αριστείδη, τον επονομαζόμενο Δίκαιο.
Το 483 π.Χ. ανακαλύφθηκε στη Μαρώνεια του Λαυρίου μία νέα φλέβα αργύρου, αξίας 100 ταλάντων. Σε τέτοιες περιπτώσεις ένα μέρος των χρημάτων, συνήθως το 1/10, αφιερωνόταν στους θεούς και το υπόλοιπο διανέμονταν στους πολίτες.
Υπέρμαχος αυτής της παραδοσιακής επιλογής ήταν ο Αριστείδης.
Ο Θεμιστοκλής κατόρθωσε να πείσει τους συμπολίτες του να μην ενεργήσουν με ιδιοτέλεια, αλλά να δουν μακρόπνοα και να διαθέσουν τα έσοδα στη ναυπήγηση 200 τριηρών, ταχύτατων κωπήλατων πολεμικών πλοίων, ένας πρωτοφανής αριθμός για τα δεδομένα της εποχής, και να εξοστρακίσουν τον Αριστείδη.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο στόλος προοριζόταν αρχικά να πολεμήσει τους Αιγινήτες, που αποτελούσαν εμπόδια στα φιλόδοξα εμπορικά σχέδια των Αθηναίων, ενώ άλλοι θεωρούν ότι ο Θεμιστοκλής είχε από νωρίς προβλέψει ότι ο αγώνας των Ελλήνων εναντίον των Περσών θα κρινόταν στη θάλασσα.
Έγινε, ωστόσο, αμέσως κατανοητό ότι η απόφαση του Θεμιστοκλή να αναπτύξει τον αθηναϊκό στόλο είχε αντίκτυπο στα εσωτερικά της πόλης, καθώς ενίσχυε αισθητά την πολιτική κυριαρχία των κατώτερων κοινωνικών τάξεων της Αθήνας, των θητών, που επάνδρωσαν τα πλοία ως κωπηλάτες.
Το 481 π.Χ. πραγματοποιήθηκε ένα συνέδριο των ελληνικών πόλεων-κρατών, στη διάρκεια του οποίου περίπου 30 πόλεις συμφώνησαν να συμμαχήσουν εναντίον της επικείμενης περσικής εισβολής.
Οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι ήταν πάνω απ' όλους στην παρούσα συμμαχία, ορκισμένοι εχθροί των Περσών.
Οι Σπαρτιάτες αιτήθηκαν τη διοίκηση των δυνάμεων ξηράς και δεδομένου ότι η Αθήνα θα είχε τη διοίκηση του ελληνικού στόλου, ο Θεμιστοκλής προσπάθησε να διεκδικήσει τη διοίκηση των ναυτικών δυνάμεων.
Ωστόσο, οι άλλες ναυτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Κορίνθου και της Αίγινας, αρνήθηκαν να δώσουν τη διοίκηση στους Αθηναίους και ο Θεμιστοκλής υποχώρησε.
Αντ' αυτού, ως συμβιβαστική λύση, οι Σπαρτιάτες (που ήταν ασήμαντη ναυτική δύναμη) επέλεξαν τον Ευρυβιάδη ως διοικητή των ναυτικών δυνάμεων. Ωστόσο, είναι σαφές από τον Ηρόδοτο ότι ο Θεμιστοκλής θα ήταν ο πραγματικός ηγέτης του στόλου.
Το επόμενο συνέδριο έλαβε χώρα την άνοιξη του 480 π.Χ. Μία θεσσαλική αντιπροσωπεία πρότεινε στους συμμάχους να συγκεντρωθούν στα Στενά των Τεμπών ώστε να εμποδίσουν την επέλαση του Ξέρξη. Εντούτοις όταν στάλθηκε εκεί μία δύναμη 10.000 οπλιτών, ο Αλέξανδρος Α' της Μακεδονίας τους προειδοποίησε ότι η κοιλάδα των Τεμπών θα μπορούσε να παρακαμφθεί με διάφορα άλλα περάσματα καθώς και ότι ο στρατός του Ξέρξη ήταν εξαιρετικά μεγάλος. Έτσι οι Έλληνες υποχώρησαν.
Τον Αύγουστο του 480 π.Χ., όταν ο περσικός στρατός πλησίαζε προς τη Θεσσαλία, ο στόλος των Συμμάχων έπλευσε προς το Αρτεμίσιο και ο στρατός βάδισε προς τις Θερμοπύλες.
Όταν ο περσικός στόλος έφθασε τελικά στο Αρτεμίσιο μετά από σημαντική καθυστέρηση, ο Ευρυβιάδης, για τον οποίο τόσο ο Ηρόδοτος όσο και ο Πλούταρχος αναφέρουν ότι δεν ήταν και ο πιο εμπνευσμένος διοικητής, θέλησε να αποφύγει τη μάχη.
Σ' εκείνη τη χρονική στιγμή, ο Θεμιστοκλής δέχτηκε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από τους ντόπιους ώστε να παραμείνει ο στόλος στο Αρτεμίσιο.
Ο Θεμιστοκλής έδωσε μέρος του ποσού στον Ευρυβιάδη για να παραμείνει και ο ίδιος κράτησε το υπόλοιπο. Μετά από τρεις ημέρες μάχης, οι σύμμαχοι επικράτησαν του πολύ μεγαλύτερου περσικού στόλου, αλλά υπέστησαν σημαντικές απώλειες.
Επιπλέον, η απώλεια της ταυτόχρονης Μάχης των Θερμοπυλών, από προδοσία ενός λιποτάκτη, του Εφιάλτη, έκανε άσκοπη την παρουσία των συμμάχων στο Αρτεμίσιο κι έτσι οι σύμμαχοι αποσύρθηκαν.
Οι Αθηναίοι, μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, αποφάσισαν ότι θα ένιωθαν πιο ασφαλείς εάν τείχιζαν την πόλη τους.
Όταν έγινε γνωστό το σχέδιό τους, η αντίδραση των Σπαρτιατών ήταν άμεση: έστειλαν πρεσβεία στην Αθήνα και ζήτησαν να μην ξεκινήσει η οικοδόμηση καθώς και τη συνεργασία των Αθηναίων να γκρεμίσουν από κοινού τα τείχη άλλων πόλεων έξω από την Πελοπόννησο, ώστε, εξηγούσαν, αν ξαναέρχονταν οι εχθροί, να μην έβρισκαν οχυρωμένες πόλεις που να χρησιμοποιήσουν ως ορμητήρια.
Ο Θεμιστοκλής επωμίσθηκε, για μια ακόμη φορά, το βάρος για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Με δόλο παρέκαμψε τις σπαρτιατικές αντιδράσεις, μετέφερε στη Σπάρτη και παρέτεινε τις διαπραγματεύσεις ώσπου οι Αθηναίοι με εντατική εργασία ολοκλήρωσαν τα Μακρά Τείχη, όπως είναι γνωστά, και οι Σπαρτιάτες βρέθηκαν μπροστά σε ένα τετελεσμένο.
Στους όρους που επέβαλαν αργότερα οι Σπαρτιάτες, μετά τη νίκη τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, ήταν η κατεδάφιση των τειχών.
Τμήματα των τειχών σώζονται μέχρι σήμερα και αποκαλύπτουν τη βιαστική οικοδόμηση. Τον επόμενο χρόνο, το 477 π.Χ., πάλι με τη συμβουλή του Θεμιστοκλή, άρχισε η οχύρωση και η ανάδειξη του Πειραιά, που αντικατέστησε το λιμάνι του Φαλήρου, αυτή τη φορά με προσοχή και χωρίς βιασύνη.
Η πολιτική που ακολούθησε ο Θεμιστοκλής εξασφάλισε στην Αθήνα ναυτική υπεροχή και οδήγησε στην ίδρυση της Συμμαχίας της Δήλου.
Η Συμμαχία είχε σκοπό την απελευθέρωση των ιωνικών πόλεων από τον περσικό ζυγό και υποχρέωνε τους σύμμαχους που δεν συμμετείχαν με στρατό ή στόλο στον κοινό αγώνα εναντίον των Περσών να καταβάλλουν χρήματα.
Μάλιστα η πρώτη εισφορά καθορίστηκε από τον Αριστείδη που ακολούθησε στο ζήτημα αυτό την πολιτική γραμμή του Θεμιστοκλή. Η Συμμαχία της Δήλου επέτρεψε την απόλυτη κυριαρχία της Αθήνας στο Αιγαίο.
Στην Αθήνα σύντομα επικράτησε η φιλοσπαρτιατική αριστοκρατική μερίδα και ο Θεμιστοκλής παραμερίστηκε. Παρά τη σύνεσή του ο Θεμιστοκλής έχασε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων, που τον κατηγόρησαν ότι έκανε σφάλματα και παρεκτροπές.
Το 471 π.Χ. ο Θεμιστοκλής εξοστρακίστηκε επειδή κάποιοι τον φθονούσαν και άλλοι επειδή φοβόντουσαν ότι με την υπεροχή του θα κινδύνευε η δημοκρατία εξαιτίας του.
Ενόσω ο Θεμιστοκλής ζούσε εξόριστος στο Άργος, οι Σπαρτιάτες, είτε από φθόνο γιατί είχε δοξαστεί στη Σαλαμίνα, είτε από εκδίκηση γιατί τους ξεγέλασε και έχτισε παρά τη θέλησή τους τείχη στην Αθήνα, είτε για να μετριάσουν τη ντροπή που έφερε στη Σπάρτη η προδοσία του στρατηγού τους Παυσανία, για τον οποίο έλεγαν ότι είχε συμμαχήσει με τους Πέρσες, είτε από ειλικρίνεια για το καλό των Ελλήνων, κατηγόρησαν τον Θεμιστοκλή ότι ήταν συνεννοημένος με τον Παυσανία.
Ο Θεμιστοκλής όμως, είτε γιατί η κατηγορία ήταν αληθινή, είτε γιατί πίστευε ότι η δίκη ήταν στημένη, έφυγε κρυφά από το Άργος. Πήγε στην Κέρκυρα, από εκεί κατέφυγε στον Άδμητο, τον βασιλιά των Μολοσσών και από κει πέρασε τη Μακεδονία ώσπου κατέληξε στην Αυλή του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο το 465 π.Χ., μετά τη δολοφονία του Ξέρξη.
Λέγεται ότι ο Θουκυδίδης είχε πει αγανακτισμένος ότι οι Αθηναίοι συνηθίζουν να βαριούνται να τους ευεργετεί για πολύ καιρό ο ίδιος άνθρωπος.
Πάντως, ο Αρταξέρξης χάρηκε πολύ όταν βρέθηκε στα χέρια του ο μεγάλος ήρωας της Σαλαμίνας και τον δέχθηκε με περισσή ευγένεια λέγοντας: "Μακάρι οι Έλληνες να διώχνουν πάντα έτσι τους καλύτερους ανθρώπους τους"...
Ο βασιλιάς έκανε μεγάλες τιμές στον Θεμιστοκλή και του παραχώρησε τα εισοδήματα τριών πόλεων της Μικράς Ασίας, της Λαμψάκου, της Μυούντας και της Μαγνησίας, όπου ο Θεμιστοκλής τελικά εγκαταστάθηκε.
Η παράδοση αναφέρει ότι όταν επαναστάτησε η Αίγυπτος, ο Αρταξέρξης ζήτησε από τον Θεμιστοκλή τη συνδρομή του στην καταστολή της επανάστασης, αλλά ο Θεμιστοκλής αρνήθηκε να στραφεί ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα και από την άλλη δεν ήθελε να δείξει αχαριστία στο βασιλιά της Περσίας.
Έτσι προτίμησε να πιει αίμα ταύρου ή κάποιο άλλο δηλητήριο και να θέσει τέρμα στη ζωή του (σύμφωνα όμως με τον Θουκυδίδη, ο Θεμιστοκλής πέθανε ύστερα από ασθένεια).
Όταν ο Αρταξέρξης έμαθε το θάνατό του, θαύμασε τη φιλοπατρία του. Προς τιμήν του Θεμιστοκλή, στήθηκε λαμπρό μνήμα έξω από τα τείχη της Μαγνησίας και ανδριάντας του στην αγορά.
Η σορός του μεταφέρθηκε κρυφά (σ.σ. τραγικό για τον μεγαλύτερο ήρωα της αρχαίας Αθήνας...) στον Πειραιά, όπου οι Αθηναίοι έκαναν έναν τάφο από ευγνωμοσύνη για τις μεγάλες υπηρεσίες που είχε προσφέρει στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα.
Ο Θεμιστοκλής αναμφίβολα υπήρξε ένας διορατικός πολιτικός και ένας μεγαλοφυής ηγέτης που ενδυνάμωσε το δημοκρατικό πολίτευμα της Αθήνας, κατέστησε την Αθήνα πρώτη ναυτική δύναμη στη Μεσόγειο και απάλλαξε την Ελλάδα από την περσική απειλή, παρότι συναντούσε συνεχώς αντιδράσεις στην εφαρμογή των σχεδίων του.
Κατά τον Πλούταρχο, ο Θεμιστοκλής υπήρξε ο κύριος συντελεστής της σωτηρίας της Ελλάδας. Ο προσωπικός του θρίαμβος, η ναυμαχία της Σαλαμίνας, αποτελεί καμπή στους περσικούς πολέμους και μία από τις σπουδαιότερες ναυτικές συγκρούσεις στην ιστορία.


ΠΗΓΗ : (defencenet)

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

1821


Νεολαία Ε.ΠΑ.Μ.

Βιντεάκι και πρώτη εκδήλωση Νεολαίας Ε.ΠΑ.Μ.

 
Με αφορμή την πρώτη μας ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση με νέα παιδιά, που έγινε αυτή την Κυριακή σε καφέ του Θησείου, μέλη της πρωτοβουλίας μας, έφτιαξαν αυτό το βιντεάκι, που προβλήθηκε στην αρχή της εκδήλωσης. Οι εντυπώσεις όλων από την προβολή, αλλά και τις τοποθετήσεις μελών μας και την ελεύθερη συζήτηση που ακολούθησε, ήταν πολύ θετικές, μας έδωσαν ιδέες για το πώς να συνεχίσουμε όλο και καλύτερα την προσπάθεια, και θάρρος για τη διοργάνωση κι άλλων εκδηλώσεων και δράσεων αφύπνησης - ενεργοποίησης.
Δείτε - κοινοποιήστε το βίντεο: http://youtu.be/JFs4i19exio 
Όλα τα βίντεο της Νεολαίας Ε.ΠΑ.Μ.: https://www.youtube.com/user/NEOLAIAEPAM
Ενημέρωση για προσεχείς εκδηλώσεις, άρθρα μελών μας, δράσεις, βίντεο:
στην ιστοσελίδα μας: http://www.neolaiaepam.gr/
ή και στη σελίδα μας στο facebook : Νεολαία Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου
Οι τακτικές συναντήσεις μας, ανοιχτές σε όλα τα νέα παιδιά που εμπνέονται από τα προτάγματά μας, κάθε Κυριακή στις 5 μ.μ., Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός
(εκτός απροόπτου, καλύτερα επιβεβαίωση πρώτα στο neoleaepam@gmail.com ή τηλεφωνικά 6986643725)
 
Με πίστη στον αγώνα για την ελευθερία,
***********************************
Κατερίνα Τραγάλου
Για την ΚΕΝΤΡΙΚΗ  ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ  Ε.Πα.Μ.
                                     info@epamhellas.gr                                                                      
************************************
 
 
Επισκεφθείτε μας στους Ιστότοπους:
 
 

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Έχει φθάσει πλέον η ώρα

Κάλπη...κοι . Αν υπήρχε η δυνατότητα αύριο το πρωί με το χτύπημα ενός μαγικού ραβδιού να σε εξαφανίσουν, Έλληνα, θα το έκαναν. Έχει φθάσει πλέον η ώρα που δεν σε χρειάζονται άλλο. Το καθήκον σου, συνειδητά και ασυνείδητα, προς την ναζιστική Ενωμένη Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω. Ο στρατιώτης του Νότου έδωσε ό,τι είχε να δώσει και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί από το πεδίο κατασκευασμένης μάχης που έστησαν στρατηγοί και ηγέτες.
Η αλήθεια είναι ότι περίμεναν κάποια ανταρσία από το στράτευμα των νοτίων Βαλκανίων, όπως είχαν βρει από αυτό των βορείων Βαλκανίων δύο δεκαετίες πριν. Αλλά εδώ δε μάτωσε μύτη για το ναρκοπέδιο που σου έστηναν σιγά-σιγά κυκλώνοντας εσένα και τα πολύτιμά σου. Αν και βλέπαμε όλοι ότι ενώ εμείς είχαμε μπροστά το μέτωπο, οι κοινοβουλευτικοί στρατηγοί αντί να κυκλώνουν τους εχθρούς κύκλωναν εμάς, δεν κάναμε βήμα εναντίον τους. Αντίθετα στο τελευταίο σύνθημά τους “ψηφίστε μας” πατώντας πάνω στις νάρκες θα τρέξουν οι Έλληνες για την τελευταία έξοδο.
Γίναμε βάρος περιττό διότι, όπως καταλαβαίνεις από τα όσα διαδραματίστηκαν τα τελευταία 4 χρόνια, αυτό που ήθελαν ήταν η χώρα που θεωρείς μέχρι σήμερα ότι σου ανήκει. Κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα σού ανήκει μόνο ότι σου επιτρέπουν να σού ανήκει. Έφθασες στο σημείο να διαπραγματεύεσαι την γη σου και την ζωή σου με αντίτιμο που θα ορίσει ο ναζιστής γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών. Χθες ήταν 50,000 ευρώ, σήμερα είναι 5,000 ευρώ και αύριο θα είναι 1 ευρώ. Η τιμή της ελευθερίας και της ζωής σου, απ' ό,τι βλέπεις, πέφτει κατακόρυφα. Στοιχίζεις περισσότερα πλέον απ' ό,τι μπορείς να δώσεις κι αυτό είναι αντίθετο με το σύστημα των Αρίων της Ευρώπης. Κοινώς μπορούσαν να ανεχτούν τον γύφτο όταν αυτός τους τάιζε, αλλά ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα για την Αρία φυλή των Ευρωπαίων, ο Γύφτος του Νοτιότερου άκρου των Βαλκανίων. Αυτός που κατά τύχη γεννήθηκε στον τόπο των θεών και των ηρώων.
Επί 200 χρόνια δεν είχαν τι να σε κάνουν. Σου όριζαν βασιλιάδες Βαυαρούς, πρωθυπουργούς που έσκυβαν σε κάθε προσταγή των Μεγάλων Δυνάμεων, δικτάτορες που το όνομά τους ήταν μεγαλύτερο από το ύψος τους και πρωθυπουργούς που υπέγραφαν την νέα υποδούλωσή σου στην ΕΟΚ με το πρόσχημα του εξευρωπαϊσμού. Μέχρι και σοσιαλιστή σού έφεραν γνωρίζοντας ότι θα τσιμπήσεις στο “πάρτα όλα” σπρώχνοντάς σε στο λάκκο με τα φίδια. Είχες την ευθύνη των επιλογών σου και τώρα περνάς από τον πάγκο για τις τρύπιες δεκάρες που σου έδωσαν με τις χούφτες και εσύ νόμιζες ότι έπαιρνες χρυσό. Σε έβαλαν στην ευρωπαϊκή σκέψη ότι όλα κοστίζουν και να τώρα που έφθασες εσύ να κοστολογείσαι από τις εταιρείες τους ως ασθενής, ως άνεργος, ως αναξιοπαθούντας. Φαντάσου ότι ακόμα και για την ναζιστική φρίκη που έζησαν οι πρόγονοί σου, σε έβαλαν στο σκεπτικό να θέλεις να την εξαργυρώσεις, και το χειρότερο, με τον θάνατο και τον βασανισμό των προγόνων σου να ξεχρεώσεις τα δικά σου γούστα. Εις τον θάνατο του μαλάκα! Εκεί καταντήσαμε.
Τους έδωσες το δικαίωμα να σε αντιμετωπίζουν, όχι ως λαό που του ανήκει δικαιωματικά αυτός ο τόπος και η ιστορία, αλλά σαν τον τουρίστα που τυχαία έπεσε εδώ και τώρα δεν έχει να πληρώσει το ξενοδοχείο για να βγάλει την παγερή νύχτα. Βλέπεις κι εσύ την ιστορία σου δεν έκανες τον κόπο να την μάθεις, αλλά τώρα ευκαιριακά την παπαγαλίζεις άτσαλα για να υπερασπιστείς το δικαίωμα της ύπαρξής σου.
Μην ξεχνάς ότι το πολύτιμο επιστημονικό προσωπικό σου το έχουν ήδη πάρει με το πρώτο κύμα νεομετανάστευσης. Τώρα θα πάρουν και το δεύτερο βάζοντας λουκέτο σε ό,τι ακόμα δεν έχουν βάλει και θα μείνουμε πίσω κουτσοί, στραβοί και μίζεροι να ψάχνουμε τρύπα να κρυφτούμε. Αλλά επειδή και οι τρύπες έχουν αξία για τους Ευρωπαίους θα σου ετοιμάσουν τα ανάλογα γκέτο να στριμώξεις την οικογένεια, τα όνειρα και την ξεπεσμένη σου καταγωγή. Δεν είσαι άλλωστε και η γενιά της Προσφυγιάς, ούτε καν η γενιά της Κατοχής. Δεν αντιμετώπισες ποτέ εχθρό κατά μέτωπο για να ξέρεις πώς θα επιβιώσεις, αντίθετα τον εχθρό τον έβαζες στο σπίτι σου ως υποψήφιο σωτήρα του χωριού σου, της πόλης σου, της περιφέρειάς σου, της χώρα σου. Αυτής της χώρας που τώρα εσύ δεν χωράς.
Το πιο άνανδρο πάντως που έχει η ράτσα σου, νεοέλληνα, είναι το πείσμα σου να θέλεις να σώσεις τον διπλανό χωρίς αυτός να έχει ανάγκη την δικιά σου ύποπτη σωτηρία. Γουστάρεις να κάνεις κολιγιές ακόμη και με προδότες ή κουκουλοφόρους για μία θέση στο ψηφοδέλτιο. Για να μου αποδείξεις ότι εσύ είσαι “τρομοκράτης” και “αντιστασιακός”, ενώ εγώ ηττοπαθής. Ότι το δικό σου IQ είναι πιο υψηλό από το δικό μου, που έχω αποφασίσει να μην δίνω κώλο κι ας πεθάνω από ασιτία. Πολεμάς να μην μείνει ούτε μία στάλα ανυπότακτων σε τούτο το χώμα. Γκεμπελίζεις κλείνοντας όλες τις πιθανές διόδους μιας πραγματικής τελευταίας εξόδου.
4 χρόνια Κατοχής και αυτό που μένει τελικά από τους ήσυχους αυτόχειρες, από τους ήσυχους θανάτους, από τα ήσυχα λουκέτα, από τους ήσυχους λυγμούς, από τις ήσυχες καταθλίψεις, από την ήσυχη εθνική παράδοση άνευ όρων είναι ο ανυπόφορος θόρυβος που κάνει η κάλπικη φωνή σου πέφτοντας στους τενεκέδες του ξεπουλήματος.

Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.gr/